6378 ΔΑΥΛΟΣ/ ΙΙΙ, Μάρτιος 1991 εἶναι θεός τῆς Αἰγύπτου, ὅπου ἔζησε σὰν σύμβουλος καὶ ἀντιβασιλεὺς τοῦ μεγάλου Ἕλληνος βασιλέως Κρόνου. Ἔγραψε 42 βιβλία (36 μὲ κοσμογονικὲς καὶ φιλοσοφι- κὲς γνώσεις καὶ 6 μὲ ἰατρικὲς γνώσεις). Ἔ- ζησε τὴν 11η ἢ Ιθη χιλιετία π.Χ. Καὶ εἶδε σὰν ὅραμα τὸν «Ποιμάνδρην», ἕνα ὑπερμέ- γεθες καὶ ἀπροσδιόριστο ὄν, πλημμυρισµέ- νο ἀπὸ φῶς... εἶναι ὁ νοῦς, ἡ ζωὴ καὶ τὸ φῶς καὶ ὁ πατέρας, ὁ δημιουργὸς τῶν πά- ντων. ᾿Ο φωτεινός του λόγος βγῆκεν ἀπὸ τὸν νοῦ του καὶ εἶναι ὁ υἱός του. Ἢ διδασκαλία του διαδόθηκε σ᾽ ὅλο τὸν Κόσμο: Στοὺς Ἕλληνες (Ορφέας), στοὺς Αἰγυπτίους (Αἰγυπτιακὸ “Ἱερατεῖο), στοὺς Ἑβραίους (Μωὐσῆς-Βίβλος), στοὺς Πέρσες (Ζαρατούστρας), στοὺς ᾿Ινδοὺς (Βραχμᾶνες, Βούδας), στοὺς Κινέζους (Οὐ- ράνιοι βασιλεῖς Φοῦ-Χσὶ καὶ βασίλισσα ΒάΥκ-Μοῦ), στὸν Λάο-Τσέ, ποὺ ἔγραψε τὸ Ταὸ-Τὲ-Τσίγκ, στοὺς ᾿Ιάπωνες (Σιντοῖ- σμός)... Βιβλιογραφία: Εἶναι ἀπέραντη. ᾿Εδῶ παραθέτω: |) “Εααβ”, συλλογὴ ἀρχαίων Σκανδιναβικῶν μύ- θων τοῦ 1. Οτίπηπι, 2) «]. Τζίνγκ», ἀρχαῖο κινέζι- κο κείµενο, 3) «Ραμαγιάνα» καί «Μαχαμπαράτα»: ἀρχαῖα ἰνδικά κείµενα, 4) Κοτίκι, «᾿Ιαπωνικὲς Παραδόσεις», 5) Ροριυ/δυχ, ἀρχαῖο κείµενο ᾿]ν- δοαµερικάνικο, 6) “Τῆε ΡΗΙΟΞΟΡΗΥ οἱ ΡΙβυΙΙΠε”, τοῦ ΔΙ! Ἱπρε, Ι οπάοη 1929, 7) Πλάτων, «Κρι- τίας» καὶ «Τίμαιος», 8) Παυσανίας, «᾿Αρκαδι- κά», 9) 1. Πασσᾶς, «Η ᾿ Αληθινὴ Προϊστορία», 10) Π. ᾿Ιωαννίδης, «ΗΠ Αγνωστη Προϊστορία τῶν Ελλήνων», «Ἑρμῆς ὁ ΊΤρισμέγιστος», Θεσ/νίκη 1980, [1) Ν. Μαργιορῆς, «Δραβίδες», Β΄ ἔκδοση, ᾿ Αθήνα 1987, 12) ΝΜ] Ὀυταπά, «Πα- γκόσμια ᾿ἱστορία», 13) Ε. δομιτέ, «Οἱ Μεγάλοι Μύστες», 14) ΝΝ. 5οοιί, “Ηειπιε({οβ””, 19) ]. Στο- βαῖος, «᾿ Ανθολόγιον», 16) Στ. 1. Κοψαχείλης, «Μουσικαϊ Λαογραφία τῆς Μακεδονίας». Μετὰ τιμῆς Παντελῆς Βυσσούλης ᾿Ιατρὸς καρδιολόγος Λεωφ. Βασιλίσσης Σοφίας 82 Τηλ. 7789444 Ἢ κοιτίδα τῆς Πρωτογλώσσας τῆς ἀνθρωπότητας ᾿Αγαπητὲ «Δαυλέ», ᾿᾽Ανέγνωσα μὲ µεγάλο ἐνδιαφέρον εἰς τὴν «Καθημερινήν», 2/12/90, ἄρθρον