ΔΑΥΛΟΣ/ ΤΙ10, Φεβρουάριος 199] 621! σιες καὶ µή, δὲν κατόρθωσε νὰ τὸ ἐπιτύχει ὅμως σὲ αὐτὴ τὴν ἀνοργάνωτη σιωπηλὴ πλειοψηφία, ποὺ δὲν θὰ ὑποκύψει καὶ τελι- κὰ θὰ ὑπερισχύσει. Θὰ πρέπει ὅμως οἱ σω- στοὶ πνευματικοὶ ἄνθρωποι νὰ κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιὰ τὴν διαφώτισί της. Μετὰ τιμῆς ᾿Ἠλίας Γαζῆς Γράμμου 43, [5205 Βριλήσια Τηλ. 8044532 Νεώτερα γιὰ τὴν ἑλληνικότητα τῶν «᾿Αραβικῶν» ἀριθμῶν Κύριε διευθυντά, ᾿Ανατρέχοντας στὸ βιβλίο τοῦ Ζώρζ Ἴ- φραχ (6εοτρες Πτα), «Παγκόσμιος 'Ιστο- ρία τῶν ᾿Αριθμῶν» διαβάζουμε γιὰ τὸ σύ- στηµα ἀριθμήσεως τῶν ᾿Ινδῶν, ὅτι πρὸ τοῦ Άου μ.Χ. αἰῶνος ἦτο ἁπλούστατο καὶ τὰ ᾱ- ριθμητικἁ παρίσταντο σ᾽ αὐτὸ μὲ τελεῖες ἢ παῦλες. Π.χ. τὸ ἐννέα παρίστατο μὲ ἐννέα τελεῖες ἢ παῦλες. Μετὰ τὸν 3ο καὶ ἕως τὸν 7ο μ.Χ. αἰῶνα τέθηκαν οἱ βάσεις τοῦ σύγχρονου ἀριθµη- τικοῦ συστήµατος, ὅπου κατὰ τὸν Ο.Ι. «ἀ- ποδεσμεύτηκαν τὰ πρῶτα ἐννέα ψηφία ἀπὸ κάθε ὀπτικὴ ἀντίληψη. ᾿Ηταν διαφορετικὰ καὶ δὲν εἶχαν πλέον σὰν σκοπὸ νὰ θυμίζουν ὀπτικὰ τοὺς ἀντιστοιχοῦντες ἀριθμούς» (σ. 245). ᾿Απὸ τὰ ψηφία αὐτὰ προέκυψαν καὶ οἱ σύγχρονοι ἀριθμοί. Τὰ ψηφία αὐτὰ ἧἦ- σαν: ΔΑ ΑΝΕσ2ςο9 ἱ29βάρσόῇτδο Στὸ γεγονὸς τοῦ «τρομακτικοῦ ἄλμα- τος» ἀπὸ τὶς τελεῖες στὴν ἀφαιρετικὴ παρά- σταση τῶν ἀριθμῶν ὁ «.Ι. δὲν δίδει καμμία ἐξήγηση, ἀφιέμενος στὴν ἰδιοφυῖα τῶν ᾿Ινδῶν μαθηματικῶν. Ὅπως κατωτέρω ἆᾱ- ποδεικνύεται, τὰ ἀνωτέρω ψηφία (πλὴν ἴ- σως τοῦ ψηφίου γιὰ τὸ 3) προέρχονται ἀπ᾿ εὐθείας ἀπὸ τὰ ἐννέα πρῶτα γράμματα τοῦ Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου. Καὶ ἡ ἀπόδειξη αὐτὴ δὲν χρειάζεται φαντασία ἢ ἰδιαίτερη προσπάθεια: Ι23456789 Εὐρωπαϊκὰ 144 4ρυ 292 Αρχ. ᾿]νδικὰ 94257 )υ9 Συμπληρωμένα ΑΒΓΔΕΕ ΖΒ 98 Ελλ. ᾿Αρχαῖα "Ὅπως φαίνεται, τὸ ψηφίο γιὰ τὸ ἕνα Ἂ.. προέρχεται ἀπὸ τὸ Α, τὸ ὁ Ξἱ3)προ- έρχεται ἀπὸ τὸ Β, ἂν συμπληρωθεῖ ἡ γραμ- µή, ὁμοίως καὶ τὸ ς 5 προέρχεται ἀπὸ τὸ Ε κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο, τὸ δὲ 29 ΞΞ 4 προέρχεται ἀπὸ τὸ 32 Ξ ὶ' ΞΔ. Οἱ παρατηρούµενες διαφορὲς στὰ . » Ὁ 2 μὲ τὰ ἀντίστοιχά τους "Ἑλληνικὰ Ε 7 ἘΣ Θ (τὸ Ἡ ἐγράφετο καὶ σὰν {ἃ ), εἶναι ἐπιφανειακὲς καὶ αἴρονται, ἂν ληφθεῖ ὑπ᾿ ὅ- ψιν ὅτι τὰ γράμματα Ε, Σ, Β . 8, ἂν γραφοῦν μὲ μαλακὴ γραφίδα καὶ συνεχῶς (μονοκοντυλιά), στρογγυλοποιοῦνται ἀπο- μακρυνόμενα ἀπὸ τὰ ἀρχικά τους πρότυπα, τῶν ὁποίων ἡ γωνιώδης μορφὴ ὀφείλεται στὶς σκληρὲς ὗλες γραφῆς. ΓΟ νι ΣΥ» Ζ-»ὼ 2007 ΒβΒ28- 8 -Ὁ 5 Ρ-» ᾿Εδῶ ἀξίζει νὰ σημειωθῆ ἡ σχέσις τοῦ μὲ τὸ ῷᾷ τῶν Βυζαντινῶν, ἀφοῦ καὶ τὰ δύο παριστοῦν τὸ Ε ΞΞ 6 (ἕξι). Τὰ προη- γουμένως ἀναφερθέντα ἐννέα σύμβολα τῶν ᾿Ινδῶν μαθηματικῶν εἶναι τὰ ἴδια μὲ ἐκεῖνα τῶν χαλιφῶν τῆς Βαγδάτης, μὲ μόνη δια- φορὰ τὸ ξὶ, Ξ 5 καὶ τὸ 9 Ξ 0 (μηδέν). Τὸ μηδὲν (0) ἐξηγεῖ ὁ Αλ-Χαβαριζιμὶ σὰν τὸ ᾿Αραβικὸ γράμμα «Χά», τὸ ὁποῖο ἔχει τὴν μορφὴ κύκλου, ὅπως ἀναφέρει ὁ 6. 1- (γα. Γιατὶ ὅμως γιὰ τὸ μηδὲν εἰδικῶς χρη- σιμοποιήθηκε τὸ γράμμα «Χά»; Προφανῶς γιατὶ ὁ Πτολεμαῖος ἀφ᾽ ἑνὸς μὲν εἶχε συμ- βολίσει πρῶτος τὸ μηδέν, ἀφ᾽ ἑτέρου δὲ σὰν σύμβολο εἶχε διαλέξει τὸ "Ἑλληνικὸ γράμμα Ο (ὄμικρον), ὡς ἀρκτικοῦ γράμμα- τος τῆς λέξεως Ο-ὐδὲν κατὰ τὸ ἀκροφωνικὸ σύστημα. Αὐτὸ συνάγεται ἀπὸ τὸ σύγ- γραμμά του «Μεγίστη μαθηματικὴ σύντα- ξις», γνωστὸ στοὺς "Αραβες ὑπὸ τὸ ὄνομα «᾿Αλ-Μαγέστη». Δυστυχῶς ὁ 6.1. ἀποκρύ-