ΜΕ ΤΕαωώ Ρι » Μ ο 1 οιὸ εἶναι τὸ καθοριστικώτερο φαι- Π νόμενο, τὸ τυπικώτερο σύμπτωμα τῆς κοινωνικῆς παραχμῆς στὴν ἐξουσια- στικὴ κοινωνία συγχρόνου τύπου; Θὰ φανῇ ἐκ πρώτης ὄψεως αὐθαίρετο, ἀλλὰ μὲ τὴν συνοπτικὴ πραγματικὴ καὶ πολι- τικὴ ἐμβάθυνση ποὺ ἀκολουθεῖ, θὰ δει- χθῆ, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ ἀντιπροσωπεύει αὐθεντικὰ τὴν παθολογία τῆς λογοκρα- τικῆς µας κοινότητας εἶναι ἡ σύγχυση μεταξύ τῶν ἐννοιῶν ἔργο καὶ ἐργασία --- σύγχυση ποὺ καλύπτει ὄχι µόνο τὶς οἰχονομικὲς, ἀλλὰ καὶ τὶς ἰδεολογικὲς ἀξιολογικὲς παραμέτρους τῆς χατεστη- µένης σήµερα τάξεως ἀξιῶν καὶ πρα- γμάτων. 'Ο ὅρος «σύγχυση» ποὺ χρησι- μοποιῶ ἐδῶ ἴσως εἶναι ἐπιεικής: ἁπλῆ ἐπίσχεψή σας, τὶς μέρες αὐτές, στοὺς τόπους παραγωγῆς πορτοκαλιῶν τῆς "Ἑλλάδος θὰ σᾶς πείση γιὰ τὴ μετριότης τα τῶν ἐκφράσεών µου. Στὴν ᾿Αργολί- δα, στὴν "Αρτα καὶ ἀλλοῦ θὰ βρεθῆτε ἐνώπιον ἑνὸς καταπληκτικοῦ θεάματος: χιλιάδες τόννοι ἐσπεριδοειδῶν ἐκλεκτῆς ποιότητας, ἀξίας ἑκατοντάδων ἑκατομ- μυρίων δραχμῶν, μεταφέρονται μὲ ἑκα- τοντάδες γιγαντιαῖα φορτηγά, ἐπί ἑβδο- μάδες, στὶς χαράδες ἣ τὰ πλατώματα τῶν γύρω βουνῶν καὶ πετιοῦνται ἐχεῖ, ἐ- νῶ δεκάδες μπουλντόζες καὶ ἄλλα χω- ματουργικὰ μηχανήματα ἐργάζονται πυ- ρετωδῶς γιὰ νὰ τὰ λυώσουν ἣ νὰ τὰ θά- φουν’ ἡ ἀξία τῶν καταστρεφομένων ἀ- γαθῶν ἔχει καταβληθῆ στοὺς παραγω- γούς' καταβάλλονται μεγάλα ποσά ὡς ἀμοιβὲς στοὺς μεταφορεῖς καὶ χατα- στροφεῖς: ἀπαγορεύεται αὐστηρὰ ὄχι μόνον νὰ διατεθοῦν στοὺς κτηνοτρόφους, ποὺ τὰ ζητοῦν ὡς ἐκλεκτὴ ζωοτροφή, ἀλλὰ καὶ νὰ φάη ἔστω ἕνα πορτοκάλι κά- ποιος ἀπό τοὺς ὁδηγοὺς φορτηγῶν ἦ μη- χανημάτων πού ἐργάζονται γιὰ τὴν κα- ταστροφή τους. 'Ο λόγος; Διάφοροι εὖ- ρωκχοινοτιχοί συνδυασμοὶ (εοπιΏἰηΒ!Ι1οη8) ἐλέγχου τῆς διεθνοῦς ἀγορᾶς, δυτικοευ- βρωπαῦκῆς ἢ ἀνατολικοευρωπαϊχῶς. ὰ ὅσα συμβαίνουν τὶς μέρες αὐτὲς Τ στοὺς τόπους παραγωγῆς ἐσπεριδο- ειδῶν τῆς "Ἑλλάδος ἀντικατοπτρίζουν πιστὰ ὄχι ἁπλῶς τὴν ἐκτροπὴ ποὺ διέπει τὴν ἀξιολογία τοῦ «πολιτισμοῦ» µας --- ἔστω τὴν «οἰκονομικὴ ἀξιολογία», ἄν ἐπιτρέπεται ὁ ὀξύμωρος αὐτὸς ὅρος, ἀφοῦ ἡ ἴδια Ἡ φύση τῆς οἰκονομίας, ὅπως κατάντησε στοὺς καιροὺς μας, εἶναι ἀσυμβίβαστη πρὸς κάθε ἀξία -- ἀλλὰ τὴν τερατώδη ἔκταση τῆς παράνοιας, ποὺ προσέβαλε τὸν σύγχρονο ἐξουσια- στικὸ «κόσμο» μας, τὴν πλήρη ἀποκοπὴ τῆς σύγχρονης σκέψεως ἀπὸ τὴν οὐσία καὶ τὴν ἀπόλυτη ὑποδούλωσή της στὸ σκοπό, τὸν σχοπὸ τῆς δυνάμεως, μ᾽ ἄλλα λόγια τὸν σκοπὸ τῆς ἐξουσίας. Φαίνεται πεντακάθαρα, ὅτι τελικὸς σχο- πὸς τῆς ἐξουσιαστικῆς κοινωνίας δὲν εἶναι ἡ παραγωγὴ ἔργου, ὑλικοῦ ἣ πνευ- ματικοῦ, ἀλλὰ ἡ ἐπιβολὴ τῶν μὲν ἐπὶ τῶν δέ, μὲ μιὰ θεότρελλη διαδικασία, ὅπου τὸ ἔργο δὲν ἔχει καμμιὰ ἀξία καθεαυτὸ καὶ πετάγεται στὰ σκουπίδια - παρεκτὸς ἄν χρησιμεύη ὡς μέσον τῆς ἐξουσίας, ὡς στοιχεῖο ὑποστηρίξεως τῆς δυνάμεως, τῆς ἀπαραίτητης αὐτῆς πρού- ποθέσεως γιὰ τὴν ὕπαρξη καὶ διαιώνιση τοῦ καθεστῶτος -- πνευματικοῦ καὶ πολιτικοχοινωνικοῦ --- τῆς παραχμῆς,