1. ΑΚΡΟΒΟΛΙΣΜΟΙ Γονεῖς - Παιδιὰ - Διδάσκαλοι - Πολιτεία Ἢ διαπίστωσι ὅτι ἡ ᾿Α-παιδεία ἄρχισε ἤδη ν᾿ ἀποδίδη τοὺς δηλητηριώ- δεις καρπούς της γίνεται πλέον φανερὴ καὶ στοὺς κατ᾽ ἐξοχὴν ὑπεύθυνους γιὰ τὴν ἐπερχόμενη κοινωνικὴ ἀναστάτωσι, τοὺς γονεῖς -καὶ κατὰ συνεκ- δοχὴν σὲ ὅλους µας. ὋΟ «Δαυλὸς» ἔχει ἀγωνισθῆ καὶ ἀγωνίζεται μ᾽ ὅλες του τὶς δυνάμεις, γιὰ νὰ καταδείξη ὅτι τὸ κύκλωμα Γονεῖς-Παιδιὰα-Διδά- σκαλοι-Πολιτεία, ἐνῶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελῆ τὴν τετράγωνη βᾶσι μιᾶς ἀ- ξιοκρατικῆς ἀνυψούμενης βαθμιαίας πυραμῖδος, ἔχει μετασχηματισθὴ σ᾽ ἕ- ναν κύκλο φαῦλο, ἐπὶ τοῦ ὁποίου στηρίζεται ὁ νεώτερος ἐξουσιαστικὸς «Πύργος τῆς Βαβέλ». 'Η σύγχυσι τῶν φρενῶν μ᾽ ὅλα τὰ ἐπακόλουθα θὰ μετατρέψη ἐντὸς ὀλίγου χρόνου τὸν ᾿“Ελληνικὸ χῶρο σὲ μιὰ ἀπάνθρωπη Λέρο ἢ σ᾽ ἕνα νέο Λίβανο. Πρῶτοι ὑπεύθυνοι οἱ γονεῖς. Τὸ παιδὶ µέχρι νὰ φθάση στὸ σχολεῖο, τὸ διδά- σκουν οἱ γονεῖς. ᾿Η διδασκαλία εἶναι ὁὀπτική-ἀκουστικἡὴ καὶ διὰ παραδειγ- μάτων. Ἢ λιτότης, ἡ πειθαρχία στοὺς οἰκογενειακοὺς κανόνες, ἡ συµπε- ριφορᾶ πρὸς τοὺς γονεῖς ἢ συγγενεῖς καὶ πολλα ἄλλα πρέπει νὰ διδαχθοῦν, γιὰ νὰ ἐπακολουθήση ἡ κατανόησι τῆς κοινωνικῆς συμπεριφορᾶς. Εἶναι π.χ. ἐντελῶς παράλογο καί ἀντικοινωνικὸ νὰ ἀναπτύσσωνται µέσα στὸ σχηματιζόμενο βαθμιαίως νοητικὀ ἐπίπεδο τοῦ παιδιοῦ εἰκόνες ἄλλοτε Ἄ- περοχῆς λόγω τῶν παρεχομένων σ᾽ αὐτὸ ἀφειδῶς καταναλωτικῶν ἀγαθῶν καὶ ἄλλοτε ἀντιπαλότητος µέχρι μίσους λόγῳ τῶν ἀδυναμιῶν προσφορᾶς σ᾽ αὐτὸ τῶν µέσων ἁρμονικῆς σχέσεως πρὸς τὸ εὐρύτερο περιβάλλον του, τὸ ὁποῖο ἀνακαλύπτει γιὰ πρώτη φορὰ στὸ σχολεῖο. Τὸ θέµα λοιπὸν κατ᾽ ἀρχὴν εἶναι ἡ ἐκπαίδευσι τοῦ παιδιοῦ στὸ σπίτι. Τί ἄνθρωπο προετοιμάζει τὸ σπίτι; Πόσο ἡ παιδεία τῶν γονέων εἶναι ὃ- πεύθυνη στὴν δηµιουργία ἑνὸς μὴ ἀναπήρου πνευματικῶς παιδιοῦ; ᾿ Ας κἄ- νουν οἱ γονεῖς τὴν αὐτοκριτική τους. «Τὸ μῆλο πέφτει κάτω ἀπ᾽ τὴ µη- λιά!». Ἢ σήµερα ἰσχύουσα «πλύσι», νὰ ἀνατεθῆ δηλ. ἡ πνευματικὴ καὶ ψυχι- κὴ διάνοιξι τῶν παιδιῶν στὰ ποικιλώνυμα «κέντρα» ἢ «σταθμοὺς» πρὸς ἐ- ξυπηρέτησιν τῶν ἐργαζομένων μητέρων κ.λπ., θὰ προσθέση τόση σύγχυσι ποὺ τὰ ἀποτελέσματά της θὰ εἶναι τρομακτικά. Τὸ παιδί, ἐὰν δὲν μάθη πρώτιστα τί σηµαίνει οἰκογένεια καὶ τί κανόνες ἐπιβάλλει ὁ οἰκογενειακὸς τρόπος ζωῆς, δὲν θὰ εἶναι εἰς θέσιν αὔριο να ἐκτιμήση τὴν συμπεριφορά του ἐντὸς τοῦ κοινωνικοῦ χώρου. Καὶ ἐξετάζω ἀμέσως αὐτὸν τὸν δεύτερο χῶρον, στὸν ὁποῖο συναντᾶται τὸ ἤδη ἐν συγχύσει εὐρισκόμενο ἄτωμο, τὸ παιδί, μὲ τὶς ἀσύνδετες, διασπασµέ- νες εἰκόνες τοῦ πατέρα, τῆς μητέρας, τῶν οἰκογενειακῶν κανόνων, τῆς ᾱ- γνοίας τοῦ πραγματικοῦ διὰ τῆς εἰσβολῆς στὸ σπίτι µας τῶν διεστραμµένων τηλεοπτικῶν «σεναρίών», τοῦ ἐκφυλισμοῦ, τῆς πορνείας, τῆς βίας, τῆς πα- ῥρανομίας καὶ τόσων ἄλλων, μὲ τὰ ὁποῖα οἱ κοινωνικοὶ δολιοφθορεῖς, Ε-