ΤΟ ΑΝΕΚΑΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ο ΤΟΥ «ἂν Χτὲς συνάντησα τὴν Τελέσιλλα. Είχα χρόνια νὰ τὴ δῶ. ᾿ Απὸ παιδιὰ ἤ- µασταν στενὲς φίλες. Συμμαθήτριες στὸ Δημοτικό, συμµαθήτριες στὸ Γυ- µνάσιο, συμφοιτήτριες στὸ Πανεπιστή- µιο. ᾽Εκεῖ ὅμως μᾶς χώρισαν οἱ ἔπι- στηµονικές µας ἐπιλογές. ᾽Η Τελέσιλ- λα διάλεξε τὴ Φιλολογία κι ἐγὼ τὰ Νομικά. Τελειώσαμε. ᾿Εκείνη διορί- στηκε καθηγήτρια κάπου στὴν ἔπαρ- χία. Ὅσο γιὰ μένα, ὕστερα ἀπὸ πολ- λοὺς δισταγμούς, ἀκολούθησα τὴ δη- μοσιοὐπαλληλικὴ καριέρρα. Στὴν ἀρ- χἠ ἀλληλογραφούσαμε. ᾿ Αργότερα περιοριστήκαµε στὶς Χριστουγεννιά- τικες κάρτες καὶ τελικὰ στὴ σιωπή. Εὐθὺς ποὺ τὴν ξαναεῖδα, θυμήθηκα πάλι. ὅπως καὶ τότε, τὴν ᾿ Αργείτισσα Τελέσιλλα, τὴν ἀρχαία ἐκείνη πνευµα- τικὴ καὶ ρωμαλέα γυναῖκα πού, καθὼς ἱστορεῖται, κάποτε πέταξε τὰ βιβλία, φόρεσε περικεφαλαία καὶ μαζὶ μὲ ἄλ- λες ᾿Αργείτισσες ἀπώθησε τοὺς Λακε- δαιμόνιους ἐπιδρομεῖς. Περισσότερο ὅ- µως θυμήθηκα τὸ πλατωνικό της αἴ- σθηµα μ᾽ ἕναν ἠλεκτρονικὸ ἐπιστήμο- να, γιὰ τὸν ὁποῖο κάποτε μοῦ εἶχε γρά- ψει, καὶ τὴ ρώτησα: -- Τί ἔγινε δὰ ἡ ἱστορία σου ἐκεί- νη; -- Α, τίποτε! ταν κάτι τὸ ὁλό- τελα περαστικὸ χωρὶς καμμιὰ προο- πτικὴ διάρκειας. Καὶ πέρασε; "Ἔτσι τουλάχιστον θέλω νὰ πι- στεύω. Αν θυμᾶμαι καλά, ἦταν πα- ντρεμένος ὁ φίλος! -- Ναί, μὲ μιὰ ὡραία κοπέλλα, προικισμένη μάλιστα μὲ πολὺ καλὴ φωνὴ γιὰ παλκοσένικο καὶ... μὲ πολὺ λεπτὴ μάσκα ἠθοποιΐας γιὰ τὴ ζωή. ᾿Ωστόσο δὲ φαινόταν τόσο ταιριασμέ- νο ζευγάρι, γι αὐτὸ καὶ νωρὶς ἔδειχνε σβησμένο... ΟΥΡΑΝΑ ΔΙΟΜΑΤΑΡΗ Τὰ μεταφυσικὰ τῆς ζωῆς --- Ἠταν τουλάχιστον ὡραῖος; --- Δὲν θὰ τὸν ἔλεγα ὡραῖο. ᾿Απλῶς καλοβαλμένο. "Ο,τι σὲ τραβοῦσε αἱ- σθησιακὰ ἦταν τὰ ἡδονικά του χείλη, ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ τὰ φιλᾶς ὧρες! -- ᾿Απορῶ πῶς τὴν ἔπαθες ἐσὺ ἡ πολὺ ἐκλεκτικὴ καὶ ἡ ἀδιάφορη γιὰ νέ- ους ἔρωτες ὕστερα ἀπὸ τὸ χαμὸ τοῦ μεγάλου καὶ πολύχρονου νεανικοῦ σου ἔρωτα! - Καὶ τοῦ μοναδικοῦ, δὲ λές! ᾿Α- ναρωτιέµαι κι ἐγώ, ὄχι τόσο γιατὶ ξανὰ ἐρωτεύτηκα, ὅσο γιατὶ τραβήχτηκα ἀ- πὸ ἄνθρωπο ὁλότελα διαφορετικὸ ἐ- κείνου, καί... παντρεμένο! Τὸ φαντά- στηκες; Ἔτσι ἔρχομαι νὰ πιστέψω, πὼς ὅ,τι ἔγινε ἦταν ἔξω ἀπὸ τὴ θέλησή µου. "Οτι κάποια μοῖρα τὸ ἐφιλοτέ- χνησε! -- Ὅλα κάποια μοῖρα τὰ φιλοτε- χνεῖ, Τελέσιλλα! --- Ναί, ἀλλὰ στὴν περίπτωσή µου δόθηκε μ᾽ ἕνα τρόπο περίεργο’ µετα- φυσικό, μπορῶ νὰ πῶ! Κάτι, ποὺ ἄλλο- τε δὲν θὰ τὸ δεχόµουν καὶ ποὺ μ᾽ ἔκα- νε νὰ ἀναθεωρήσω τὶς δοξασίες µου. - Μεταφυσικό! Τί θέλεις νὰ πεῖς, Τελέσιλλα: -- Δὲν εἶναι γιὰ νὰ πεῖς τίποτε’ εἷ- ναι γιὰ ν᾿ ἀραδιάσεις τὰ περιστατικά, κι αὐτὰ νὰ σοῦ μιλήσουν. -- Αράδιασέ τα λοιπόν! -- Τὸ καλοκαῖρι ἐκεῖνο, ἂν θυμᾶ- σαι, ἥμασταν σύνοικοι στὸ σπίτι τῆς ἐ- ξοχῆς. Συναντιώµασταν σχεδὸν κάθε ἀ- πόγεµα μὸ τὴ δύση τοῦ ἥλιου σὲ μιὰ γωνιὰ «τῆς αὐλῆς τῶν ρόδων». Ἔτσι τὴ λέγαμε, γιατὶ ἕνας μικρὸς ἀλλὰ πα- νέµορφος ροδῶνας, μὲ μιὰ περήφανη ᾱ- ροκάρια στὸ κέντρο, κοσμοῦσε τὸ σύ- νολο. ᾿Ανταλλάσσαμε σκέψεις σὲ θέ- ματα φιλοσοφικά, κοινωνιολογικά. Τοὺς ἐντυπωσίαζαν οἱ γνώσεις µου, κυρίως τὸ σύζυγο. ᾿Εδειχνε θαυμασμὸ μαζὶ καὶ κάποια συγκίνηση, θά ᾿λεγα.