6378 ΔΑΥΛΟΣ/ ΙΙΙ, Μάρτιος 1991 εἶναι θεός τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἔζησε σὰν σύμβουλος καὶ ἀντιβασιλεὺς τοῦ μεγάλου Ἕλληνος βασιλέως Κρόνου. Ἔγραψε 42 βιβλία (36 μὲ κοσμογονικὲς καὶ φιλοσοφικὲς γνώσεις καὶ 6 μὲ ἰατρικὲς γνώσεις). Ἔζησε τὴν 11η ἢ Ιθη χιλιετία π.Χ. Καὶ εἶδε σὰν ὅραμα τὸν «Ποιμάνδρην», ἕνα ὑπερμέγεθες καὶ ἀπροσδιόριστο ὄν, πλημμυρισμένο ἀπὸ φῶς... εἶναι ὁ νοῦς, ἡ ζωὴ καὶ τὸ φῶς καὶ ὁ πατέρας, ὁ δημιουργὸς τῶν πάντων. ̓Ο φωτεινός του λόγος βγῆκεν ἀπὸ τὸν νοῦ του καὶ εἶναι ὁ υἱός του. Ἢ διδασκαλία του διαδόθηκε σ ̓ ὅλο τὸν Κόσμο: Στοὺς Ἕλληνες (Ορφέας), στοὺς Αἰγυπτίους (Αἰγυπτιακὸ “Ἱερατεῖο), στοὺς Ἑβραίους (Μωὐσῆς-Βίβλος), στοὺς Πέρσες (Ζαρατούστρας), στοὺς ̓Ινδοὺς (Βραχμᾶνες, Βούδας), στοὺς Κινέζους (Οὐράνιοι βασιλεῖς Φοῦ-Χσὶ καὶ βασίλισσα ΒάΥκ-Μοῦ), στὸν Λάο-Τσέ, ποὺ ἔγραψε τὸ Ταὸ-Τὲ-Τσίγκ, στοὺς ̓Ιάπωνες (Σιντοῖσμός)... Βιβλιογραφία: Εἶναι ἀπέραντη. ̓Εδῶ παραθέτω: |) “Εααβ”, συλλογὴ ἀρχαίων Σκανδιναβικῶν μύθων τοῦ 1. Οτίπηπι, 2) «]. Τζίνγκ», ἀρχαῖο κινέζικο κείμενο, 3) «Ραμαγιάνα» καί «Μαχαμπαράτα»: ἀρχαῖα ἰνδικά κείμενα, 4) Κοτίκι, « ̓Ιαπωνικὲς Παραδόσεις», 5) Ροριυ/δυχ, ἀρχαῖο κείμενο ̓]νδοαμερικάνικο, 6) “Τῆε ΡΗΙΟΞΟΡΗΥ οἱ ΡΙβυΙΙΠε”, τοῦ ΔΙ! Ἱπρε, Ι οπάοη 1929, 7) Πλάτων, «Κριτίας» καὶ «Τίμαιος», 8) Παυσανίας, « ̓Αρκαδικά», 9) 1. Πασσᾶς, «Η ̓ Αληθινὴ Προϊστορία», 10) Π. ̓Ιωαννίδης, «ΗΠ Αγνωστη Προϊστορία τῶν Ελλήνων», «Ἑρμῆς ὁ ΊΤρισμέγιστος», Θεσ/νίκη 1980, [1) Ν. Μαργιορῆς, «Δραβίδες», Β ́ ἔκδοση, ̓ Αθήνα 1987, 12) ΝΜ] Ὀυταπά, «Παγκόσμια ̓ἱστορία», 13) Ε. δομιτέ, «Οἱ Μεγάλοι Μύστες», 14) ΝΝ. 5οοιί, “Ηειπιε({οβ””, 19) ]. Στοβαῖος, « ̓ Ανθολόγιον», 16) Στ. 1. Κοψαχείλης, «Μουσικαϊ Λαογραφία τῆς Μακεδονίας». Μετὰ τιμῆς Παντελῆς Βυσσούλης ̓Ιατρὸς καρδιολόγος Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας 82 Τηλ. 7789444 Ἢ κοιτίδα τῆς Πρωτογλώσσας τῆς ἀνθρωπότητας ̓Αγαπητὲ «Δαυλέ», ̓ ̓Ανέγνωσα μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον εἰς τὴν «Καθημερινήν», 2/12/90, ἄρθρον