6376 ΔΑΥΛΟΣΙ 111, Μάρτιος [99] ναι κάθε φορὰ λίγο πολὺ τὸ ἀναμενόμενο, ἰδιαίτερα ὅταν πρόκειται γιὰ τὰ κρατικὰ βραβεῖα. ᾿Ανθρώπινες ἀδυναμίες, θὰ μοῦ πεῖτε ἀλλὰ ἡ συμβολὴ τῶν ποιητῶν καὶ λογοτεχνῶν στὸν ξεπεσμὸ τοῦ ποιητικοῦ «ἀγωνίσματος» εἶναι δεδομένη. Μοῦ φαίνε- ται ἀδιανόητο καὶ ἀνίερο, ἕνα ποίημα τῶν ἐσωτερικῶν φωνῶν, ποὺ ἐκφράζει ξόδεμα ψυχῆς καὶ τεκμήριο ἀτομικῆς ἀκεραίωσης, νὰ μπαίνει στὸ τραπέζι τῶν διαπραγματεύ- σεων γιὰ βράβευση. Μάλιστα θὰ πῶ, ὅτι πολλὲς φορές, σὲ σπάνιες στιγµές, ἡ ποίη- ση προορισμὸ ἔχει µόνο τὸ συρτάρι, γιατὶ ἀπαιτεῖ πολὺ σεβασμὸ καὶ ἄκραν εὐαισθη- σία. Φοβᾶμαι, ὅτι στὴν ἐξουσιαστικὴ ἐποχὴ ποὺ ζοῦμε, ἡ ποίηση καὶ ἡ τέχνη γενικώ- τερα χρησιμοποιεῖται ὡς ἐργαλεῖο ἔξου- σιαστικοῦ περιεχοµένου, ἀλαζονείας καὶ προβολῆς. Δὲν ὁμιλῶ περὶ τῶν πολιτικὰ στρατευµένων ποιητῶν, γιατὶ κατὰ κάποιο τρόπο αὐτοὶ κύτταξαν ἔστω λαθασμένα τὸ γενικώτερο συμφέρον, ἀλλὰ ἔζησαν σὲ ἐ- ποχὲς πλήρους πολιτικῆς συγχύσεως καὶ παραπλανήσεως. Δυστυχῶς σήµερα ἡ συ- γκομιδὴ ὠφελημάτων ἀπὸ τὴν τέχνη ταυτί- ζεται μὲ εὐτελεῖς σκοποὺς τῆς καθηµερινό- τητας, ἀτομικῆς καὶ προσωπικῆς ἐμβέ- λειας. Δηλαδὴ μὲ τίποτα. Δὲν ὑποστηρίζω, ὅτι πρέπει νὰ καταρ- γηθοῦν οἱ λογοτεχνικοὶ ἀγῶνες (κάποτε τὴν «πάτησε» καὶ ὁ ὑποφαινόμενος). Η ἅ- μιλλα πάντα εἶναι ἐπωφελὴς καὶ προάγει τὴν ποιότητα. 'Η ἀμφισβήτηση ἀναφέρε- ται στὴν κατάχρηση, ἡ ὁποία µοιραίως κα- ταλήγει σὲ προχειρότητες, µεροληψίες καὶ ἄσκοπες συμμετοχές. Στὸ κάτω τῆς γραφῆς ὁ Σολωμός, ὁ Καβάφης, ὁ Παλαμᾶς, ὁ Σι- κελιανὸς ποτὲ δὲν πῆραν βραβεῖο. 