Ματιϊη Βετηπα]. ΒΙΑέΕΚ ΑΤΗΕΝΑ, νοὶ. 1: Τῆς {αὐτίςσα- [οι οἱ αποϊεηπῖ (στεεςς. 1785-1895. Έτεε ΑδςοοϊαϊΙοη Ώοοκς, Τοπάοη 1987 ρρ. 575. Μὲ τὸ δόλιο καὶ αὔθαδες αὐτὸ ἔργο ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς καθηγητὴς κ. Μάρτιν Μπερνὰλ ἐπιχειρεῖ ν᾿ ἀνατρέψει τὴν σημασία τῆς κλασσικῆς ᾿ Ελλά- δος ὡς αὐτοτελοῦς ἱστορικῆς παραστάσεως, θέτοντας τὸ προκχλητικὸ ἐρώτη- μα: «τί εἶναι κλασσικὸ ἀπὸ τὸν κλασσικὸ πολιτισμό»; ᾿Ὴ «Μαύρη ᾿Αθηνᾶ» ἐπιδιώκει νὰ συγκεντρώσει «ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα» σχετικὰ μὲ τὸν ἐκτεταμέ- νο πολιτιστικὸ δανεισμὸ ποὺ πραγματοποίησε ἡ κλασσικὴ ᾿ Ελλάδα ἀπὸ τὴν Αἴγυπτο καὶ τὸ δυτικὸ ᾿Ισραὴλ κατὰ τὴν 2η χιλιετία π.Χ. Ἡ ἀχριβέστερα ἀπὸ τὸ 2100 π.Χ.-1100 π.Χ. Λόγω τοῦ ὑψηλοῦ βαθμοῦ ἐπαφῆς -διατείνεται ὁ σ. (σ. 17). τῆς Ελλάδος μὲ τὴν ἀρχαία Αἴγυπτο καὶ τὴν ᾿Εγγὺς ᾿Ανατολὴ φαίνεται ὅτι εἰσήχθησαν «λέξεις, τοπωνύμια καὶ θρησκευτικὲς τελετὲς αἰγυ- πτιακῆς καὶ σημιτικῆς προελεύσεως στὸ Αἰγαῖο, καί, εἰδικότερα, στὴν Κρήτη καὶ στὶς Κυκλάδες, ὅπου καὶ συνέχισαν νὰ διοχετεύονται». Βἰδικότερα ὁ Α΄ τόμος τοῦ ἔργου αὐτοῦ ἀναφέρεται στὴν ἀνάπτυξη τοῦ «ἀρχαίου µοντέλου τῆς ἀρχαιότητας» καὶ τοῦ «ἀρειανοῦ μοντέλου». Τὸ «ἀρ- χαῖο μοντέλο τῆς ἀρχαιότητας» --- σύµφωνα μὲ τὸν σ. --- δέχεται, ὅτι ὁ ἕλλη- νικὸς πολιτισμὸς ἦταν ἀποτέλεσμα τῆς ἀποικίσεως τῆς Ελλάδας τὸ 1.500 π.Χ. περίπου ἀπὸ Αἰγυπτίους καὶ Φοίνικες (Σημῖτες), ποὺ ἐξεπολίτισαν τοὺς αὐτόχθονες, ἐνῶ τὸ «ἀρειανὸ μοντέλο» ὑποστηρίζει, ὅτι στὸν ἑλληνικὸ χῶρο σημειώθηκαν εἰσβολὲς ἀπὸ τὸν Βορρᾶ, ποὺ χαθυπέταξαν τὸν προελληνικὸ ἣ αἰγαῖο πολιτισμό, ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ κλασσιχὸς πολιτισμὸς ἦταν ἀποτέλεσμα ἀνα- μείξεως τῶν ᾿Ινδοευρωπαίων Ελλήνων μὲ τοὺς γηγενεῖς. 'Ο ἴδιος ὁ σ. ἐπι- διώχει νὰ προβάλλει τὸ «ἀναθεωρημένο ἀρχαῖο μοντέλο τῆς ἀρχαιότητας», ποὺ δέχεται ὡς βάση του τὸν αἰγυπτιαχὸ καὶ φοινικικὸ ἐποικισμὸ τῆς 'Ελλά- δας, οἱ πρῶτοι κάτοικοι τῆς ὁποίας μιλοῦσαν μιὰ ἰνδο-χεττιτικὴ γλῶσσα ποὺ δὲν ἄφησε ἴχνη! Στὸ 1 κεφάλαιο «Τὸ ἀρχαῖο μοντέλο στὴν ἀρχαιότητα» (σσ..75-120) ὁ σ. ἀναφέρεται σὲ «πηγὲς ἐπιβεβαιωτικὲς» τοῦ αἰγυπτιακοῦ ἐποικισμοῦ τῶν Θη- βῶν καὶ τῶν ᾿Αθηνῶν, τῆς αἰγυπτιακῆς κατάχτησης τῆς ᾿Αργολίδας καὶ τῆς φοινικικῆς θεμέλίωσης τῆς πόλης τῶν Θηβῶν. Στὸ ΠΠ κεφάλαιο «'Η αἰγυ- πτιακὴ σοφία καὶ ἡ διὰ μέσου τῆς ᾿ Ελλάδος µετάδοσή της ἀπὸ τὸν Μεσαίω- να στὴν ᾿ Αναγέννηση» (σσ. 121-160) ὁ σ. ἐξετάζει τὴν τοποθέτηση τῶν ἐκ- κλησιαστικῶν πατέρων πρὸς τὴν Αἴγυπτο μετὰ τὴν «συντριβὴ» τοῦ νεοπλα- τωνισμοῦ, ποὺ ἐπέτυχαν νὰ μεταμορφώσουν τὴν αἰγυπτιαχὴ θρησκεία σὲ φι- λοσοφία, καὶ ἀναφέρεται ἰδιαίτερα στὸν ᾿Ερμῆ τὸν Τρισµέγιστο. Στὸ [Π]| κε- φάλαιο «Ο θρίαμβος τῆς Αἰγύπτου τὸν 17ο καὶ 1δον αἰῶνα» {σσ. 161-158) ὁ σ. ἀποδίδει στὸν ἀνερχόμενο ρατσισμὸ τὴν ἀπροθυμία τῶν εὐρωπαίῶων στο- χαστῶν νὰ μειώσουν τὴν "Ελλάδα καὶ νὰ θεωρήσουν τὸν κλασσιχὸ πολιτισμό της ὡς ἀποτέλεσμα αἰγυπτιακῶν καὶ σημιτικῶν ἀναμείξεων μὲ τοὺς αὐτό- χθονες κατοίκους της. Στὸ ΙΝ κεφάλαιο «᾿ Εχθρότητες πρὸς τὴν Αἴγυπτο τὸν