Ματιϊη Βετηπα]. ΒΙΑέΕΚ ΑΤΗΕΝΑ, νοὶ. 1: Τῆς {αὐτίςσα[οι οἱ αποϊεηπῖ (στεεςς. 1785-1895. Έτεε ΑδςοοϊαϊΙοη Ώοοκς, Τοπάοη 1987 ρρ. 575. Μὲ τὸ δόλιο καὶ αὔθαδες αὐτὸ ἔργο ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς καθηγητὴς κ. Μάρτιν Μπερνὰλ ἐπιχειρεῖ ν ̓ ἀνατρέψει τὴν σημασία τῆς κλασσικῆς ̓ Ελλάδος ὡς αὐτοτελοῦς ἱστορικῆς παραστάσεως, θέτοντας τὸ προκχλητικὸ ἐρώτημα: «τί εἶναι κλασσικὸ ἀπὸ τὸν κλασσικὸ πολιτισμό»; ̓Ὴ «Μαύρη ̓Αθηνᾶ» ἐπιδιώκει νὰ συγκεντρώσει «ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα» σχετικὰ μὲ τὸν ἐκτεταμένο πολιτιστικὸ δανεισμὸ ποὺ πραγματοποίησε ἡ κλασσικὴ ̓ Ελλάδα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὸ δυτικὸ ̓Ισραὴλ κατὰ τὴν 2η χιλιετία π.Χ. Ἡ ἀχριβέστερα ἀπὸ τὸ 2100 π.Χ.-1100 π.Χ. Λόγω τοῦ ὑψηλοῦ βαθμοῦ ἐπαφῆς -διατείνεται ὁ σ. (σ. 17). τῆς Ελλάδος μὲ τὴν ἀρχαία Αἴγυπτο καὶ τὴν ̓Εγγὺς ̓Ανατολὴ φαίνεται ὅτι εἰσήχθησαν «λέξεις, τοπωνύμια καὶ θρησκευτικὲς τελετὲς αἰγυπτιακῆς καὶ σημιτικῆς προελεύσεως στὸ Αἰγαῖο, καί, εἰδικότερα, στὴν Κρήτη καὶ στὶς Κυκλάδες, ὅπου καὶ συνέχισαν νὰ διοχετεύονται». Βἰδικότερα ὁ Α ́ τόμος τοῦ ἔργου αὐτοῦ ἀναφέρεται στὴν ἀνάπτυξη τοῦ «ἀρχαίου μοντέλου τῆς ἀρχαιότητας» καὶ τοῦ «ἀρειανοῦ μοντέλου». Τὸ «ἀρχαῖο μοντέλο τῆς ἀρχαιότητας» --- σύμφωνα μὲ τὸν σ. --- δέχεται, ὅτι ὁ ἕλληνικὸς πολιτισμὸς ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἀποικίσεως τῆς Ελλάδας τὸ 1.500 π.Χ. περίπου ἀπὸ Αἰγυπτίους καὶ Φοίνικες (Σημῖτες), ποὺ ἐξεπολίτισαν τοὺς αὐτόχθονες, ἐνῶ τὸ «ἀρειανὸ μοντέλο» ὑποστηρίζει, ὅτι στὸν ἑλληνικὸ χῶρο σημειώθηκαν εἰσβολὲς ἀπὸ τὸν Βορρᾶ, ποὺ χαθυπέταξαν τὸν προελληνικὸ ἣ αἰγαῖο πολιτισμό, ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ κλασσιχὸς πολιτισμὸς ἦταν ἀποτέλεσμα ἀναμείξεως τῶν ̓Ινδοευρωπαίων Ελλήνων μὲ τοὺς γηγενεῖς. 'Ο ἴδιος ὁ σ. ἐπιδιώχει νὰ προβάλλει τὸ «ἀναθεωρημένο ἀρχαῖο μοντέλο τῆς ἀρχαιότητας», ποὺ δέχεται ὡς βάση του τὸν αἰγυπτιαχὸ καὶ φοινικικὸ ἐποικισμὸ τῆς 'Ελλάδας, οἱ πρῶτοι κάτοικοι τῆς ὁποίας μιλοῦσαν μιὰ ἰνδο-χεττιτικὴ γλῶσσα ποὺ δὲν ἄφησε ἴχνη! Στὸ 1 κεφάλαιο «Τὸ ἀρχαῖο μοντέλο στὴν ἀρχαιότητα» (σσ..75-120) ὁ σ. ἀναφέρεται σὲ «πηγὲς ἐπιβεβαιωτικὲς» τοῦ αἰγυπτιακοῦ ἐποικισμοῦ τῶν Θηβῶν καὶ τῶν ̓Αθηνῶν, τῆς αἰγυπτιακῆς κατάχτησης τῆς ̓Αργολίδας καὶ τῆς φοινικικῆς θεμέλίωσης τῆς πόλης τῶν Θηβῶν. Στὸ ΠΠ κεφάλαιο «'Η αἰγυπτιακὴ σοφία καὶ ἡ διὰ μέσου τῆς ̓ Ελλάδος μετάδοσή της ἀπὸ τὸν Μεσαίωνα στὴν ̓ Αναγέννηση» (σσ. 121-160) ὁ σ. ἐξετάζει τὴν τοποθέτηση τῶν ἐκκλησιαστικῶν πατέρων πρὸς τὴν Αἴγυπτο μετὰ τὴν «συντριβὴ» τοῦ νεοπλατωνισμοῦ, ποὺ ἐπέτυχαν νὰ μεταμορφώσουν τὴν αἰγυπτιαχὴ θρησκεία σὲ φιλοσοφία, καὶ ἀναφέρεται ἰδιαίτερα στὸν ̓Ερμῆ τὸν Τρισμέγιστο. Στὸ [Π]| κεφάλαιο «Ο θρίαμβος τῆς Αἰγύπτου τὸν 17ο καὶ 1δον αἰῶνα» {σσ. 161-158) ὁ σ. ἀποδίδει στὸν ἀνερχόμενο ρατσισμὸ τὴν ἀπροθυμία τῶν εὐρωπαίῶων στοχαστῶν νὰ μειώσουν τὴν "Ελλάδα καὶ νὰ θεωρήσουν τὸν κλασσιχὸ πολιτισμό της ὡς ἀποτέλεσμα αἰγυπτιακῶν καὶ σημιτικῶν ἀναμείξεων μὲ τοὺς αὐτόχθονες κατοίκους της. Στὸ ΙΝ κεφάλαιο « ̓ Εχθρότητες πρὸς τὴν Αἴγυπτο τὸν