'Ο δὲ Σεφέρης μοιράστηκε τὸ ἕνα καὶ μοναδικὸ βραβεῖο ποὺ πῆρε («Παλαμᾶ») μαζὶ μὲ τὸν Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο, πρὶν τὸ «νόμπελ». Πρὸς τί λοιπὸν αὐτὴ ἡ πληθώρα λογοτε- χνικῶν διαγωνισμῶν καὶ συμμετοχῶν καὶ πρὸς τί ἡ βραβειομµανία; «Ο καθεὶς καὶ τὰ ὅπλα του». Βραβειομανὴς ποιητὴς μοῦ ἔ- λεγε, ὅτι κοντεύει νὰ βουλιάξει ἀπὸ τὰ πολλὰ βραβεῖα. Κοντὰ ἑξῆντα. Ποῦ νὰ χω- ρέσει ἐδῶ ἡ ἀτομικὴ ἀκεραίωση... Γιὰ νὰ προλάβω αὐτοὺς ποὺ θὰ ὑπο- στηρίξουν ὅτι καὶ ὁ Αἰσχύλος διαγωνί- στηκε καὶ βραβεύτηκε στὰ Διονύσια, ἔχω νὰ πῶ τοῦτο: Μακάρι νὰ βρεθεῖ ἕνας νέος Αἰσχύλος, κι ἂς σαρώσει ὅλα τὰ ἔπαθλα. “Ὅμως δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε, ὅτι ὁ Αἰσχύ- λος γιὰ κάτι ἄλλο ἦταν ὑπερήφανος: Γιὰ τὴ συμμετοχή του στὴ μάχη τοῦ Μαραθῶ- νος καὶ μόνο. Μετὰ τιμῆς Σπ. Νόνικας Οἰκονομολόγος Λέσβου 60, Κυψέλη “Ἑρμῆς ὁ Τρισμέγιστος, ὁ γιὸς τοῦ Δία Φίλε κ. Λάμπρου, Χθὲς διάβασα τὸ βαθυνούστατο ἄρθρο τοῦ φίλου κ. ᾿Ηλία Τσατσόμοιρου, τοῦ διαπρεποῦς ἱστοριοδίφη καὶ ἑλληνιστῆ, μὲ τίτλο «Ερμῆς, ἐπικῶς ᾽ Ερμείας», στὸν ᾱ- γαπητό µου «Δαυλὸ» τεῦχος 109. Μοῦ θύ- µισε σχετικὰ παλιὰ καὶ καινούργια δοκίµιά µου περὶ τῆς ἄγνωστης Προϊστορίας τοῦ “Ἑλληνισμοῦ. Ἕνα ἀντίτυπο τῆς τελευ- ταίας σχετικῆς ἐργασίας µου σᾶς τὸ προ- σφέρω, μὲ τὴν παράκληση, κατὰ τὴν κρίση σας, γιὰ δημοσίευση. Οἱ διδασκαλίες τοῦ ᾿ Ἑρμῆ, οἱ μονοθεῖ- στικές, ἐπεκτάθηκαν πρὸς τὴν ᾿Ανατολή, καὶ ἐπηρέασαν ὅλους τοὺς γνωστοὺς µεγά- λους μύστες καὶ δημιουργοὺς θρησκειῶν. ᾿ΕἘπιτρέψτε νὰ ἐκθέσω ἐδῶ μερικὲς προσω- πικές µου γνῶμες γιὰ τὴν πανάρχαια πα- ρουσία τῶν ᾿ Ελλήνων στὴν Οἰκουμένη: α) ᾿Ιαπωνία: |) Στὴ Β. Χοκάιντο κι ἄλ- λα νησιὰ ὑπάρχει ἀκόμα καὶ σήµερα μιὰ παλιὰ φυλὴ λευκῶν, οἱ ᾿Αἴνού. Μέχρι πρὶν 200 χρόνια διατηροῦσαν τὴ φυλετική τους καθαρότητα. Τελευταῖα ὅμως ἔχουν ἀρχί- σει ἐπιμιξίες μὲ ντόπιους καὶ τείνουν ν᾿ ᾱ- φομοιωθοῦν (σύμφωνα μὲ πολλὰ στοιχεῖα, ποὺ μοῦ ἔδωσε σὲ φωτοαντίγραφα ὁ ἐδῶ μορφωτικὸς ἀκόλουθος τῆς ᾿Ιαπωνικῆς Πρεσβείας). 2) .Η αὐτοκρατορικὴ οἰκογέ- νεια, κατὰ τὶς παραδόσεις, κατάγεται ἀπ᾿