621! ΔΑΥΛΟΣ/ ΤΙ10, Φεβρουάριος 199] σιες καὶ μή, δὲν κατόρθωσε νὰ τὸ ἐπιτύχει ὅμως σὲ αὐτὴ τὴν ἀνοργάνωτη σιωπηλὴ πλειοψηφία, ποὺ δὲν θὰ ὑποκύψει καὶ τελικὰ θὰ ὑπερισχύσει. Θὰ πρέπει ὅμως οἱ σωστοὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι νὰ κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιὰ τὴν διαφώτισί της. Μετὰ τιμῆς ̓Ἠλίας Γαζῆς Γράμμου 43, [5205 Βριλήσια Τηλ. 8044532 Νεώτερα γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῶν « ̓Αραβικῶν» ἀριθμῶν Κύριε διευθυντά, ̓Ανατρέχοντας στὸ βιβλίο τοῦ Ζώρζ Ἴφραχ (6εοτρες Πτα), «Παγκόσμιος 'Ιστορία τῶν ̓Αριθμῶν» διαβάζουμε γιὰ τὸ σύστημα ἀριθμήσεως τῶν ̓Ινδῶν, ὅτι πρὸ τοῦ Άου μ.Χ. αἰῶνος ἦτο ἁπλούστατο καὶ τὰ ᾱριθμητικἁ παρίσταντο σ ̓ αὐτὸ μὲ τελεῖες ἢ παῦλες. Π.χ. τὸ ἐννέα παρίστατο μὲ ἐννέα τελεῖες ἢ παῦλες. Μετὰ τὸν 3ο καὶ ἕως τὸν 7ο μ.Χ. αἰῶνα τέθηκαν οἱ βάσεις τοῦ σύγχρονου ἀριθμητικοῦ συστήματος, ὅπου κατὰ τὸν Ο.Ι. «ἀποδεσμεύτηκαν τὰ πρῶτα ἐννέα ψηφία ἀπὸ κάθε ὀπτικὴ ἀντίληψη. ̓Ηταν διαφορετικὰ καὶ δὲν εἶχαν πλέον σὰν σκοπὸ νὰ θυμίζουν ὀπτικὰ τοὺς ἀντιστοιχοῦντες ἀριθμούς» (σ. 245). ̓Απὸ τὰ ψηφία αὐτὰ προέκυψαν καὶ οἱ σύγχρονοι ἀριθμοί. Τὰ ψηφία αὐτὰ ἧἦσαν: ΔΑ ΑΝΕσ2ςο9 ἱ29βάρσόῇτδο Στὸ γεγονὸς τοῦ «τρομακτικοῦ ἄλματος» ἀπὸ τὶς τελεῖες στὴν ἀφαιρετικὴ παράσταση τῶν ἀριθμῶν ὁ «.Ι. δὲν δίδει καμμία ἐξήγηση, ἀφιέμενος στὴν ἰδιοφυῖα τῶν ̓Ινδῶν μαθηματικῶν. Ὅπως κατωτέρω ἆᾱποδεικνύεται, τὰ ἀνωτέρω ψηφία (πλὴν ἴσως τοῦ ψηφίου γιὰ τὸ 3) προέρχονται ἀπ ̓ εὐθείας ἀπὸ τὰ ἐννέα πρῶτα γράμματα τοῦ Ἑλληνικοῦ ̓Αλφαβήτου. Καὶ ἡ ἀπόδειξη αὐτὴ δὲν χρειάζεται φαντασία ἢ ἰδιαίτερη προσπάθεια: Ι23456789 Εὐρωπαϊκὰ Αρχ. ̓]νδικὰ 144 4ρυ 292 Ἂ.. προέρχεται ἀπὸ τὸ Α, τὸ ὁ Ξἱ3)προέρχεται ἀπὸ τὸ Β, ἂν συμπληρωθεῖ ἡ γραμμή, ὁμοίως καὶ τὸ ς 5 προέρχεται ἀπὸ τὸ Ε κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, τὸ δὲ 29 ΞΞ 4 προέρχεται ἀπὸ τὸ 32 Ξ ὶ' ΞΔ. Οἱ παρατηρούμενες διαφορὲς στὰ . » Ὁ 2 μὲ τὰ ἀντίστοιχά τους "Ἑλληνικὰ Ε 7 ἘΣ Θ (τὸ Ἡ ἐγράφετο καὶ σὰν {ἃ ), εἶναι ἐπιφανειακὲς καὶ αἴρονται, ἂν ληφθεῖ ὑπ ̓ ὅψιν ὅτι τὰ γράμματα Ε, Σ, Β . 8, ἂν γραφοῦν μὲ μαλακὴ γραφίδα καὶ συνεχῶς (μονοκοντυλιά), στρογγυλοποιοῦνται ἀπομακρυνόμενα ἀπὸ τὰ ἀρχικά τους πρότυπα, τῶν ὁποίων ἡ γωνιώδης μορφὴ ὀφείλεται στὶς σκληρὲς ὗλες γραφῆς. ΓΟ νι ΣΥ» Ζ-»ὼ 2007 ΒβΒ28- 8 -Ὁ 5 Ρ-» ̓Εδῶ ἀξίζει νὰ σημειωθῆ ἡ σχέσις τοῦ μὲ τὸ ῷᾷ τῶν Βυζαντινῶν, ἀφοῦ καὶ τὰ δύο παριστοῦν τὸ Ε ΞΞ 6 (ἕξι). Τὰ προηγουμένως ἀναφερθέντα ἐννέα σύμβολα τῶν ̓Ινδῶν μαθηματικῶν εἶναι τὰ ἴδια μὲ ἐκεῖνα τῶν χαλιφῶν τῆς Βαγδάτης, μὲ μόνη διαφορὰ τὸ ξὶ, Ξ 5 καὶ τὸ 9 Ξ 0 (μηδέν). Τὸ μηδὲν (0) ἐξηγεῖ ὁ Αλ-Χαβαριζιμὶ σὰν τὸ ̓Αραβικὸ γράμμα «Χά», τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν μορφὴ κύκλου, ὅπως ἀναφέρει ὁ 6. 1(γα. Γιατὶ ὅμως γιὰ τὸ μηδὲν εἰδικῶς χρησιμοποιήθηκε τὸ γράμμα «Χά»; Προφανῶς γιατὶ ὁ Πτολεμαῖος ἀφ ̓ ἑνὸς μὲν εἶχε συμβολίσει πρῶτος τὸ μηδέν, ἀφ ̓ ἑτέρου δὲ σὰν σύμβολο εἶχε διαλέξει τὸ "Ἑλληνικὸ γράμμα Ο (ὄμικρον), ὡς ἀρκτικοῦ γράμματος τῆς λέξεως Ο-ὐδὲν κατὰ τὸ ἀκροφωνικὸ σύστημα. Αὐτὸ συνάγεται ἀπὸ τὸ σύγγραμμά του «Μεγίστη μαθηματικὴ σύνταξις», γνωστὸ στοὺς "Αραβες ὑπὸ τὸ ὄνομα « ̓Αλ-Μαγέστη». Δυστυχῶς ὁ 6.1. ἀποκρύ- 94257 )υ9 Συμπληρωμένα ΑΒΓΔΕΕ ΖΒ 98 Ελλ. ̓Αρχαῖα "Ὅπως φαίνεται, τὸ ψηφίο γιὰ τὸ ἕνα