ΗΔΙΑΣ ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ᾿Αθηνᾶ -- Κάδμος -- Θῆβαι ΑΘΗΝΑ Ι. 'ΗἩ «Θεογονία» ὁμιλεῖ γιὰ τὴν γέννησι τῆς «γλαυκώπιδος ᾿Αθήνης» (στίχ. 886-900). ὌΑς δοῦμε τοὺς στίχους: 886 «Ζεὺς δὲ θεῶν βασιλεὺς πρώτην ἄλοχον θέτο Μῆτιν πλεῖστα θεῶν τε ἰδυῖαν ἠδὲ θνητῶν ἀνθρώπων. ᾿Αλλ᾽ ὅτε δὴ ἂρ ἔμελλε θεὰν γλαυκῶπιν ᾿Αθήνην τέ- ἔἕεσθαι, τότ᾽ ἔπειτα δόλῳ φρένας ἐξαπατήσας 890 αἱμυλίοισι λόγοισιν ἑὴν ἐσκάτθετο νηδύν, Γαίης φραδμοσύνῃσι καὶ Οὐρα- νοῦ ἀστερόεντος. Τὼς γὰρ οἱ φρασάτην, ἵνα μὴ βασιληίδα τιμὴν ἄλλος ἔχοι Διὸς ἀντὶ θεῶν ἀειγενετάων᾽ ἐκ γὰρ τῆς εἴμαρτο περίφρονα τέκνα γενέσθαι" 895 πρώτην μὲν κούρην γλαυκώπιδα Τριτογένειαν ἶσον ἔχουσαν πατρὶ μένος καὶ ἐπίφρονα βουλήν, αὐτὰρ ἔπειτ᾽ ἄρα παῖδα θεῶν βασιλῆα καὶ ἀνδρῶν ἤμελ- λεν τέξεσθαι, ὑπέρβιον ἦτορ ἔχοντα᾽ ἀλλ᾽ ἄρα μιν Ζεὺς πρόσθεν ἐὴν ἐσκάτ- θετο νηδύν, 900 ὡς δὴ οἱ φράσσαιτο θέα ἀγαθόν τε κακόν τε». Ἢ «Θεογονία», ἔλεγα στὸ κεφάλαιο «Η ἐποχὴ τοῦ Διός», προσωποποιῶντας τὶς πρῶτες ἐνέργειες μὲ τὶς ὁποῖες ἄρρηκτα συνεδέθη ἡ διοίκησι τοῦ Διός, τὶς παρουσιάζει ὡς γάμους ἢ αὐτοδεσμεύσεις αὐτοῦ μὲ τὸ περιεχόμενο (ἔννοιες) ποὺ ὑποκρύπτουν τὰ ὀνόματα. ᾿ Ἑρμήνευσα δὲ τὸ ὄνομα «Μῆτις» καὶ διὰ τῆς ἀποκω- δικοποιήσεως τῶν γραμμάτων (ἴδε ἀναλυτικῶς στὸ σχετικὸ κεφάλαιο). Προχωρῶ τώρα στὴν ἑρμηνεία τῶν ἀνωτέρω στίχων (886-900): «Ο Ζεὺς δὲ τῶν θεῶν βασι- λεὺς ὡς πρώτην αὐτοδέσμευσι (γιὰ τὴν ἄσκησι τῆς ὑπερτάτης ἐξουσίας, δηλαδὴ τοῦ «ἄνακτος τῶν βασιλέων»: στίχ. 883) ἐδέχθη τὸν διάλογο, δηλ. τὸ συσκέπτε- σθαι, προκειμένου νὰ λάβῃ ἀποφάσεις. Διότι μόνο διὰ τοῦ συσκέπτεσθαι θὰ ἠδύ- νατο νὰ γνωρίζη ὅλα ὅσα οἱ θεοὶ βασιλεῖς ἐγνώριζαν, ἀλλὰ καὶ αὐτοὶ ἀκόμη οἱ ἁπλοῖ ἄνθρωποι (στίχ. 886-887). ᾿Αλλὰ αὐτὸς ἄλλωστε ὑπῆρξε ὁ λόγος, ἕνεκα τοῦ ὁποίου αὐτὸν τὸν «διάλογο» (Μῆτιν) ὁ Ζεὺς ἐνεστερνίσθη, ὥστε διὰ τῆς δια- δικασίας αὐτῆς πάντοτε νὰ λαμβάνῃ ὀρθὲς ἀποφάσεις γιὰ τὸ τὶ εἶναι ἀγαθὸ καὶ τὶ κακό». Αὐτὰ τὰ δύο ζεύγη στίχων, δηλ. 886-887 καὶ 899-900, ποὺ μᾶς ὁμιλοῦν περὶ τῆς «Μήτιος», τὰ ἀπέσπασα σκοπίμως ὡς ἀποτελοῦντα μίαν ἑνότητα. Πρὸ τῆς ἀ- ναπτύξεως ὅμως τῶν ὑπολοίπων στίχων θὰ ἤθελα νὰ δώσω στὸν ἀναγνώστη τὴν εὐκαιρία νὰ ἀντιληφθῆ μόνος του, πόσο ἡ παρερμηνεία ἑνὸς κειμένου μπορεῖ νὰ φθάση σὲ ὑπερβολὲς ἀκατανόητες. Η λέξι π.χ. «νηδὺς» ἑρμηνευόμενη ὡς «κοι- λία» περιωρίσθη, κακῶς, μόνο στὸν στόμαχο καὶ τὰ ἔντερα. Καὶ ὅμως ἡ λέξι Ἐ᾿Αποσπάσματα ἀπὸ τὴν μεγάλη ριζοσπαστικὴ ἔρευνα γιὰ τὴν ἀποκρυπτογράφησι τῶν σημασιῶν τῶν 24 γραμμάτων τοῦ ᾿ Ἑλληνικοῦ ᾿Αλφαβήτου, ποὺ ἤδη τυπώνεται ἀπὸ τὸν «Δαυλὸ» καὶ θὰ κυκλοφορήση τὸν ᾿Απρίλιο.