ΣΕΠ 2026ΕΚΔΟΣΗ ΒΗΤΑ
μιά ἀπόπειρα ἀναζητήσιμης κειμενικῆς ἀποκαταστάσεως τοῦ περιοδικοῦ ΔΑΥΛΟΣ
297 ΤΕΥΧΗ · 23.063 ΣΕΛΙΔΕΣ · 9.618.609 ΛΕΞΕΙΣ · 6.129 ΑΡΘΡΑ · 1.187 ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ

111ΜΑΡΤΙΟΣ 1991

Τυπωμένη σελίδα
σελ. 6399 συμπερασμένος
Φύλλο στό PDF
30 ἀπό 65
Πηγή κειμένου
OCR
Τεῦχος
δεῖτε τό τεῦχος
Τό PDF
Ἀνάγνωση PDF Λῆψις PDF

Ἄρθρα πού ξεκινοῦν σέ αὐτό τό φύλλο

  1. Εκάτη: ο πανάρχαιος αξιοκρατικός θεσμός — ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ, ΗΛΙΑΣ
    ἀρχή: σελ. 6399 συμπερασμένος · τέλος: ἄγνωστο · τχ. 111

Κείμενο φύλλου

ΗΛΙΑΣ Λ. ΤΣΑΤΣΟΜΟΙΡΟΣ ΕΚΑΤΗ: 'Ο πανάρχαιος ἀξιοκρατικὸς θεσμός Ἢ «Εκάτη», ὅπως θὰ διαπιστώσουμε, δὲν ὑπῆρξε πρόσωπο ἀλλὰ θεσμός, «ὡς τὸ πρῶτον ἀπ ̓ ἀρχῆς ἔπλετο δασμόν», ὅπως δηλ. πρωτοεμφανίσθηκε ἐκ τῶν παλαιοτάτων χρόνων καθιερωθεῖσα ὡς μιὰ εἰσφορὰ (προσφερόμενη ὑπὸ τῶν ἱσχυρῶν). "Ας δοῦμε ὅμως πρῶτα τοὺς στίχους 421-428 τῆς «Θεογονίας»: « ́Ὅσσοι γάρ Γαίης τε καὶ Οὐρανοῦ ἐξεγένοντο καὶ τιμὴν ἔλαχον, τούτων αἶσαν ἁπάντων. Οὐδέ τί μιν Κρονίδης ἐβιήσατο οὐδὲ τ ̓ ἀπηύρα ὅσσ ̓ ἔλαχεν Τιτῆσι μετὰ προτέροισι θεοῖσιν, ἀλλ ̓ ἔχει, ὡς τὸ πρῶτον ἀπ ̓ ἀρχῆς ἔπλετο δασμός, καὶ γέρας ἐν γαίῃ τε καὶ οὐρανῷ ἠδὲ θαλάσσῃ" οὐδ ̓ ὅτι μουνογενἠς ἧσσον θεὰ ἔμμορε τιμῆς ἀλλ ̓ ἔτι καὶ πολὺ μᾶλλον, ἐπεὶ Ζεὺς τίεται αὐτήν». [Διότι ὅσοι ἀπὸ τὸν Οὐρανὸ καὶ τὴν Γαῖα ἐξελέγησαν / (σκηπτοῦχοι) καὶ τὴν τιμὴν αὐτὴν ἐλαβαν ὅλοι αὐτοὶ πρόσφεραν μερίδιο. / ̓Αλλὰ (καὶ στοὺς μετέπειτα χρόνους) ὁ Ζεὺς δὲν ἀφήρεσε οὔτε διὰ τῆς βίας ἀπέσπασε / ὅσα διὰ κλήρου ἢ κληρονομιᾶς ἔλαβε ἀπὸ τοὺς Τιτᾶνες καὶ τοὺς πρότερον (σκηπτούχους) θεούς, ;/ ἀλλὰ ἐξακολουθεῖ νὰ ἰσχύη, ὅπως πρωτοεμφανίσθηκε ἀπὸ τοὺς παλαιοτάτους χρόνους, ἡ ἐπελθοῦσα ὡς εἰσφορὰ (δασμὸςΞ φόρος), ὅπως καὶ τὰ προνόμια στὴ γῆ, τὸν Οὐρανὸ καὶ τὴν θάλασσα, / οὔτε ἐπειδὴ τὸ μοναδικὸ κέρδος αὐὖτῆς αὐτὸ ὑπῆρξε , κατωτέρων τιμῶν θὰ τύχη μεταξὺ τῶν θεαινῶν, ͵ ἀλλὰ ἀπεναντίας ἀκόμη περισσοτέρων, ἐπειδὴ εἶναι ὁ Ζεὺς αὐτὸς ποὺ τὴν τιμᾶ]. "Ας δοῦμε ὅμως ἀκόμη καὶ τὸν ρόλο τῆς «Εκάτης» ὅπως τὸν δίνει ἐπίσης ἡ «Θεογονία» (στίχ. 429, 434, 430-433): «Ὦ δ ̓ ἐθέλει, μεγάλως παραγίγνεται ἠδ ̓ ὀνίνησιν ἐν τε δίκῃ βασιλεῦσι παρ ̓ αἰδοίοισι καθίζει, ἐν τ ̓ ἀγορῇ λαοῖσι μετατρέπει, ὃν κ ̓ ἐθέλησιν ἠδ ̓ ὁπότ ̓ ἐς πόλεμον φθεισήνορα θεωρήσονται ἀνέρες, ἔνθα θεὰ παραγίγνεται, οἷς κ ̓ ἐθέλησι νίκην προφρονέως ὀπάσαι καὶ κῦδος ὀρέξαι». [Σ ̓ ὅποιον δὲ αὐτὴ θελήση, πλουσιοπαρόχως παρίσταται καὶ βοηθεῖ , καὶ ὅπως εἶναι τὸ ἔθιμο στοὺς βασιλεῖς ὡς πρόσωπο σεβαστὸ πλάι καθίζει / καὶ στὶς συνελεύσεις τῶν λαῶν (ἔχει τὴν δύναμι νὰ) κάνει διαπρεπῆ ὅποιον αὐτὴ θελήση, κι ̓ ὅταν πάλι γιὰ τὸν καταστρεπτικὸ πόλεμο οἱ ἄνδρες ἐξοπλισθοῦν, / σ ̓ ἐκείνους ὅπου αὐτὴ συμπαρίσταται (οἰκονομικῶς), διότι τὸ θεωρεῖ σκόπιμο, / τὴν νίκη πρόθυμα ἐνισχύει (δι ̓ ἐφοδίων), καὶ δόξα παρέχει]. Η πρώτη πληροφορία τῆς «Θεογονίας» (στίχ. 421-428) ὅτι «Εκάτη» ἦταν φόρος (100) τῶν ἰσχυρῶν, ποὺ ἐδίδετο σὲ κοινὸ ταμεῖο, εἶναι βεβαία, παρ ̓ ὅλον ὅτι παραμένει ἄγνωστο τὸ πῶς καὶ σὲ ποῖο νόμισμα ἢ ἀξία ἄλλη ἢ ὑποχρεώσεις εἰσεπράττετο ̓ καὶ συμπληρώνεται τώρα ἀπὸ μίαν ἄλλη σημαντικὴ ἐπίσης πλη-
πρωτογενές κείμενο, ὅπως ἀκριβῶς ἐξήχθη →