δ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Τὸ φοβερὸ χάσμα μεταξὺ ᾿Εξουσίας καὶ Πραγματικότητας Διερωτᾶται κανείς, ποιός εἶναι ὁ βαθύτερος λόγος τῆς λυσσαλέας, ἀδί- στακτης καὶ ἐν κυριολεξίᾳ ξετσίπωτης ἐπιθέσεως τῶν γνωστῶν ἐξουσιαστῶν τοῦ Σκότους, ποὺ σὲ παγκόσμια κλί- µακα, ὅπως οἱ ἀναγνῶστες τοῦ «Δαυ- λοῦ» γνωρίζουν, ἔχουν ἐξαπολύσει κα- τὰ παντὸς ἑλληνικοῦ. Διότι πράγματι φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως ἀνεξήγητο τὸ τόσο μῖσος, ποὺ ἐκπορεύεται ἀπὸ μιὰ πανίσχυρη Διεθνῆ ᾿Εξ-ουσία ἐνα- ντίον τῆς ᾿Ἑλλάδος, ἡ ὁποία ὡς πολι- τικὴ πραγµατικότης μὲν εὑρίσκεται σὲ ἄθλια, τραγικὴ τῷ όντι κατάσταση πνευματικῆς ἀφασίας μὲ βαθειὰ µισελ- ληνικὸ ἰδεολογικὸ προσανατολισμό, ὦ- στε ἀδιστάκτως νὰ θεωρῆται ἀπὸ πολ- λοὺς ὅτι τὸ λεγόμενο «ἑλληνικὸ» Κρά- τος δὲν ἔχει καμμιὰ σχέση μὲ τὴν "Ἑλλάδα, ὥς πρότυπο δὲ πνευματικὸ νὰ ἔχη στὶς μέρες µας παραμερισθῆ ὅ- σο ποτὲ ἄλλοτε ἀπὸ ἕναν κόσµο ἐξου- σιαστικό, δογματικό, οἰκονομιστικὸ καὶ κτηνώδη. Βλέπει λοιπὸν φαντά- σµατα ἡ συνωμοτικὴ Διεθνὴς ᾿Εξ-ου- σία, ὅταν προδήλως ἀγωνιᾷ καὶ ὕπου- λα ἐπιτίθεται μὲ ἀπίστευτη μανία κατὰ τῆς ἑλληνικότητας; Ἂς σκύψωμε πάνω στὰ πράγματα: Ποιοί εἶναι αὐτοί, ποὺ σήμερα διεκδι- κοῦν ἀνοιχτὰ τὴν ἡγεσία τῆς ἀνθρωπό- τητας, ᾿Αν ψάξη κανεὶς ἀνάμεσα στὰ στοιχεῖα ποὺ συνιστοῦν τὸν σύγχρονο κόσμο [ἐπιστήμη, στοχασμός, τέχνη, φιλοσοφία, καλλιέργεια γενικά, πολι- τικὰ (ὄχι ἐξ-ουσιαστικὰ) ἰδεώδη καὶ συστήματα, ἔλεγχος, διάλογος, ἀπό- δειξη, τεχνολογία, ἀθλητισμός, θέα- τρο, θεωρία, λόγος, ἔρευνα], θὰ δῆ ὅτι ὄχι μόνο δὲν εἶναι τίποτε ἀπολύτως δι- κό τους, ἀλλὰ καὶ ὅτι ὅλα αὐτὰ κατα- πολεμήθηκαν ἀπὸ αὑτοὺς μὲ τοὺς πιὸ συνωμοτικοὺς καὶ σατανικοὺς τρόπους ἐπὶ πολλοὺς αἰῶνες. Κι ἄν, ἀφ᾽ ἑτέρου, θέλη νὰ ἀνεύρη τὴν πατρότητα ὅλων αὐτῶν τῶν στοιχείων ποὺ ἀπαρτίζουν ὅ- λόκληρο τὸν σύγχρονο πολιτισμὸ τῆς ἀνθρωπότητας, θὰ δῆ ὅτι ἡ πατρότητα αὐτὴ εἶναι ἑλληνική. Φοβερὴ τῷ ὄντι ἡ ἀποκοπὴ τοῦ ᾿Εξ- ουσιασμοῦ ἀπὸ τὴν πραγματικότητα καὶ δεινὴ τῷ ὄντι ἡ θέση του, ὅταν θέ- λη νὰ ἐξουσιάση ἕναν κόσµο, ποὺ κα- θολοκληρίαν τοῦ εἶναι ἀπολύτως ξένος καὶ ἐχθρικὸς καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ πνεῦμα. Καὶ εἶναι ἀπολύτως «δικαιο- λογημένη» ἡ λύσσα τῆς ἀπογνώσεως. Μιὰ λύσσα, πού, ὅπως ἐκπορεύεται ᾱ- πὸ τὸν παραλογισµό, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ὁδηγῆ σὲ ἐνέργειες σπασµωδικές, ᾱ- στόχαστες, λανθασμένες. Ἢ ἀστοχασιὰ τοῦ ᾿Εξουσιασμοῦ, τὸ θανάσιμο γι᾿ αὐτὸν «λογικὸ σφάλ- μα βάσεως», ἔχει μὲ μιὰ ἐπιγραμματικὴ διατύπωση ὡς ἑξῆς: Ἢ κατάσταση ᾿Εξ-ουσίας, τῆς ὁ- ποίας φορεὺς εἶναι ὁ ἴδιος (ὁ ᾿Εξου- σιασμός), γιὰ νὰ ὑπάρξη, ἀπαιτεῖται ὃ; Λόγος (ἐπιστήμη, ἔρευνα, τεχνολογία). Ἂν ὁ ᾿Εξουσιασμὸς τὰ ἀπορρίψη ὅλα ὡς ἑλληνικά, ὅπως πράγματι εἶναι, θὰ αὐτοκτονήση (διότι χωρὶς αὐτὰ δὲν μπορεῖ νὰ διατηρήση τὴν ἰσχύ του). Καὶ ἂν τ᾿ ἀφήση νὰ ὑπάρχουν, πάλι θὰ πεθάνη (ἀφοῦ ἴσα-ἴσα ἡ ἔρευνα καὶ ἡ ἐ- πιστήμη διὰ τῆς ὑπάρξεώς τους καὶ μό- νον ἐλέγχουν καὶ ἀναιροῦν τὸ ψεῦδος, τὴν ἀπαραίτητη αὐτὴ προὐπόθεση τῆς ὑπάρξεως τῆς ᾿Εξ-ουσίας). Αὐτὸ μὲ λίγα λόγια εἶναι τὸ τραγι- κὸ ἀδιέξοδο τῶν ἐξουσιαστῶν τοῦ Σκό- τους. Καὶ στὸ ἀδιέξοδο αὐτὸ ὀφείλεται ἡ παρανοϊκὴ παγκόσμια ἐπιχείρηση τοῦ Μισελληνισμοῦ. Τὸ δόγμα, ἡ ὁρ- γανωτικὴ ἰσχύς, ἡ τεχνολογικὴ ἰσχὺς καὶ ἡ οἰκονομικὴ ἰσχὺς εἶναι τὰ (μόνα δικά τους ἄλλωστε) ὅπλα ποὺ γρησι- μοποιοῦν κατὰ τῆς ἔρευνας, τῆς ἀτομι- κῆς συνειδήσεως καὶ τῆς ἐπιστήμης, μὲ τὴν παρατήρηση ὅμως, ὅτι σήμερα τὰ πρῶτα δὲν μποροῦν νὰ ὑπάρξουν χωρὶς τὰ δεύτερα. Πέρασε πιὰ ἡ ἐποχὴ τοῦ Μεσαίωνος, ὅταν ὁ Σκοταδισμὸς μποροῦσε νὰ ἔχη ὀργάνωση, δόγμα καὶ ἰσχὺ ἐξοντώνοντας κάθε ἑλληνικό. Τὸ Παρά-λογο στὴν πάλη του ἐναντίον τοῦ Λόγου εἶναι ἡττημένο ἐδῶ καὶ αἷ- ὤνες ἀπὸ χέρι. Μετέωρος