Π.Δ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ Ἢ χρονολόγησι τῆς ἑλληνικῆς προϊστορίας ἀπὸ τοπογραφικὰ καὶ ἀστρονομικὰ στοιχεῖα Τὰ «Τρωϊκὰὼ ἐντοπίζονται στὸ 3.826 π.Χ. Ἢ Αἴγυπτος ἦταν τότε «ποταμόκολποο 1. ̓Εδιάβασα πρόσφατα μιὰ θαυμάσια ἐργασία τοῦ ἐ.ἀ. ταξιάρχου τῆς Γεωγραφικῆς "Ὑπηρεσίας Στρατοῦ κ. Κων. Β. Κουτρουβέλη ἀνατυπωθεῖσα ἐκ τοῦ «Δελτίου τῆς Γ.Υ.Σ. ἀριθ. [31] τὸ [987 μὲ τίτλο «ἢ χρο"ολόγησις τῆς ἑἕλληνικῆς προϊστορίας ἀπὸ τοπογραφικᾶ-ἀστρονομικὰ καὶ ἱστορικὰ στοιχεῖα». Ο ἐξαΐρετος ἐρευνητὴς μὲ στοιχεῖα προσεγγίζοντα κατὰ ἀσφαλέστερο τρόπο τὴν χρονολόγησι τοῦ ἱστορικοῦ μας παρελθόντος τονίζει κατ ̓ ἀρχὰς τὰ ἀκόλουθα: «Ἢ ἐπίτευξέη τῆς μεγαλύτερης δυνατῆς ἀκρίβειας χρειάζεται κατὰ κύριο λόγο. στοιχεῖα, ποὺ νὰ μὴν ἀμφισβητοῦνται. Τέτοια στοιχεῖα, ὅπως εἶναι γνωστό, παρέχουν οἱ ἀριθμοὶ κι ̓ οἱ μαθηματικοὶ ὑπολογισμοί. Κατὰ συνέπεια εἶναι ἀνάγκη ν ̓ ἀναπτυχθῆ μία μέθοδος, ποὺ νὰ βασίζεται στὰ μαθηματικὰ καὶ παράλληλα νὰ ᾱποδεικνύεται ἡ πρακτική της πλευρὰ ἀπὸ συγκεκριμένους παράγοντες. Τὶς ἰδιότητες αὐτὲς νομίζω, ὅτι καλύπτουν οἱ δύο καινούργιες μέθοδοι χρονολόγησης τοῦ παρελθόντος, ποὺ ἀναπτύσσονται πιὸ κάτω», 'Ο συγγραφεὺς ἀναπτύσσει καὶ ἀποδεικνύει τὴν σπουδαιότατη συμβολὴ τῆς τοπογραφικῆς μεθόδου, ὡς ἐπίσης τῆς ἀστρονομικῆς ἐν συνδυασμῶ μὲ τὰ ̓ Ομηρικὰ ἔπη, τὰ ̓Ορφικά, τὸν ̓ Ηρόδοτο, τὸν Παυσανία, τὸν Πλούταρχο, τὸν Στράβωνα, τὸν Θουκυδίδη κ.ἄ. (παραλείποντας, δὲν γνωρίζω τοὺς λόγους, τὴν σημμαντικωτάτη καὶ ἀρχαιοτάτη ὅλων «Θεογονία» δημοσιευθεῖσα ὑπὸ τοῦ "Ἡσιόδου καὶ βεβαίως καὶ τὸν Ησίοδο). Ἢ μελέτη ἐπιτρέπει πράγματι συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα φωτίζουν μὲ ἀπόλυτη σαφήνεια τὸ μέρος αὐτὸ τῆς ἱστορίας τῆς ἀνθρωπότητος, καταρρίπτοντας τὶς αὖὐθαιρεσίες τῶν στρεβλωτῶν τῆς ἱστορίας τῶν κατοίκων τοῦ ἑλληνικοῦ χώρου καὶ κατ ̓ ἐπέκτασιν τῆς ἱστορίας τοῦ ἑλληνικοῦ λόγου καὶ τῆς χρονολογικῆς σειρᾶς τῶν πολιτισμῶν τῆς ἀνθρωπότητος. 'Ο συγγραφεὺς ἀναπλάθει τὴν γεωφυσικἡ εἰκόνα μερικῶν περιοχῶν καὶ ἐν συνδυασμῷ μὲ τὰ διασωθέντα κυρίως ἐκ τῶν ̓Ομηρικῶν ἐπῶν στοιχεῖα προσκομίζει νέα συμπεράσματα, τὰ ὁποῖα προσεγ]γίζουν σὲ μεγάλο βαθμὸ τὴν ἀλήθεια. 'Ἡ μέθοδος ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι τῆς «συγκρίσεως» τοῦ τοπογραφικοῦ παρελθόντος, τὸ ὁποῖο περιγράφουν τὰ "Ομηρικὰ ἔπη, μὲ τὴν σημερινὴ γεωφυσική των εἰκόνα, ἀποδεικνύοντας κυρίως διὰ τῶν προσχώσεων σὲ περιοχὲς ὅπου ῥέουν ἀκόμη μεγάλοι ποταμοί, π.χ. Νεῖλος, τὴν μεταβολὴ τὴν ἐπελθοῦσα μεταξὺ τῶν δύο ἐποχῶν ( Ομηρικὴ περιγραφὴ --σημερινἠ εἰκόνα κάτω Αἰγύπτου), μεταβολὴ συντελεσθεῖσα ἐντὸς 5.826 ἐτῶν, ὅπως θὰ ἀντιληφθῆ ὁ ἀναγνώστης ἐκ τῆς λεπτομερέστερης ἀναλύσεως τῶν στοιχείων.