γλωσσο-ἀνθρωπολογικῆς ὑφῆς ἀναφερόμενον εἰς τὴν καταγωγὴν τῆς γλώσσης, ἰδίᾳ δὲ εἰς τὸ ἐνδεχόμενον τῆς ὑπάρξεως μιᾶς πρωτο-γλώσσης-μητρὸς πασῶν τῶν γλωσσῶν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. “Ὅπως ὑποστηρίζουν πολλοὶ σύγχρονοι ἐρευνηταί, ἡ πρωτο-γλῶσσα αὐτὴ εἶναι, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, ἡ ̓Ελληνική, ἡ σήμερον δεινῶς πληττομένη καὶ διασυρομένη -- ἀπὸ τοὺς ἰδίους ἐμᾶς τοὺς ἀχάριστους, ἄγνοες, ἀγνώμονες γραικυλίζοντες νεο- Ἕλληνες κληρονόμους! - ἑλληνίς φωνή. ̓Αρκεῖ νὰ σημειώσω ἀναφέρω ὅτι ὑπάρχει ̓Ισραηλίτης συγγραφεύς, καθηγητὴς γλωσσολογίας, ὁ ὁποῖος ἕλκει/ ἀνάγει τὴν καταγωγὴν τῆς ἑβραϊκῆς, σημιτικῆς ἐν γένει, γλώσσης εἰς τὴν (πρωτο)ἑλληνικήν. Δὲν πρόκειται περὶ στενοῦ, ἐθνικιστικοῦ τύπου, ἑλληνοκεντρισμοῦ: ὁ ὄρος καὶ ἡ ὕπαρξις τῆς «ἰνδο-εὐρωπαϊκῆς)» («φυλῆς» καὶ «γλώσσης)) ἀμφισβητεῖται πλέον σοβαρῶς ἀπὸ πλεῖστες ὅσες πλευρές. ̓Αμφι- σβητεῖται, σὺν τοῖς ἄλλοις, ἡ προβαλλομένη διατυμπανιζομένη ἁβασανίστως φοινικικὴ προέλευσις τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου. Ὄχι, δὲν πρόκειται περὶ προσπαθείας“ἐκστρατείας τονώσεως/ ἀναπτερώσεως τοῦ ἐν καθιζήσει (ἐθνικοῦ) ἠθικοῦ μας: δὲν μᾶς χρειάζονται τεχνητὲς «ἐνέσεις αἰσιοδοξίας» οὔτε ἐθνικῆς ὑπερηφανείας γιὰ τὴν πρωτοκαθεδρία τοῦ «ἑλληνικοῦ ἄξονος», τοῦ καὶ ἑλληνικοῦ πυρὸς κληθέντος -- ἆπλῶς χρειαζόμαστε πρὸ παντὸς ἄλλου συνειδητο-ποίησιν τῆς ταυτότητος καὶ τῆς ἱδιοπροσωπίας τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ καὶ ἐν-τρύφησιν εἰς τὸ ἑλληνικὸν αἴνιγμα, εἰς τὸ ἑλληνικὸν πνεῦμα. ̓Ανεξαρτήτως τοῦ ποῦ ἐνεφανίσθη/ἀνεφύη/ ἐδημιουργήθη τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἡ κοιτὶς τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἄνω θρωσκούσης «κορωνίδος τῆς Δημιουργίας» (σὲ κάποιο σημεῖον τῆς σημερινῆς ̓Αφρικῆς, στὰ ὑψίπεδα ἢ στὶς ὑπώρειες τῶν ̓]μαλαῖων ἢ στὴν περιοχὴ τῆς Πίνδου, ὅπως ὑποστηρίζει ὁ ἐκλεκτὸς μελετητὴς καὶ συνεργάτης σας κ. ̓Ἠλίας Τσατσόμοιρος), τὸ βέβαιον εἶναι ὅτι ἡ ἀνίχνευσις τῆς γλώσσης-