γλωσσο-ἀνθρωπολογικῆς ὑφῆς ἀναφερό- μενον εἰς τὴν καταγωγὴν τῆς γλώσσης, ἰ- δίᾳ δὲ εἰς τὸ ἐνδεχόμενον τῆς ὑπάρξεως μιᾶς πρωτο-γλώσσης-μητρὸς πασῶν τῶν γλωσσῶν τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. “Ὅπως ὑποστηρίζουν πολλοὶ σύγχρονοι ἐρευνηταί, ἡ πρωτο-γλῶσσα αὐτὴ εἶναι, κατὰ πᾶσαν πιθανότητα, ἡ ᾿Ελληνική, ἡ σήμερον δεινῶς πληττομένη καὶ διασυρομέ- νη -- ἀπὸ τοὺς ἰδίους ἐμᾶς τοὺς ἀχάρι- στους, ἄγνοες, ἀγνώμονες γραικυλίζοντες νεο- Ἕλληνες κληρονόμους! - ἑλληνίς φωνή. ᾿Αρκεῖ νὰ σημειώσω ἀναφέρω ὅτι ὑ- πάρχει ᾿Ισραηλίτης συγγραφεύς, καθηγη- τὴς γλωσσολογίας, ὁ ὁποῖος ἕλκει/ ἀνάγει τὴν καταγωγὴν τῆς ἑβραϊκῆς, σημιτικῆς ἐν γένει, γλώσσης εἰς τὴν (πρωτο)ἑλληνικήν. Δὲν πρόκειται περὶ στενοῦ, ἐθνικιστι- κοῦ τύπου, ἑλληνοκεντρισμοῦ: ὁ ὄρος καὶ ἡ ὕπαρξις τῆς «ἰνδο-εὐρωπαϊκῆς)» («φυλῆς» καὶ «γλώσσης)) ἀμφισβητεῖται πλέον σο- βαρῶς ἀπὸ πλεῖστες ὅσες πλευρές. ᾽Αμϕι- σβητεῖται, σὺν τοῖς ἄλλοις, ἡ προβαλλομέ- νη διατυμπανιζοµένη ἁβασανίστως φοινι- κικὴ προέλευσις τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφαβή- του. Ὄχι, δὲν πρόκειται περὶ προσπαθείας- “ἐκστρατείας τονώσεως/ ἀναπτερώσεως τοῦ ἐν καθιζήσει (ἐθνικοῦ) ἠθικοῦ µας: δὲν μᾶς χρειάζονται τεχνητὲς «ἐνέσεις αἰσιοδο- ξίας» οὔτε ἐθνικῆς ὑπερηφανείας γιὰ τὴν πρωτοκαθεδρία τοῦ «ἑλληνικοῦ ἄξονος», τοῦ καὶ ἑλληνικοῦ πυρὸς κληθέντος -- ἆ- πλῶς χρειαζόμαστε πρὸ παντὸς ἄλλου συν- ειδητο-ποίησιν τῆς ταυτότητος καὶ τῆς ἱ- διοπροσωπίας τοῦ 'Ἑλληνισμοῦ καὶ ἐν-τρύ- φησιν εἰς τὸ ἑλληνικὸν αἴνιγμα, εἰς τὸ ἑλ- ληνικὸν πνεῦμα. ᾿Ανεξαρτήτως τοῦ ποῦ ἐνεφανίσθη/ἀ- νεφύη/ ἐδημιουργήθη τὸ ἀνθρώπινον γένος, ἡ κοιτὶς τοῦ ἀνθρώπου, τῆς ἄνω θρωσκού- σης «κορωνίδος τῆς Δημιουργίας» (σὲ κά- ποιο σημεῖον τῆς σημερινῆς ᾿Αφρικῆς, στὰ ὑψίπεδα ἢ στὶς ὑπώρειες τῶν ᾽]μαλαῖ- ων ἢ στὴν περιοχὴ τῆς Πίνδου, ὅπως ὑπο- στηρίζει ὁ ἐκλεκτὸς µελετητὴς καὶ συνερ- γάτης σας κ. ᾿Ἠλίας Τσατσόµοιρος), τὸ βέ- βαιον εἶναι ὅτι ἡ ἀνίχνευσις τῆς γλώσσης-