Συνειρμοὶ δολοιρονο-χασαπο-δικτατορικοὶ Πολὺ τὴν «βρίσκω» γενικῶς μὲ τοὺς χαρακτηρισμοὺς ποὺ δίδονται εἰς τὸν καθόλα ἀξιότιμον κ. Σαντάμ Χουσεΐν. «Δολοφόνος», «χασάπης», «παῥανοὶκὸς δικτάτωρ» καὶ δὲν συμμαζεύεται. Βεβαίως δὲν ἀμφιβάλλω, ὅτι θὰ ἀνταποκρίνεται ἐπαξίως στοὺς ἐπιζήλους αὐτοὺς τίτλους του, σὰν γνήσιος τριτοκοσμικὸς ἡγεμὼν ποὺ εἶναι. Ὅμως πάλι πιστεύω, ὅτι τοῦ ἄναγνωρίζονται μὲ κάποια χρονικὴ καθυστέρηση. Διότι, ἂν ἐνθυμοῦμαι καλῶς, ὅταν ὁ μακαρίτης πιὰ Χομεϊνὶ ἀπειλοῦσε θεούς καὶ δαίμονες (καὶ φυσικὰ καὶ τὰ συμφέροντα τῆς «Δύναμης») στὴν ̓Ανατολή, ὅλοι αὐτοὶ ποὺ τώρα ἁπαρτίζουν τὴν ἐναντίον του πολυεθνικὴ δύναμη τὸν εἶχαν στὰ ὦπα-ώπα. Καὶ «τὲ κύριος ὁ Σανταμάχκος» καὶ «τὶ ὑπέρμαχος καὶ διάδοχος τοῦ πολιτισμοῦ τῶν Σουμερίων ὁ Χουσεῖν»/ "Όσο γιὰ στρατιωτικὴ) καὶ οἰκονομικὴ βοήθεια, νὰ μὴ ξέρουν πιὰ ποιὸς νὰ τοῦ πρωτοδώσγ!/ "Όλα κι ὅλα... Ἕνα Σαντάμ Χουσεΐν ἔχουμε... Φυσικά, ὅταν ξέσπασε ἡ κρίση στὸν Περσικὸ Κόλπο καὶ ὁ καθόλα ἀξιότιμος κ. Σαντὰμ Χουσεΐν ἔπαψε νὰ παίζη τὸ παιγνίδι τῆς «Δύναμης», τὸν ἀπεκήρυξαν ὅλοι καὶ εὑρέθησαν εἰς μεγίστην ἀμηχανίαν. «Καλέ, ποῦ τὰ βρῆκε τόσα ὅπλα;», ρωτοῦσαν, ἔτσι γιὰ νὰ ρωτᾶνε αὐτοὶ ποὺ τὸν εἶχαν ἐζοπλίσει σὰν ἀστακό, γιὰ νὰ ὑπερασπίζῃ τὰ Μεσανατολικὰ συμφέροντά τους. Ἔτσι ἄρχισαν νὰ τρέχουν καὶ νὰ μὴ φτάνουν στὴν ἔρημο, προχειμένου νὰ σταματήσουν τὸν «Χίτλερ τῆς ἐρήμου», ποὺ ζητοῦσε τὸ ξαναμοίρασμα τῆς πίττας --- τέτοιο θράσος!... Θὰ μοῦ πῆτε, μέχρι ἐδῶ τίποτε τὸ ἐκπληκτικό, ἀφοῦ τὸ ἔργο ἔχει ξαναπαιχθῆ μὲ σχετικὴ ἐπιτυχία. ̓Εκεῖ γύρω στὸ 1935. Θυμᾶσθε; Ὅταν ἕνας ἀποτυχημένος ζωγράφος, μὲ τὶς εὐλογίες τῆς «Δύναμης» καὶ πάλι ποὺ ἐξώπλισε τὴν Γερμανία μέχρι τὰ μπούνια, ἀνέλαβε νὰ σηκώσῃ στὶς ἰσχνὲς του πλάτες τὴν ἄμυνα τοῦ «ἐλεύθερου κόσμου» ἐνάντια στὸν «ἐρυθρὸ κίνδυνο», τὸν «ἄθεο μπολσεβικισμὸ» καὶ ἄλλα ἠχηρὰ παρόμοια. Νὰ σκίζονται δὲ οἱ ἀείμνηστοι Τσάμπερλαιν καὶ Νταλαντιὲ γιὰ χατήρι του. Καὶ μετά, ἄντε νὰ τὸν μαζέψῃς στὶς τρεῖς ἠπείρους. Καὶ νὰ τὰ πρωτοσέλιδα γιὰ τὸν ̓Αδόλφο: « ̓Εγκληματίας πολέμου», απαρανοϊκὸς δικτάτωρ», «παράφρων» κ.ᾱ. Τὸ ζήτημα εἶναι, ὅμως, ποιοὶ καὶ γιατὲ τὸν ἐξέθρεψαν. Πρέπει, ὅμως, νὰ ποῦμε καὶ τοῦ στραβοῦ τὸ δίκιο. ̓Η συμπεριφορὰ τῆς πολυεθνικῆς δύναμης ἀπέναντι στοὺς ἀμάχους ὑπ]ρξε ἄψογη. Ἔδειζαν τὸν ἀπαιτούμενο σεβασμὸ ἀπέναντι στὰ γυναικόπαιδα, ὅπως ἀκριβῶς καὶ πρὸς τὸ τέλος τοῦ Β ́ Παγκοσμίου Πολέμου, ὅπου πόλεις σὰν τὴν Δρέσδη, τὸ Μόναχο καὶ ἄλλες ἔγιναν σωρὸς ἐρειπίων. ̓Εχεῖνο, πάντως, ποὺ ξέρουμε μὲ βεβαιότητα εἶναι, ὅτι ἡ «Δύναμη» θὰ διασφαλίσγ καὶ πάλι τὰ συμφέροντά τῆς ἀδιαφορώντας γιὰ τὸ κόστος. Τὰ ἴδια παλιὰ κρασιὰ στὰ ἴδια παλιὰ μπουκάλια... Γιῶργος Πετρόπουλος