ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἂν ΟΥΡΑΝΑ ΔΙΟΜΑΤΑΡΗ Τὰ μεταφυσικὰ τῆς ζωῆς Χτὲς συνάντησα τὴν Τελέσιλλα. Είχα χρόνια νὰ τὴ δῶ. ̓ Απὸ παιδιὰ ἤμασταν στενὲς φίλες. Συμμαθήτριες στὸ Δημοτικό, συμμαθήτριες στὸ Γυμνάσιο, συμφοιτήτριες στὸ Πανεπιστήμιο. ̓Εκεῖ ὅμως μᾶς χώρισαν οἱ ἔπιστημονικές μας ἐπιλογές. ̓Η Τελέσιλλα διάλεξε τὴ Φιλολογία κι ἐγὼ τὰ Νομικά. Τελειώσαμε. ̓Εκείνη διορίστηκε καθηγήτρια κάπου στὴν ἔπαρχία. Ὅσο γιὰ μένα, ὕστερα ἀπὸ πολλοὺς δισταγμούς, ἀκολούθησα τὴ δημοσιοὐπαλληλικὴ καριέρρα. Στὴν ἀρχἠ ἀλληλογραφούσαμε. ̓ Αργότερα περιοριστήκαμε στὶς Χριστουγεννιάτικες κάρτες καὶ τελικὰ στὴ σιωπή. Εὐθὺς ποὺ τὴν ξαναεῖδα, θυμήθηκα πάλι. ὅπως καὶ τότε, τὴν ̓ Αργείτισσα Τελέσιλλα, τὴν ἀρχαία ἐκείνη πνευματικὴ καὶ ρωμαλέα γυναῖκα πού, καθὼς ἱστορεῖται, κάποτε πέταξε τὰ βιβλία, φόρεσε περικεφαλαία καὶ μαζὶ μὲ ἄλλες ̓Αργείτισσες ἀπώθησε τοὺς Λακεδαιμόνιους ἐπιδρομεῖς. Περισσότερο ὅμως θυμήθηκα τὸ πλατωνικό της αἴσθημα μ ̓ ἕναν ἠλεκτρονικὸ ἐπιστήμονα, γιὰ τὸν ὁποῖο κάποτε μοῦ εἶχε γράψει, καὶ τὴ ρώτησα: -- Τί ἔγινε δὰ ἡ ἱστορία σου ἐκείνη; -- Α, τίποτε! ταν κάτι τὸ ὁλότελα περαστικὸ χωρὶς καμμιὰ προοπτικὴ διάρκειας. Καὶ πέρασε; "Ἔτσι τουλάχιστον θέλω νὰ πιστεύω. Αν θυμᾶμαι καλά, ἦταν παντρεμένος ὁ φίλος! -- Ναί, μὲ μιὰ ὡραία κοπέλλα, προικισμένη μάλιστα μὲ πολὺ καλὴ φωνὴ γιὰ παλκοσένικο καὶ... μὲ πολὺ λεπτὴ μάσκα ἠθοποιΐας γιὰ τὴ ζωή. ̓Ωστόσο δὲ φαινόταν τόσο ταιριασμένο ζευγάρι, γι αὐτὸ καὶ νωρὶς ἔδειχνε σβησμένο... --- Ἠταν τουλάχιστον ὡραῖος; --- Δὲν θὰ τὸν ἔλεγα ὡραῖο. ̓Απλῶς καλοβαλμένο. "Ο,τι σὲ τραβοῦσε αἱσθησιακὰ ἦταν τὰ ἡδονικά του χείλη, ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ τὰ φιλᾶς ὧρες! -- ̓Απορῶ πῶς τὴν ἔπαθες ἐσὺ ἡ πολὺ ἐκλεκτικὴ καὶ ἡ ἀδιάφορη γιὰ νέους ἔρωτες ὕστερα ἀπὸ τὸ χαμὸ τοῦ μεγάλου καὶ πολύχρονου νεανικοῦ σου ἔρωτα! - Καὶ τοῦ μοναδικοῦ, δὲ λές! ̓Αναρωτιέμαι κι ἐγώ, ὄχι τόσο γιατὶ ξανὰ ἐρωτεύτηκα, ὅσο γιατὶ τραβήχτηκα ἀπὸ ἄνθρωπο ὁλότελα διαφορετικὸ ἐκείνου, καί... παντρεμένο! Τὸ φαντάστηκες; Ἔτσι ἔρχομαι νὰ πιστέψω, πὼς ὅ,τι ἔγινε ἦταν ἔξω ἀπὸ τὴ θέλησή μου. "Οτι κάποια μοῖρα τὸ ἐφιλοτέχνησε! -- Ὅλα κάποια μοῖρα τὰ φιλοτεχνεῖ, Τελέσιλλα! --- Ναί, ἀλλὰ στὴν περίπτωσή μου δόθηκε μ ̓ ἕνα τρόπο περίεργο’ μεταφυσικό, μπορῶ νὰ πῶ! Κάτι, ποὺ ἄλλοτε δὲν θὰ τὸ δεχόμουν καὶ ποὺ μ ̓ ἔκανε νὰ ἀναθεωρήσω τὶς δοξασίες μου. - Μεταφυσικό! Τί θέλεις νὰ πεῖς, Τελέσιλλα: -- Δὲν εἶναι γιὰ νὰ πεῖς τίποτε’ εἷναι γιὰ ν ̓ ἀραδιάσεις τὰ περιστατικά, κι αὐτὰ νὰ σοῦ μιλήσουν. -- Αράδιασέ τα λοιπόν! -- Τὸ καλοκαῖρι ἐκεῖνο, ἂν θυμᾶσαι, ἥμασταν σύνοικοι στὸ σπίτι τῆς ἐξοχῆς. Συναντιώμασταν σχεδὸν κάθε ἀπόγεμα μὸ τὴ δύση τοῦ ἥλιου σὲ μιὰ γωνιὰ «τῆς αὐλῆς τῶν ρόδων». Ἔτσι τὴ λέγαμε, γιατὶ ἕνας μικρὸς ἀλλὰ πανέμορφος ροδῶνας, μὲ μιὰ περήφανη ᾱροκάρια στὸ κέντρο, κοσμοῦσε τὸ σύνολο. ̓Ανταλλάσσαμε σκέψεις σὲ θέματα φιλοσοφικά, κοινωνιολογικά. Τοὺς ἐντυπωσίαζαν οἱ γνώσεις μου, κυρίως τὸ σύζυγο. ̓Εδειχνε θαυμασμὸ μαζὶ καὶ κάποια συγκίνηση, θά ̓λεγα.