ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ἢ «Κόλαση», οἱ «κολασμένοι» καὶ τὸ τέλος τῆς ᾿Ιστορίας Ἔχετε βέβαια συνειδητοποιή- σει --ὅσο μπορεῖ κανεὶς νὰ συνεῖι- δητοποιῆ ὡρισμένες ἀλήθειες, ὅ- ταν πνίγεται μέσα σ᾽ ἕναν καται- γισμὸ κτηνώδους προπαγάνδας---, ὅτι ἡ «πολυεθνικὴ» δύναμη τῶν ἄ- τυχων μισθοφόρων πολεμιστῶν ποὺ μάχονται στὸν Περσικὸ Κόλ- πο (ποιὰ «ἔθνη» ἐπικαλοῦνται, ὅ- ταν στὴν «δύναμη» αὐτὴ μόνο τὰ παρακλάδια τῆς Διεθνοῦς ᾿Εξ-ου- σίας, οἱ κατὰ τόπους κρατισµοί, συμμετέχουν ἐρήμην τῶν ἐθνῶν;) στὴν γιγαντιαία προσπάθειά της νὰ διαθέση εὐμενῶς τὴν ἀνθρωπό- τητα ὑπὲρ αὐτῆς µέσω τῶν µαζι- κῶν µέσων προπαγάνδας, ποὺ ᾱ- ποτελοῦν ἰδιοκτησία της, δὲν μπό- ρεσε νὰ ἐπικαλεσθῆ καμμιὰ ἀξία, καμμιὰ ἰδέα, Κανένα δέον, ποὺ νὰ ξεφεύγη κάπως ἀπὸ τὰ στενῶς πρακτικά, ὑλικὰ καὶ συµφεροντο- λογικὰ αἰτήματα τῆς ζωῆς. Κά- ποιες νύξεις περὶ «δημοκρατιῶν» μαχομένων ἐναντίον τυράννων ὑ- πὲρ τῆς «διεθνοῦς νομιμότητας» κ.λπ. δὲν παίρνονται στὰ σοβαρὰ οὔτε ἀπὸ τὶς κατώτατες μᾶζες, ᾱ- φοῦ τὸ ξέρουν καὶ οἱ πέτρες ὅτι ὄ- χι μόνο κανένας λαὸς δὲν ζήτησε δημοκρατικὰ τὸν πόλεμο, ἀλλὰ καὶ ὅτι τὰ πετρέλαια καὶ κυρίως τὸ «ζαναμοίρασμα τῆς πίττας» καὶ ἡ κλιμάκωση πρὸς τὴν παγκόσμια κυριαρχία εἶναι καὶ τὸ αἴτιο καὶ ὁ σκοπὸς τῆς ἀνθρωποβόρου (ἀλλὰ καὶ καταστροφικῆς γιὰ τὴν φύση) αὐτῆς συρράξεως; Προφανῶς ὁ ὕ- πεύθυνος τοῦ πολέμου, ἡ Διεθνὴς ᾿Εξ-ουσία, ἔχει τόσο πολὺ ἄπογυ- µνωθῆ ἰδεολογικά, ὥστε δὲν τῆς μένει πιὰ τίποτε ἀπὸ τὰ παλαιὰ «πνευματικὰ» φτιασίδια, μὲ τὰ ὁ- ποῖα ἐκ παραδόσεως προσπαθοῦσε νὰ καλλωπίση τὸ φρικαλέο τῆς πρόσωπο. Εἶναι λοιπὸν ὁ «Θεὸς Δολλά- ριος» τὸ μοναδικὸ εἴδωλο, στὸ ὁ- ποῖο θύει νυχθημερὸν ὁ ἐξ-ουσια- στικὸς ἄνθρωπος; Ἔχει πιὰ τόσο ἀποκτηνωθῆ, ὥστε νὰ μὴν εἶναι ἵ- κανὸς οὔτε νὰ ἐκφράση κάποιες ἴ- δέες πρὸς κατανάλωσιν ἀπὸ ἄλ- λους, ἔστω κι ἂν δὲν τὶς καταλα- βαίνη ὁ ἴδιος; Τόσο πολὺ συρρι- κνώθηκε διανοητικὰ καὶ ψυχικά, ὥστε μόνο στοιχειώδη ἔνστικτα αὐτοσυντηρήσεως (κοινὰ καὶ στὰ κατώτατα ζῶα) νὰ λειτουργοῦν σ᾿ αὐτόν; Κανένα ἀπὸ τὰ γνωρίσματα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ «κάνουν τὴν διαφορά» του ἀπὸ τὰ ἄλλα εἴδη τοῦ ζωϊκοῦ βασιλείου, δὲν ὑπάρχει πιά; Ἔχει μετεξελιχθῆ δηλαδὴ ὁ ἐ- ἕ-ουσιαστικὸς ἄνθρωπος σ᾽ ἕνα νέο εἶδος ζώου, ποὺ «γνωρίζει» πολλὰ ἀλλὰ δὲν «καταλαβαίνει» τίποτα. ὅπως θὰ ἔλεγε ἕνας δια- νοητῆς μὲ ἀσκημένη αἴσθηση τῆς ἱστορίας; Ἢ γνώμη τοῦ γράφοντος εἷ- ναι, ὅτι ὁ ἄνθρωπος παραμένει ὡς εἶχε. Τὸ καινούργιο στοιχεῖο εἷ- ναι, ὅτι ἡ διανοητικὴ διαστροφή, ποὺ πάντοτε ἐπίσης ὑπῆρχε, σή- µερα μπορεῖ χάρη στὴν τελειο- ποίηση τῆς τεχνολογίας καὶ τῆς ὀργανώσεως (ἀνοιχτῆς ἢ συνωμο- τικῆς), ποὺ ἡ ἴδια (ἢ διανοητικὴ διαστροφὴ) ἀνέπτυξε, νὰ κυριαρ-