Ἔθνους, γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς Ἱστορίας, ἐπίσης. Θὰ μποροῦσε νὰ ιἐκφράση κανεὶς τὸ φόθο. ὅτι ἡ παράθαση ἑνὸς ἱστορικοῦ νόμου εἶναι «ὕθρις» --- μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ σημασία τῆς λέξεως --- ἀνάλογη μὲ τὴν παράθαση ἑνὸς θείου ἢ ἑνὸς φυσικοῦ νόμου, καὶ ὅτι στὴν ἱστορία μποροῦν νὰ συμθοῦν παράξενα ἢ καὶ φοθερὰ πράγματα σὲ τέτοιες περιπτώσεις, ὅπως σίγουρα θὰ συνέδαιναν παράξενα καὶ φοθερὰ πράγματα στὴ Φύση, ἂν π.χ. ὁ νόμος τῆς περιφορᾶς τῆς Γῆς γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο ἀνατρεπόταν, λόγω αὐξήσεως τῆς δυνάμεως τῆς γήινης ἕλξεως, ὥστε νὰ γίνη μεγαλύτερη τῆς ἡλιακῆς ἕλξεως. Αὐτὸ ἂς τὸ ἔχουν ὑπ ̓ ὄψιν τοὺς ὡρισμένοι παράγοντες τοῦ σήμερα, πού, ἴσως χωρὶς νὰ τὸ καταλαθαίνουν, τείνουν νὰ παρασυρθοῦν καὶ νὰ παραθοῦν τοὺς νόμους, πληρώνοντας, ὅπως εἶναι φυσικό, οἱ ἴδιοι ---- ὁ Ἑλληνισμὸς --- τὸ τίμημα τῆς ἐπιπολαιότητάς τους. Δὲν συγχωρεῖται ἄγνοια τοῦ νόμου, οὔτε ἀπαλλάσσει τῆς ἐνοχῆς, ὡς γνωσκόν.. ο ο... διαφορὰ μεταξὺ πνευματικῆς ἡγεσίας καὶ πνευματικοῦ κατεστημένου γίνεται ἀντιληπτή, καλύτερα ἀπὸ κάθε πολιτικὴ καὶ κοινωνιολογικὴ ἀνάλυση, ἂν παρατηρήση κανεὶς τί ἔγινε στὴ νεώτερη Ἑλλάδα: Ὅλες ἀνεξατρέτως οἱ γνήσιες πνευματικὸς κορυφὲς τοῦ Ἓθνους, ποὺ ἀνυψώθηκαν σὲ οἰκουμενικὸ ἐπίπεδο, ὁ ̓Ελύτης, ὁ Σεφέρης, ὁ Σικελιανός, ὁ Καζαντζάκης, ὁ Καθάφης στὴ Λογοτεχνία, ὁ Παρθένης, ὁ Τσαρούχης, ὁ Γουναρόπουλος στὴ ζωγραφική, ὁ Παπανικολάου, ὁ Κοτζιᾶς στὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα καὶ πρωτοπορία κλπ. ἀποκλείσθηκαν ἱοστορικὸ } ύμφωνα μὲ ἀπαράθατο νόμο, ἡ Κύπρος ἐθνικὰ καὶ πολιτιστικά, ἦταν οὐ ὁλόκληρη τὴν ἔκτασή της, σχεδόν, ἑλληνική, χωρὶς ὄνακοπή, γιὰ 3.200 χρόνια περίπου (ἀπὸ τὸ 1130 π.Χ. ποὺ ὁμάδες Αἀολέων πὲ ἀρχηγοὺς τὸν ̓Ακάμαντα καὶ τὸν Φάληρο ἵδρυσαν τὶς πόλεις Αἴπεια καὶ Χύτρους, ὅπως «ἀνακάλυψε ἡ νεώτερη ἀρχαιολογικὴ ἔρευνα), πολιτικὰ δὲ ἀνῆκε, ἐπίσης κατ ̓ ἀπαράθατο ἧστορικὸ νόμο, στοὺς κατὰ καιροὺς θαλασσοκράτορες τῆς Μεσογείου (Φοί̓Αλένικες, Πέρσες, ̓Αθηναίους, Μ. ξανδρο καὶ ̓Επιγόνους, Ῥωμαίους, Βυζαντινούς, Χριστιανοευρωπαίους σταὺροφόρους, Τούρκους, ̓Αγγλους). Ὃ ἱστορικὸς αὐτὸς νόμος παραθιάσθηκε, κατὰ τὸ δεύτερο σκέλος του, τὸ 1960, ἁπότε ἡ πολιτικὴ ἐξάρτηση τῆς Κύπρου ξέφυγε, τυπικὰ τουλάχιστον, ἀπὸ τοὺς νεώτερους καὶ σύγχρονους θαλασσοκράτορες τῆς Μεσογείου, γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς Ἱστορίας. Κατὰ τρόπο ἀνεξήγητο, ἡ παράθαση τοῦ νόμου ποὺ καθώριζε τὴν πολιτικὴ τύχη τῆς Κύπρου, προκάλεσξ κατ ὀπέκτασιν καὶ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ νόμου ποὺ καθώριζε τὴν πολιτιστικὴ τύχη της: Ἡ Κύπρος, μετὰ τὸν ̓Ιούλιο τοῦ 1974, δὲν ἐλέγχεται πιὰ καθ ἅλη της τὴν ἔκταση, ἐθνικὰ καὶ πολιτὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ τιστικά, ἀπὸ στὸν μισὸ σχεδὸν κυπριακὸ χῶρο σταμάτησε κάθε παρουσία τοῦ Ἑλληνικοῦ