ΣΥΓΑΡΟΝΟΙ «ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ» ΧΩΡῚΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ 'Ο ᾿Επιστημονιστὴς Ὁ ἐπιστημονιστὴς εἶναι ὁ καθαυτοῦ «χαρακτῆρας χωρὶς χαρακτῆρα», γι᾿ αὐ- τὸ καὶ οἱ μέχρι τοῦδε χαρακτηρογράφοι δὲν σκέφτηκαν ν᾿ ἀσχοληθοῦν μ᾽ αὖ- τόν. Μάταια θ᾽ ἀναζητήσει κανεὶς ὁμοιότητές του μὲ τὸν «᾿Οψιμαθῆ» τοῦ Θεο- φράστου, τὸν «Σχολαστικὸν» τοῦ ᾿Ἱεροκλέους, τὸν «Λογιώτατον» τοῦ Λασκαρά- του, τὸν «Φελλὸ» τοῦ Ψαθᾶ' διότι οἱ τύποι αὐτοὶ μπορεῖ νὰ ἦσαν ---καὶ νὰ εἶναι, ἄν ὑπάρχουν ἀκόμη--- ὑποκριτές, φανατικοὶ καὶ «ψώνια», ὅμως σὲ καμμιὰ περί- πτωση δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τοὺς χαρακτηρίσει κανεὶς ἐπικίνδυνους γιὰ τὸ κοινω- νικὸ σύνολο, ὅπως τὸν ἐπιστημονιστή. 'Ἡ κύρια διαφορὰ τοῦ τελευταίου μὲ τοὺς πρώτους εἶναι, ὅτι ἐκεῖνοι ἐνεργοῦν ὡς ἄτομα, ἐνῶ αὐτὸς εἶναι πάντοτε πληρωμέ- νο ὄργανο τῆς ᾿Εξ-ουσίας. 'Ο ἐπιστημονιστὴς ἀνάγει τὴν καταγωγή του στοὺς μυθικοὺς Τελχῖνες, πού, ὡς γνωστόν, ἐγνώριζαν ὅλες τὶς τέχνες, πλὴν ὅμως ὅλες τὶς τέχνες τὶς ἐγνώριζαν κακῶς. Μὴ ὄντας ἱκανὸς ὁ τύπος νὰ εὐδοκιμήση σὲ καμμιὰ ἐπιστήμη ἢ τέχνη, μισεῖ καὶ τὶς μὲν καὶ τὶς δέ, καταφεύγει δὲ στὴν ᾿Εξ-ουσία, «προσλαμβάνεταυ ἀπ᾿ αὐτὴν καὶ γίνεται ὁ πολιτικὸς τῆς ἐπιστήμης ἢ ὁ ἐπιστήμονας τῆς πολιτί- κῆς, ὅπως τὸν ἐννοοῦμε σήμερα. ὋὋ ἐπιστημονιστὴς ἀποτελεῖ ἕνα εἶδος διονυσιοκόλακος, ἔκτυπο τῶν θλιβε- ρῶν ἐκείνων θεατρίνων ψευδοφιλόσοφων, ποὺ εὐτέλισαν τὴν φιλοσοφία καὶ τὴν τέχνη καὶ κλόνισαν τὴν ἐμπιστοσύνη τοῦ κόσμου στὸν μορφωμένο ἄνθρωπο. Κι ὅπως ἐκεῖνοι προσέφεραν τὴν στοματική τοὺς κοιλότητα ὡς πτυελοδοχεῖο στὸν τύραννο, θαύμαζαν δὲ καὶ ἐγκωμίαζαν τὴν ἀρωματικότητα τῶν πτυέλων τοῦ δε- σπότη τους, ἔτσι κι ὁ ἐπιστημονιστὴς καταβροχθίζει μὲ χονδροειδῆ ὄρεξη καὶ ἀ- ναπαράγει τὰ λογοκρατικὰ δόγματα, ποὺ τοῦ «πετᾶνε ἀμάσητα» οἱ ἐξουσιαστὲς τῆς Διεθνοῦς ᾿Ισχύος: 'Ο ἐπιστημονιστὴς διακατέχεται ἀπὸ τὸ αἴσθημα τῆς µειονεξίας, ἀπὸ τὸ πά- θος τοῦ τεςεπίπιεπί (Ξ ἀρνητισμὸς)’ γι᾿ αὐτὸ διάκειται ἐχθρικῶς πρὸς κάθε σκε- πτόµενο ἄνθρωπο, φιλόσοφο ἢ καλλιτέχνη, τοὺς ὁποίους προσπαθεῖ νὰ µειώση παντοιοτρόπως καὶ νὰ τοὺς ὑποβιβάση στὸ δικό του ἐπίπεδο. Τὰ µέσα ποὺ µε- τέρχεται δὲν εἶναι ἄλλα ἀπ᾿ τὴν συκοφαντία καὶ τὴν σπίλωση, τὴν ἐλεεινολογία καὶ τὸν κακομοιρισμό, τὴν διαβολὴ καὶ τὸν σατανισμὸ κ.ο.κ. Ὃ ἐπιστημονιστὴς δὲν μισεῖ µόνο τὰ μεγάλα ἄτομα, ἀλλὰ καὶ τὶς µεγάλες ἰδ- έες καὶ ἀξίες, τίς ὁποῖες καταδικάζει ὡς ἀπάνθρωπες καὶ ὁλοκληρωτικές, δη- µιουργήµατα κι ἐφευρέσεις τῆς ἀριστοκρατίας καὶ τῶν ἐκμεταλλευτῶν τῶν λα- ὤν... ᾿Αντ᾽ αὐτῶν ὑμνολογεῖ καὶ κηρύττει τὰ λογοκρατικὰ δόγματα, τοὺς ἠθι- κοὺς κανόνες τῆς ἀγέλης, τὰ παρακμιακὰ συνθήματα. Η ἰσότητα ἀνθρώπων καὶ λαῶν, ὁ οἶκτος τῶν ἀναξιοπαθούντων, ὁ εὐδαιμονισμὸς κι ὅ,τι ἄλλο ἐνσαρκώνει τὴν παρακμὴ καὶ τὴν στασιμότητα ἀποτελοῦν τὸ εὐαγγέλιό του. Ο ἐπιστημονιστὴς διαθέτει µεγάλη «ὀργανωτικὴ» ἱκανότητα) γνωρίζει νὰ ὀργανίζη καὶ νὰ ὀργανίζεται, κάτι ποὺ ἐκπηγάζει ἀπ᾿ τὴν φυσικὴ αἴσθηση τῆς ἀδυναμίας του καὶ τὴν σύμφυτη θέλησή του γιὰ δύναμη. Γι᾿ αὐτὸ καὶ ἀποτελεῖ ἱδρυτικὸ καὶ διοικητικὸ µέλος ὅλων τῶν σωματείων, ὀργανώσεων, συλλόγων, λεσχῶν κ.ο.κ.