ΗΔΙΑΣ ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ̓Αθηνᾶ -- Κάδμος -- Θῆβαι ΑΘΗΝΑ Ι. 'ΗἩ «Θεογονία» ὁμιλεῖ γιὰ τὴν γέννησι τῆς «γλαυκώπιδος ̓Αθήνης» (στίχ. 886-900). ὌΑς δοῦμε τοὺς στίχους: 886 «Ζεὺς δὲ θεῶν βασιλεὺς πρώτην ἄλοχον θέτο Μῆτιν πλεῖστα θεῶν τε ἰδυῖαν ἠδὲ θνητῶν ἀνθρώπων. ̓Αλλ ̓ ὅτε δὴ ἂρ ἔμελλε θεὰν γλαυκῶπιν ̓Αθήνην τέἔἕεσθαι, τότ ̓ ἔπειτα δόλῳ φρένας ἐξαπατήσας 890 αἱμυλίοισι λόγοισιν ἑὴν ἐσκάτθετο νηδύν, Γαίης φραδμοσύνῃσι καὶ Οὐρανοῦ ἀστερόεντος. Τὼς γὰρ οἱ φρασάτην, ἵνα μὴ βασιληίδα τιμὴν ἄλλος ἔχοι Διὸς ἀντὶ θεῶν ἀειγενετάων ̓ ἐκ γὰρ τῆς εἴμαρτο περίφρονα τέκνα γενέσθαι" 895 πρώτην μὲν κούρην γλαυκώπιδα Τριτογένειαν ἶσον ἔχουσαν πατρὶ μένος καὶ ἐπίφρονα βουλήν, αὐτὰρ ἔπειτ ̓ ἄρα παῖδα θεῶν βασιλῆα καὶ ἀνδρῶν ἤμελλεν τέξεσθαι, ὑπέρβιον ἦτορ ἔχοντα ̓ ἀλλ ̓ ἄρα μιν Ζεὺς πρόσθεν ἐὴν ἐσκάτθετο νηδύν, 900 ὡς δὴ οἱ φράσσαιτο θέα ἀγαθόν τε κακόν τε». Ἢ «Θεογονία», ἔλεγα στὸ κεφάλαιο «Η ἐποχὴ τοῦ Διός», προσωποποιῶντας τὶς πρῶτες ἐνέργειες μὲ τὶς ὁποῖες ἄρρηκτα συνεδέθη ἡ διοίκησι τοῦ Διός, τὶς παρουσιάζει ὡς γάμους ἢ αὐτοδεσμεύσεις αὐτοῦ μὲ τὸ περιεχόμενο (ἔννοιες) ποὺ ὑποκρύπτουν τὰ ὀνόματα. ̓ Ἑρμήνευσα δὲ τὸ ὄνομα «Μῆτις» καὶ διὰ τῆς ἀποκωδικοποιήσεως τῶν γραμμάτων (ἴδε ἀναλυτικῶς στὸ σχετικὸ κεφάλαιο). Προχωρῶ τώρα στὴν ἑρμηνεία τῶν ἀνωτέρω στίχων (886-900): «Ο Ζεὺς δὲ τῶν θεῶν βασιλεὺς ὡς πρώτην αὐτοδέσμευσι (γιὰ τὴν ἄσκησι τῆς ὑπερτάτης ἐξουσίας, δηλαδὴ τοῦ «ἄνακτος τῶν βασιλέων»: στίχ. 883) ἐδέχθη τὸν διάλογο, δηλ. τὸ συσκέπτεσθαι, προκειμένου νὰ λάβῃ ἀποφάσεις. Διότι μόνο διὰ τοῦ συσκέπτεσθαι θὰ ἠδύνατο νὰ γνωρίζη ὅλα ὅσα οἱ θεοὶ βασιλεῖς ἐγνώριζαν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι (στίχ. 886-887). ̓Αλλὰ αὐτὸς ἄλλωστε ὑπῆρξε ὁ λόγος, ἕνεκα τοῦ ὁποίου αὐτὸν τὸν «διάλογο» (Μῆτιν) ὁ Ζεὺς ἐνεστερνίσθη, ὥστε διὰ τῆς διαδικασίας αὐτῆς πάντοτε νὰ λαμβάνῃ ὀρθὲς ἀποφάσεις γιὰ τὸ τὶ εἶναι ἀγαθὸ καὶ τὶ κακό». Αὐτὰ τὰ δύο ζεύγη στίχων, δηλ. 886-887 καὶ 899-900, ποὺ μᾶς ὁμιλοῦν περὶ τῆς «Μήτιος», τὰ ἀπέσπασα σκοπίμως ὡς ἀποτελοῦντα μίαν ἑνότητα. Πρὸ τῆς ἀναπτύξεως ὅμως τῶν ὑπολοίπων στίχων θὰ ἤθελα νὰ δώσω στὸν ἀναγνώστη τὴν εὐκαιρία νὰ ἀντιληφθῆ μόνος του, πόσο ἡ παρερμηνεία ἑνὸς κειμένου μπορεῖ νὰ φθάση σὲ ὑπερβολὲς ἀκατανόητες. Η λέξι π.χ. «νηδὺς» ἑρμηνευόμενη ὡς «κοιλία» περιωρίσθη, κακῶς, μόνο στὸν στόμαχο καὶ τὰ ἔντερα. Καὶ ὅμως ἡ λέξι Ἐ ̓Αποσπάσματα ἀπὸ τὴν μεγάλη ριζοσπαστικὴ ἔρευνα γιὰ τὴν ἀποκρυπτογράφησι τῶν σημασιῶν τῶν 24 γραμμάτων τοῦ ̓ Ἑλληνικοῦ ̓Αλφαβήτου, ποὺ ἤδη τυπώνεται ἀπὸ τὸν «Δαυλὸ» καὶ θὰ κυκλοφορήση τὸν ̓Απρίλιο.