δ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ φοβερὸ χάσμα μεταξὺ ̓Εξουσίας καὶ Πραγματικότητας Διερωτᾶται κανείς, ποιός εἶναι ὁ βαθύτερος λόγος τῆς λυσσαλέας, ἀδίστακτης καὶ ἐν κυριολεξίᾳ ξετσίπωτης ἐπιθέσεως τῶν γνωστῶν ἐξουσιαστῶν τοῦ Σκότους, ποὺ σὲ παγκόσμια κλίμακα, ὅπως οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυλοῦ» γνωρίζουν, ἔχουν ἐξαπολύσει κατὰ παντὸς ἑλληνικοῦ. Διότι πράγματι φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως ἀνεξήγητο τὸ τόσο μῖσος, ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ μιὰ πανίσχυρη Διεθνῆ ̓Εξ-ουσία ἐναντίον τῆς ̓Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ὡς πολιτικὴ πραγματικότης μὲν εὑρίσκεται σὲ ἄθλια, τραγικὴ τῷ όντι κατάσταση πνευματικῆς ἀφασίας μὲ βαθειὰ μισελληνικὸ ἰδεολογικὸ προσανατολισμό, ὦστε ἀδιστάκτως νὰ θεωρῆται ἀπὸ πολλοὺς ὅτι τὸ λεγόμενο «ἑλληνικὸ» Κράτος δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴν "Ἑλλάδα, ὥς πρότυπο δὲ πνευματικὸ νὰ ἔχη στὶς μέρες μας παραμερισθῆ ὅσο ποτὲ ἄλλοτε ἀπὸ ἕναν κόσμο ἐξουσιαστικό, δογματικό, οἰκονομιστικὸ καὶ κτηνώδη. Βλέπει λοιπὸν φαντάσματα ἡ συνωμοτικὴ Διεθνὴς ̓Εξ-ουσία, ὅταν προδήλως ἀγωνιᾷ καὶ ὕπουλα ἐπιτίθεται μὲ ἀπίστευτη μανία κατὰ τῆς ἑλληνικότητας; Ἂς σκύψωμε πάνω στὰ πράγματα: Ποιοί εἶναι αὐτοί, ποὺ σήμερα διεκδικοῦν ἀνοιχτὰ τὴν ἡγεσία τῆς ἀνθρωπότητας, ̓Αν ψάξη κανεὶς ἀνάμεσα στὰ στοιχεῖα ποὺ συνιστοῦν τὸν σύγχρονο κόσμο [ἐπιστήμη, στοχασμός, τέχνη, φιλοσοφία, καλλιέργεια γενικά, πολιτικὰ (ὄχι ἐξ-ουσιαστικὰ) ἰδεώδη καὶ συστήματα, ἔλεγχος, διάλογος, ἀπόδειξη, τεχνολογία, ἀθλητισμός, θέατρο, θεωρία, λόγος, ἔρευνα], θὰ δῆ ὅτι ὄχι μόνο δὲν εἶναι τίποτε ἀπολύτως δικό τους, ἀλλὰ καὶ ὅτι ὅλα αὐτὰ καταπολεμήθηκαν ἀπὸ αὑτοὺς μὲ τοὺς πιὸ συνωμοτικοὺς καὶ σατανικοὺς τρόπους ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες. Κι ἄν, ἀφ ̓ ἑτέρου, θέλη νὰ ἀνεύρη τὴν πατρότητα ὅλων αὐτῶν τῶν στοιχείων ποὺ ἀπαρτίζουν ὅλόκληρο τὸν σύγχρονο πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας, θὰ δῆ ὅτι ἡ πατρότητα αὐτὴ εἶναι ἑλληνική. Φοβερὴ τῷ ὄντι ἡ ἀποκοπὴ τοῦ ̓Εξουσιασμοῦ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα καὶ δεινὴ τῷ ὄντι ἡ θέση του, ὅταν θέλη νὰ ἐξουσιάση ἕναν κόσμο, ποὺ καθολοκληρίαν τοῦ εἶναι ἀπολύτως ξένος καὶ ἐχθρικὸς καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ πνεῦμα. Καὶ εἶναι ἀπολύτως «δικαιολογημένη» ἡ λύσσα τῆς ἀπογνώσεως. Μιὰ λύσσα, πού, ὅπως ἐκπορεύεται ᾱπὸ τὸν παραλογισμό, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ὁδηγῆ σὲ ἐνέργειες σπασμωδικές, ᾱστόχαστες, λανθασμένες. Ἢ ἀστοχασιὰ τοῦ ̓Εξουσιασμοῦ, τὸ θανάσιμο γι ̓ αὐτὸν «λογικὸ σφάλμα βάσεως», ἔχει μὲ μιὰ ἐπιγραμματικὴ διατύπωση ὡς ἑξῆς: Ἢ κατάσταση ̓Εξ-ουσίας, τῆς ὁποίας φορεὺς εἶναι ὁ ἴδιος (ὁ ̓Εξουσιασμός), γιὰ νὰ ὑπάρξη, ἀπαιτεῖται ὃ; Λόγος (ἐπιστήμη, ἔρευνα, τεχνολογία). Ἂν ὁ ̓Εξουσιασμὸς τὰ ἀπορρίψη ὅλα ὡς ἑλληνικά, ὅπως πράγματι εἶναι, θὰ αὐτοκτονήση (διότι χωρὶς αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ διατηρήση τὴν ἰσχύ του). Καὶ ἂν τ ̓ ἀφήση νὰ ὑπάρχουν, πάλι θὰ πεθάνη (ἀφοῦ ἴσα-ἴσα ἡ ἔρευνα καὶ ἡ ἐπιστήμη διὰ τῆς ὑπάρξεώς τους καὶ μόνον ἐλέγχουν καὶ ἀναιροῦν τὸ ψεῦδος, τὴν ἀπαραίτητη αὐτὴ προὐπόθεση τῆς ὑπάρξεως τῆς ̓Εξ-ουσίας). Αὐτὸ μὲ λίγα λόγια εἶναι τὸ τραγικὸ ἀδιέξοδο τῶν ἐξουσιαστῶν τοῦ Σκότους. Καὶ στὸ ἀδιέξοδο αὐτὸ ὀφείλεται ἡ παρανοϊκὴ παγκόσμια ἐπιχείρηση τοῦ Μισελληνισμοῦ. Τὸ δόγμα, ἡ ὁργανωτικὴ ἰσχύς, ἡ τεχνολογικὴ ἰσχὺς καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἰσχὺς εἶναι τὰ (μόνα δικά τους ἄλλωστε) ὅπλα ποὺ γρησιμοποιοῦν κατὰ τῆς ἔρευνας, τῆς ἀτομικῆς συνειδήσεως καὶ τῆς ἐπιστήμης, μὲ τὴν παρατήρηση ὅμως, ὅτι σήμερα τὰ πρῶτα δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν χωρὶς τὰ δεύτερα. Πέρασε πιὰ ἡ ἐποχὴ τοῦ Μεσαίωνος, ὅταν ὁ Σκοταδισμὸς μποροῦσε νὰ ἔχη ὀργάνωση, δόγμα καὶ ἰσχὺ ἐξοντώνοντας κάθε ἑλληνικό. Τὸ Παρά-λογο στὴν πάλη του ἐναντίον τοῦ Λόγου εἶναι ἡττημένο ἐδῶ καὶ αἷΜετέωρος ὤνες ἀπὸ χέρι.