ΔΑΥΛΟΣΙ 111, Μάρτιος [99] 6376 ναι κάθε φορὰ λίγο πολὺ τὸ ἀναμενόμενο, ἰδιαίτερα ὅταν πρόκειται γιὰ τὰ κρατικὰ βραβεῖα. ̓Ανθρώπινες ἀδυναμίες, θὰ μοῦ πεῖτε ἀλλὰ ἡ συμβολὴ τῶν ποιητῶν καὶ λογοτεχνῶν στὸν ξεπεσμὸ τοῦ ποιητικοῦ «ἀγωνίσματος» εἶναι δεδομένη. Μοῦ φαίνεται ἀδιανόητο καὶ ἀνίερο, ἕνα ποίημα τῶν ἐσωτερικῶν φωνῶν, ποὺ ἐκφράζει ξόδεμα ψυχῆς καὶ τεκμήριο ἀτομικῆς ἀκεραίωσης, νὰ μπαίνει στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύσεων γιὰ βράβευση. Μάλιστα θὰ πῶ, ὅτι πολλὲς φορές, σὲ σπάνιες στιγμές, ἡ ποίηση προορισμὸ ἔχει μόνο τὸ συρτάρι, γιατὶ ἀπαιτεῖ πολὺ σεβασμὸ καὶ ἄκραν εὐαισθησία. Φοβᾶμαι, ὅτι στὴν ἐξουσιαστικὴ ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε, ἡ ποίηση καὶ ἡ τέχνη γενικώτερα χρησιμοποιεῖται ὡς ἐργαλεῖο ἔξουσιαστικοῦ περιεχομένου, ἀλαζονείας καὶ προβολῆς. Δὲν ὁμιλῶ περὶ τῶν πολιτικὰ στρατευμένων ποιητῶν, γιατὶ κατὰ κάποιο τρόπο αὐτοὶ κύτταξαν ἔστω λαθασμένα τὸ γενικώτερο συμφέρον, ἀλλὰ ἔζησαν σὲ ἐποχὲς πλήρους πολιτικῆς συγχύσεως καὶ παραπλανήσεως. Δυστυχῶς σήμερα ἡ συγκομιδὴ ὠφελημάτων ἀπὸ τὴν τέχνη ταυτίζεται μὲ εὐτελεῖς σκοποὺς τῆς καθημερινότητας, ἀτομικῆς καὶ προσωπικῆς ἐμβέλειας. Δηλαδὴ μὲ τίποτα. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι πρέπει νὰ καταργηθοῦν οἱ λογοτεχνικοὶ ἀγῶνες (κάποτε τὴν «πάτησε» καὶ ὁ ὑποφαινόμενος). Η ἅ- μιλλα πάντα εἶναι ἐπωφελὴς καὶ προάγει τὴν ποιότητα. 'Η ἀμφισβήτηση ἀναφέρεται στὴν κατάχρηση, ἡ ὁποία μοιραίως καταλήγει σὲ προχειρότητες, μεροληψίες καὶ ἄσκοπες συμμετοχές. Στὸ κάτω τῆς γραφῆς ὁ Σολωμός, ὁ Καβάφης, ὁ Παλαμᾶς, ὁ Σικελιανὸς ποτὲ δὲν πῆραν βραβεῖο. 'Ο δὲ Σεφέρης μοιράστηκε τὸ ἕνα καὶ μοναδικὸ βραβεῖο ποὺ πῆρε («Παλαμᾶ») μαζὶ μὲ τὸν Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο, πρὶν τὸ «νόμπελ». Πρὸς τί λοιπὸν αὐτὴ ἡ πληθώρα λογοτεχνικῶν διαγωνισμῶν καὶ συμμετοχῶν καὶ πρὸς τί ἡ βραβειομμανία; «Ο καθεὶς καὶ τὰ ὅπλα του». Βραβειομανὴς ποιητὴς μοῦ ἔλεγε, ὅτι κοντεύει νὰ βουλιάξει ἀπὸ τὰ πολλὰ βραβεῖα. Κοντὰ ἑξῆντα. Ποῦ νὰ χωρέσει ἐδῶ ἡ ἀτομικὴ ἀκεραίωση... Γιὰ νὰ προλάβω αὐτοὺς ποὺ θὰ ὑποστηρίξουν ὅτι καὶ ὁ Αἰσχύλος διαγωνίστηκε καὶ βραβεύτηκε στὰ Διονύσια, ἔχω νὰ πῶ τοῦτο: Μακάρι νὰ βρεθεῖ ἕνας νέος Αἰσχύλος, κι ἂς σαρώσει ὅλα τὰ ἔπαθλα. “Ὅμως δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε, ὅτι ὁ Αἰσχύλος γιὰ κάτι ἄλλο ἦταν ὑπερήφανος: Γιὰ τὴ συμμετοχή του στὴ μάχη τοῦ Μαραθῶνος καὶ μόνο. Μετὰ τιμῆς Σπ. Νόνικας Οἰκονομολόγος Λέσβου 60, Κυψέλη “Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος, ὁ γιὸς τοῦ Δία Φίλε κ. Λάμπρου, Χθὲς διάβασα τὸ βαθυνούστατο ἄρθρο τοῦ φίλου κ. ̓Ηλία Τσατσόμοιρου, τοῦ διαπρεποῦς ἱστοριοδίφη καὶ ἑλληνιστῆ, μὲ τίτλο «Ερμῆς, ἐπικῶς ̓ Ερμείας», στὸν ᾱγαπητό μου «Δαυλὸ» τεῦχος 109. Μοῦ θύμισε σχετικὰ παλιὰ καὶ καινούργια δοκίμιά μου περὶ τῆς ἄγνωστης Προϊστορίας τοῦ “Ἑλληνισμοῦ. Ἕνα ἀντίτυπο τῆς τελευταίας σχετικῆς ἐργασίας μου σᾶς τὸ προσφέρω, μὲ τὴν παράκληση, κατὰ τὴν κρίση σας, γιὰ δημοσίευση. Οἱ διδασκαλίες τοῦ ̓ Ἑρμῆ, οἱ μονοθεῖστικές, ἐπεκτάθηκαν πρὸς τὴν ̓Ανατολή, καὶ ἐπηρέασαν ὅλους τοὺς γνωστοὺς μεγά- λους μύστες καὶ δημιουργοὺς θρησκειῶν. ̓ΕἘπιτρέψτε νὰ ἐκθέσω ἐδῶ μερικὲς προσωπικές μου γνῶμες γιὰ τὴν πανάρχαια παρουσία τῶν ̓ Ελλήνων στὴν Οἰκουμένη: α) ̓Ιαπωνία: |) Στὴ Β. Χοκάιντο κι ἄλλα νησιὰ ὑπάρχει ἀκόμα καὶ σήμερα μιὰ παλιὰ φυλὴ λευκῶν, οἱ ̓Αἴνού. Μέχρι πρὶν 200 χρόνια διατηροῦσαν τὴ φυλετική τους καθαρότητα. Τελευταῖα ὅμως ἔχουν ἀρχίσει ἐπιμιξίες μὲ ντόπιους καὶ τείνουν ν ̓ ᾱφομοιωθοῦν (σύμφωνα μὲ πολλὰ στοιχεῖα, ποὺ μοῦ ἔδωσε σὲ φωτοαντίγραφα ὁ ἐδῶ μορφωτικὸς ἀκόλουθος τῆς ̓Ιαπωνικῆς Πρεσβείας). 2) .Η αὐτοκρατορικὴ οἰκογένεια, κατὰ τὶς παραδόσεις, κατάγεται ἀπ ̓