ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

111ΜΑΡΤΙΟΣ 1991

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 6391
Φύλλο στό PDF
22 ἀπό 65
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Η πατρότητα της μαθηματικής ακολουθίας του Fibonacci ανήκει στον Πυθαγόρα — ΔΑΚΟΓΛΟΥ, ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ
    ἀρχή: σελ. 6391 · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 111

Πρωτογενές κείμενο, χωρίς καμία ἐπέμβαση

ΠΠΙΟΚΡΑΤΗΣ Π. ΔΑΚΟΓΛΟΥ Ἢ πατρότης τῆς μαθηματικῆς ἀκολουθίας τοῦ [,. Εἰροπαςςοὶ ἀνήκει στὸν Πυθαγόρα Α΄ -- ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΙ Τὸ 1200 μ.Χ. περίπου ὁ ἰταλὸς ἔμπορος καὶ μαθηματικὸς Ι,εοπατάο Ρίδ8πο (δηλαδὴ Λεονάρδος ἀπὸ τὴν Πίζα), πιὸ γνωστὸς στὴν ἱστορία ὡς Ι,εοπατάο Εἰ- Ὀοπασοσ! (1170-1240 μ.Χ.), ἐκυκλοφόρησε ἕνα βιβλίο μαθηματικὸ μὲ τὸν τίτλο ΄-- 11βρετ Αδαοί’. Τὸ βιβλίο αὐτό, σὰν μιὰ εἰσαγωγὴ στὴν ”Αλγεβρα (Ἑλληνικὴ ᾿Αριθμητική), ἦταν πλημμυρισμµένο ἀπὸ ἀριθμητικὰ προβλήματα τοῦ Διοφάντου (250 μ.Χ.), χωρὶς ὅμως νὰ ἀναφέρεται πουθενὰ τὸ ὄνομα τοῦ “Ἕλληνα µαθηµατι- κοῦ. Βέβαια στὴν Εὐρώπη ἀκόμα δὲν εἶχε γίνει γνωστὸ τὸ ὄνομα τοῦ Διοφάντου, τὸ ὁποῖο γιὰ πρώτη φορὰ μαθεύτηκε ἀπὸ ἕνα γράμμα ἑνὸς Γερμανοῦ µαθηµατι- κοῦ τὸ ἔτος [464 περίπου. Κατὰ τὸ ἔτος [556 δὲ ἔγινε γνωστὸ ἀπὸ ἕναν ἄλλο Γερμανὸ μαθηματικό, ὅτι στὴν βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ ὑπῆρχε ἕνα χειρό- γραφο τῶν «᾿Αριθμητικῶν» τοῦ Διοφάντου. Μὲ τὸ βιβλίο “1πΠρὲγ Αὐθοί’᾿ὁ ΕἸθοπδοοὶ παρουσίασε στὴν Εὐρώπη γιὰ πρώτη φορὰ τὰ νέα τότε σύμβολα τῶν ἀριθμῶν, τῶν κατ᾽ εὐφημισμὸν καλουμένων «Α- ραβικῶν» ἀριθμῶν. Μέσα σ᾽ ὅλα τὰ προβλήματα ποὺ ἐσφετερίζετο ὑπῆρχε καὶ ἕ- να ποὺ ζητοῦσε «νὰ ὑπολογισθῆ τὸ ὁλικὸ πλῆθος τῶν κουνελιῶν, ποὺ θὰ παρή- γοντο σὲ ἕνα χρόνο (12 μῆνες) ἀπὸ ἕνα ἀρχικὸ ζεῦγος κουνελιῶν, μὲ τὴν προὐπό- θεσι ὅτι κάθε μῆνα θὰ ἐγεννᾶτο ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ ζεῦγος ἕνα ἄλλο νέο ζεῦγος κουνε- λιῶν, ποὺ κι αὐτὸ ἐπίσης μετὰ πάροδον ἑνὸς μηνὸς (ποὺ ἀπαιτοῦσε ἡ ἐνηλικίωσί του) θὰ ἄρχιζε ὁμοίως νὰ γεννᾶ ἀνὰ μῆνα ἕνα νεώτερο ζεῦγος" καὶ οὕτω καθ᾽ ἑ- ξῆς». 'Ο ἴδιος ὁ ΕἸδοπδοοὶ ἔδωσε ὡς λύσι τοῦ προβλήματος αὐτοῦ τὴν μαθηματι- κὴν ἀκολουθία Ι,2, 3, 5, 8, 13,21, 34, 55, 89, 144, 233. Ἢ ἀκολουθία τῶν ἄνω ἀριθμῶν στὴ μαθηματικὴ γλῶσσα λέγεται «ἀναδρομι- κή» καὶ ἔχει τὶς κατωτέρω ἰδιότητες: α) Κάθε ὅρος τῆς παράγεται ἀπὸ τὸ ἄθροισμα τῶν δύο προηγουμένων ὅρων, δηλαδή: 4 - 241 13 - 8:15 5Ξ 392 21 Ξ 13:48 ὃ - 53 34 - 213413 κ.ο.κ. ἢ ανιι Ξ αν μ“ αι τ" β) 'Ο λόγος ἑκάστου ὅρου πρὸς τὸν προηγούμενό του προσεγγίζει τὴν τιμὴ τοῦ χρυσοῦ ἀριθμοῦ ΦΞ (15:1}{2Ξ 1,61803..., δηλαδὴ εἶναι 32 1,500 14/8 - 1,625 5/3 - 1.666 21/13 - Ι:6Ι5 8/5 - 1.600 34/21 Ξ 1,6190 κ.ο.κ.
← καθαρισμένο κείμενο