Η ΚΙΝΗΣΙΣ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ἐπες απ" ΟΥ̓ΕῸ Η. ΟΟΆΌΟΝ, Ὅμηρος καὶ Βίβλος (Χρηματοδότης ἡ Γενικὴ Γραμματεία Ἔρευνας τῆς ̓Ελλάδος) Μπορεῖ ἡ ἀρχαία ̓Ελλὰς νὰ ὑπῆρζε χώρα τῶν θαυμασίων (ἰδεῶν. ἡρώων, ἔργων), ἡ νεώτερη ὅμως τὴν ὑπερέβαλε: κατέστη χώρα τῶν θαυμάτων! Χάριτες ὀφείλονται γιὰ τὸ ἐπίτευγμα αὐτὸ καὶ στοὺς συγγραφεῖς βιβλίων τοῦ τύπου «Όμηρος καὶ Βίβλος» τοῦ Κύρου Γκόρντον (ἂς μὲ συγχωρήση ὁ συγγραφεὺς γιὰ τὸν ἐξελληνισμὸ τοῦ ὀνόματός του! ἄλλωστε κι αὐτὸς προσπάθησε νὰ ἐξιουδαΐση... τὸν Ομηρο). ἀλλὰ καὶ στοὺς μεταφραστὲς τοῦ βιβλίου Δανιὴλ Ι. ̓Ιακὼβ καὶ Θεοδώρα Πολύχρου. Πιότερες ὅμως χάριτες ὀφείλονται στὴν Γενικὴ Γραμματεία μας ὌἜρευνας καὶ Τεχνολογίας, ποὺ χρηματοδότησε τὴν ὅλη προσπάθεια’ μιὰ προσπάθεια μὲ πιθανῶς θαυμαστὰ ἀποτελέσματα: Ὁ Ἕλλην ἀναγνώστης καὶ κατὰ τὸ χρόνο τῆς ἀνάγνωσης τοῦ ἐν λόγῳ βιβλίου νὰ κυριαρχῆται ἀπ ̓ τὴν αἵσθηση ὅτι ἡ ́ Ελλὰς μετεκόμισεν εἰς τὴν ἔρημον ἢ ὅτι ἡ ἔρημος κατέλαβε τὸν πάλαι ποτὲ ἑλληνικὸν χῶρον... “Ὅμως, γιὰ νὰ σοβαρευτοῦμε, τί εἴδους «ἔρευνα» μπορεῖ ν ̓ ἀποτελῆ μιὰ ὅποια μετάφραση καὶ μάλιστα ἑνὸς πεπαλαιωμένου φιλολογικο-προπαγανδιστικοῦ ἔργου, τοῦ ὁποίου τόσο ἡ κεντρικὴ ἰδέα ὅσο καὶ οἱ ἐπιμέρους ἀναλύσεις χαρακτηρίζονται «αὐθαίρετες» κι ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς μεταφραστές του ἀκόμη (σελὶς 10); Πέραν αὐτῶν τὸ ἔργο ἀνήκει στὴ δεκαετία τοῦ [950! Γι ̓ αὐτὲς τὶς «ἔρευνες» φορολογεῖται ὁ δύσμοιρος ἑλληνικὸς λαός. δηλαδὴ γιὰ ἐρευνημένα καὶ ἀπορριμμένα πράγματα πρὸ 35 ἐτῶν: Γιὰ μᾶς τουλάχιστον. ἀπ ̓ ὅ,τι γνωρίζουμε, ἡ δημοσιευμένη ἔρευνα ἀποσκοπεῖ πρὸς κάτι ἀνεξερεύνητο. ἀνείπωτο κι ἀνερμήνευτο. ἐξάπαντος πάντως ἀδημοσίευτο. Τὸ παραμιλητὸ καὶ ἡ μοναξιὰ τοῦ νοῦ ̓Αόριστα στὴν ἀρχή, πιὸ καθαρὰ μετά, ἀκούστηκε: «ἡ Μεγάλη Μονᾶδα ἔχει καταστραφεῖ». Καὶ μολονότι ἐμεῖς, οἱ ἐλαχιστότατοι, εἴχαμε μείνει καὶ μοχθήσει σ ̓ αὐτήν, κανείς μας δὲν εἶχε μάθει τί ἦταν αὐτὸ ποὺ ὀνομαζόταν «ἡ Μεγάλη Μονάδα»: μόνο (κι αὐτὸ ἀργὰ) εἴχαμε καταλάβει, πὼς εἶχε μεγάλη σχέση μὲ τὶς τύχες μας. Πέρ ̓ ἀπ ̓ τὰ σπίτια μας, σὲ μιὰν ἁπόσταση ποὺ δὲ διανύθηκε ποτέ, σ ̓ ἕνα σημεῖο ποὺ ποτὲ κανεὶς δὲν ἔφτασε (γιατὶ βέβαια δὲν ὑπολογίζαμε τὶς ὄμορφες ἱστορίες τῆς πανάρχαιας μυθολογίας μας γι ̓ ἀλήθειες) ὑψώνετ ̓ ὁ ὄγκος τῶν κτηρίων της. θολός, αὐστηρός, ἀπειλητικὸς σχεδόν. Κι ὡστόσο αὐτὴ ἡ ἀπειλὴ μᾶς κρατοῦσε. Ὃ καιρὸς περνοῦσ ̓ ὅμως βαρὺς τώρα -- καὶ τίποτα, κανένα μήνυμα, κανένα σινιάλο ποὺ νὰ φωτίζει τὶς νύχτες μας, καμμιὰ πνοὴ ἀνέμου ποὺ νὰ δροσίζει τὸ καμίνι τῆς ξαγρύπνιας μας δὲν ἐρχόταν, ὅπως ἄλλοτε, ἀπ ̓ αὐτήν... Σιγά-σιγά, μὲ τὴν ἀπελπισία κείνη τὴν ὁλοκληρωτική, τὴν ἀπόγνωση τὴν ἀνέκκλητη, μὲ τὸν συμπαγῆ ζόφο κεῖνο, τὸ πέρ ̓ ἀπ ̓ τὴν ἀπώλεια καὶ τὸν πόνο, ποὺ περνιέτ ̓ ἀπ ̓ τοὺς πολλοὺς γιὰ θάρρος, κάποιοι ἀρχίσαμε νὰ πλησιάζουμε τὴ Μεγάλη Μονᾶδα. Γύρωγύρω ἀγκαθωτὰ συρματοπλέγματα -- ὁ ἥλιος φώτιζ ̓ ἀνελέητα. Η μεγάλη (ἀπὸ διορίτη) πύλη, παράξενο: μισάνοιχτη. Μπήκαμε... Κτήρια ποὺ δείχνουν ἀπὸ και