ΣΥΓΑΡΟΝΟΙ «ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ» ΧΩΡῚΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ 'Ο ̓Επιστημονιστὴς Ὁ ἐπιστημονιστὴς εἶναι ὁ καθαυτοῦ «χαρακτῆρας χωρὶς χαρακτῆρα», γι ̓ αὐτὸ καὶ οἱ μέχρι τοῦδε χαρακτηρογράφοι δὲν σκέφτηκαν ν ̓ ἀσχοληθοῦν μ ̓ αὖτόν. Μάταια θ ̓ ἀναζητήσει κανεὶς ὁμοιότητές του μὲ τὸν « ̓Οψιμαθῆ» τοῦ Θεοφράστου, τὸν «Σχολαστικὸν» τοῦ ̓Ἱεροκλέους, τὸν «Λογιώτατον» τοῦ Λασκαράτου, τὸν «Φελλὸ» τοῦ Ψαθᾶ' διότι οἱ τύποι αὐτοὶ μπορεῖ νὰ ἦσαν ---καὶ νὰ εἶναι, ἄν ὑπάρχουν ἀκόμη--- ὑποκριτές, φανατικοὶ καὶ «ψώνια», ὅμως σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς χαρακτηρίσει κανεὶς ἐπικίνδυνους γιὰ τὸ κοινωνικὸ σύνολο, ὅπως τὸν ἐπιστημονιστή. 'Ἡ κύρια διαφορὰ τοῦ τελευταίου μὲ τοὺς πρώτους εἶναι, ὅτι ἐκεῖνοι ἐνεργοῦν ὡς ἄτομα, ἐνῶ αὐτὸς εἶναι πάντοτε πληρωμένο ὄργανο τῆς ̓Εξ-ουσίας. 'Ο ἐπιστημονιστὴς ἀνάγει τὴν καταγωγή του στοὺς μυθικοὺς Τελχῖνες, πού, ὡς γνωστόν, ἐγνώριζαν ὅλες τὶς τέχνες, πλὴν ὅμως ὅλες τὶς τέχνες τὶς ἐγνώριζαν κακῶς. Μὴ ὄντας ἱκανὸς ὁ τύπος νὰ εὐδοκιμήση σὲ καμμιὰ ἐπιστήμη ἢ τέχνη, μισεῖ καὶ τὶς μὲν καὶ τὶς δέ, καταφεύγει δὲ στὴν ̓Εξ-ουσία, «προσλαμβάνεταυ ἀπ ̓ αὐτὴν καὶ γίνεται ὁ πολιτικὸς τῆς ἐπιστήμης ἢ ὁ ἐπιστήμονας τῆς πολιτίκῆς, ὅπως τὸν ἐννοοῦμε σήμερα. ὋὋ ἐπιστημονιστὴς ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος διονυσιοκόλακος, ἔκτυπο τῶν θλιβερῶν ἐκείνων θεατρίνων ψευδοφιλόσοφων, ποὺ εὐτέλισαν τὴν φιλοσοφία καὶ τὴν τέχνη καὶ κλόνισαν τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου στὸν μορφωμένο ἄνθρωπο. Κι ὅπως ἐκεῖνοι προσέφεραν τὴν στοματική τοὺς κοιλότητα ὡς πτυελοδοχεῖο στὸν τύραννο, θαύμαζαν δὲ καὶ ἐγκωμίαζαν τὴν ἀρωματικότητα τῶν πτυέλων τοῦ δεσπότη τους, ἔτσι κι ὁ ἐπιστημονιστὴς καταβροχθίζει μὲ χονδροειδῆ ὄρεξη καὶ ἀναπαράγει τὰ λογοκρατικὰ δόγματα, ποὺ τοῦ «πετᾶνε ἀμάσητα» οἱ ἐξουσιαστὲς τῆς Διεθνοῦς ̓Ισχύος: 'Ο ἐπιστημονιστὴς διακατέχεται ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς μειονεξίας, ἀπὸ τὸ πάθος τοῦ τεςεπίπιεπί (Ξ ἀρνητισμὸς)’ γι ̓ αὐτὸ διάκειται ἐχθρικῶς πρὸς κάθε σκεπτόμενο ἄνθρωπο, φιλόσοφο ἢ καλλιτέχνη, τοὺς ὁποίους προσπαθεῖ νὰ μειώση παντοιοτρόπως καὶ νὰ τοὺς ὑποβιβάση στὸ δικό του ἐπίπεδο. Τὰ μέσα ποὺ μετέρχεται δὲν εἶναι ἄλλα ἀπ ̓ τὴν συκοφαντία καὶ τὴν σπίλωση, τὴν ἐλεεινολογία καὶ τὸν κακομοιρισμό, τὴν διαβολὴ καὶ τὸν σατανισμὸ κ.ο.κ. Ὃ ἐπιστημονιστὴς δὲν μισεῖ μόνο τὰ μεγάλα ἄτομα, ἀλλὰ καὶ τὶς μεγάλες ἰδέες καὶ ἀξίες, τίς ὁποῖες καταδικάζει ὡς ἀπάνθρωπες καὶ ὁλοκληρωτικές, δημιουργήματα κι ἐφευρέσεις τῆς ἀριστοκρατίας καὶ τῶν ἐκμεταλλευτῶν τῶν λαὤν... ̓Αντ ̓ αὐτῶν ὑμνολογεῖ καὶ κηρύττει τὰ λογοκρατικὰ δόγματα, τοὺς ἠθικοὺς κανόνες τῆς ἀγέλης, τὰ παρακμιακὰ συνθήματα. Η ἰσότητα ἀνθρώπων καὶ λαῶν, ὁ οἶκτος τῶν ἀναξιοπαθούντων, ὁ εὐδαιμονισμὸς κι ὅ,τι ἄλλο ἐνσαρκώνει τὴν παρακμὴ καὶ τὴν στασιμότητα ἀποτελοῦν τὸ εὐαγγέλιό του. Ο ἐπιστημονιστὴς διαθέτει μεγάλη «ὀργανωτικὴ» ἱκανότητα) γνωρίζει νὰ ὀργανίζη καὶ νὰ ὀργανίζεται, κάτι ποὺ ἐκπηγάζει ἀπ ̓ τὴν φυσικὴ αἴσθηση τῆς ἀδυναμίας του καὶ τὴν σύμφυτη θέλησή του γιὰ δύναμη. Γι ̓ αὐτὸ καὶ ἀποτελεῖ ἱδρυτικὸ καὶ διοικητικὸ μέλος ὅλων τῶν σωματείων, ὀργανώσεων, συλλόγων, λεσχῶν κ.ο.κ.