} ύμφωνα μὲ ἀπαράθατο ἱοστορικὸ νόµο, ἡ Κύπρος ἐθνικὰ καὶ πολιτι- στικά, ἦταν οὐ ὁλόκληρη τὴν ἔκτασή της, σχεδόν, ἑλληνική, χωρὶς ὄνακο- πή, γιὰ 3.200 χρόνια περίπου (ἀπὸ τὸ 1130 π.Χ. ποὺ ὁμάδες Αἀολέων πὲ ἀρ- χηγοὺς τὸν ᾽Ακάμαντα καὶ τὸν Φάλη- ρο ἵδρυσαν τὶς πόλεις Αἴπεια καὶ Χύ- τρους, ὅπως «ἀνακάλυψε ἡ νεώτερη ἀρχαιολογικὴ ἔρευνα), πολιτικὰ δὲ ἀνῆκε, ἐπίσης κατ᾽ ἀπαράθατο ἧστο- ρικὸ νόμο, στοὺς κατὰ καιροὺς θα- λασσοκράτορες τῆς Μεσογείου (Φοί- νικες, Πέρσες, ᾿Αθηναίους, Μ. ᾿Αλέ- ξανδρο καὶ ᾿Επιγόνους, Ῥωμαίους, Βυ- ζαντινούς, Χριστιανοευρωπαίους σταὺ- ροφόρους, Τούρκους, ᾿Αγγλους). Ὃ ἱστορικὸς αὐτὸς νόμος παραθιά- σθηκε, κατὰ τὸ δεύτερο σκέλος του, τὸ 1960, ἁπότε ἡ πολιτικὴ ἐξάρτηση τῆς Κύπρου ξέφυγε, τυπικὰ τουλάχιστον, ἀπὸ τοὺς νεώτερους καὶ σύγχρονους θαλασσοκράτορες τῆς Μεσογείου, γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς Ἱστο- ρίας. Κατὰ τρόπο ἀνεξήγητο, ἡ παράθα- ση τοῦ νόμου ποὺ καθώριζε τὴν πο- λιτικὴ τύχη τῆς Κύπρου, προκάλεσξ κατ ὀπέκτασιν καὶ τὴν ἀνατροπὴ τοῦ νόµου ποὺ καθώριζε τὴν πολιτιστικὴ τύχη της: Ἡ Κύπρος, μετὰ τὸν ᾿Ιού- λιο τοῦ 1974, δὲν ἐλέγχεται πιὰ καθ ἅλη της τὴν ἔκταση, ἐθνικὰ καὶ πολι- τιστικά, ἀπὸ τὸν Ἑλληνισμό, ἀλλὰ στὸν μισὸ σχεδὸν κυπριακὸ χῶρο στα- µάτησε κάθε παρουσία τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους, γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴν αὐγὴ τῆς Ἱστορίας, ἐπίσης. Θὰ μπο- ροῦσε νὰ ιἐκφράση κανεὶς τὸ φόθο. ὅ- τι ἡ παράθαση ἑνὸς ἱστορικοῦ νόµου εἶναι «ὕθρις» --- μὲ τὴν ἀρχαιοελλη- νικὴ σημασία τῆς λέξεως --- ἀνάλογη μὲ τὴν παράθαση ἑνὸς θείου ἢ ἑνὸς φυσικοῦ νόμου, καὶ ὅτι στὴν ἱστορία μποροῦν νὰ συμθοῦν παράξενα ἢ καὶ φοθερὰ πράγματα σὲ τέτοιες περιπτώ- σεις, ὅπως σίγουρα θὰ συνέδαιναν πα- ράξενα καὶ φοθερὰ πράγματα στὴ Φύση, ἂν π.χ. ὁ νόμος τῆς περιφορᾶς τῆς Γῆς γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο ἀνατρεπό- ταν, λόγω αὐξήσεως τῆς δυνάμεως τῆς γήινης ἕλξεως, ὥστε νὰ γίνη με- γαλύτερη τῆς ἡλιακῆς ἕλξεως. Αὐτὸ ἂς τὸ ἔχουν ὑπ᾽ ὄψιν τοὺς ὡρισμένοι παράγοντες τοῦ σήμερα, πού, ἴσως χω- ρὶς νὰ τὸ καταλαθαίνουν, τείνουν νὰ παρασυρθοῦν καὶ νὰ παραθοῦν τοὺς νόμους, πληρώνοντας, ὅπως εἶναι φυ- σικό, οἱ ἴδιοι ---- ὁ Ἑλληνισμὸς --- τὸ τίμημα τῆς ἐπιπολαιότητάς τους. Δὲν συγχωρεῖται ἄγνοια τοῦ νόμου, οὔτε ἀπαλλάσσει τῆς ἐνοχῆς, ὡς γνωσκόν.. ο ο... διαφορὰ μεταξὺ πνευματικῆς ἡ- γεσίας καὶ πνευματικοῦ κατεστη- μένου γίνεται ἀντιληπτή, καλύτερα ἀ- πὸ κάθε πολιτικὴ καὶ κοινωνιολογικὴ ἀνάλυση, ἂν παρατηρήση κανεὶς τί ἔγι- νε στὴ νεώτερη Ἑλλάδα: Ὅλες ἀνε- ξατρέτως οἱ γνήσιες πνευματικὸς κο- ρυφὲς τοῦ Ἓθνους, ποὺ ἀνυψώθηκαν σὲ οἰκουμενικὸ ἐπίπεδο, ὁ ᾿Ελύτης, ὁ Σεφέρης, ὁ Σικελιανός, ὁ Καζαντζά- κης, ὁ Καθάφης στὴ Λογοτεχνία, ὁ Παρ- θένης, ὁ Τσαρούχης, ὁ Γουναρόπου- λος στὴ ζωγραφική, ὁ Παπανικολάου, ὁ Κοτζιᾶς στὴν ἐπιστημονικὴ ἔρευνα καὶ πρωτοπορία κλπ. ἀποκλείσθηκαν