ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ «ΔΑΡΑΚΤΗΡΕΣ) ΧΩΡῚΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ Φοινικιστὴῆς Φοινικιστὴς εἶναι αὐτὸς ποὺ μιμεῖται τὸν τρόπο ζωῆς, σκέψεως καὶ συµπερι- φορᾶς τῶν Φοινίκων. Οἱ Φοίνικες, ὡς γνωστόν, ὑπῆρξαν πανοῦργοι, φιλοκερδεῖς καὶ ἀπατεῶνες, «ἄνδρες ἀπατήλια εἰδότες», σύμφωνα μὲ τὸν ΄Ομηρο. Περιώνυμο τυγχάνει τὸ «φοινικικὸν ψεῦδος», καὶ ἦταν γνωστὸ ὅτι «πολλὰ "Ἑλλήνων κατα- ψεύδονται Φοίνικες». Μιὰ πασίγνωστη ἰδιότητα τῶν Φοινίκων ἦταν ἡ διαστρο- φἠ κι ἡ ἀναισχυντία. ᾿Υπῆρξαν «ἄνδρες τρῶκται», ἀσελγεῖς σὲ τέτοιο βαθµό, ὥ- στε τὸ «φοινικίζειν» ἔφθασε ν᾿ ἀποτελῆ δηλωτικὸν τοῦ «ἀσελγεῖν παρὰ φύσιν». Ὃ φοινικιστὴς ἀποτελεῖ συνηθέστατον τύπο τῆς συγχρόνου ἐξ-ουσιαστικῆς κοινωνίας, ἡ ὁποία τὸν ἐκτρέφει καὶ τὸν προωθεῖ κοινωνικο-οικονομικά, διότι, ὅ- πως ἡ ᾿Εξ-ουσία ἔτσι κι αὐτός, βρίσκεται τοποθετημένος ἐνάντια στὸ κατὰ φύ- σιν ζῆν, μακρὰν τῆς ἀλήθειας καὶ ἔξω ἀπὸ τὴν οὐσία. Ὃ φοινικιστής, στὴ γενικὴ τῆς λέξεως ἔννοια, ἀπαντᾶ παντοῦ σ᾽ ὅλες τὶς ἡ- πείρους καὶ σ᾽ ὅλα τὰ κράτη τῆς γῆς, σ᾽ ὅλες τὶς κοινωνικὲς τάξεις καὶ σ᾽ ὅλα τὰ ἐπαγγέλματα. Μπορεῖ νὰ μετέρχεται τὸ ἐπάγγελμα τοῦ μικροπωλητῆ ἢ τοῦ μεγαλεμπόρου, τοῦ κατώτερου δημοσίου ὑπαλλήλου ἢ τοῦ ἀνώτερου ἀξιωματού- χου τοῦ κράτους, τοῦ ἐπιστημονιστῆ ἢ τοῦ μαστρωποῦ. Ὅ,τι ἐπάγγελμα, πά- ντως, κι ἂν ἀσκῆ, ὅπου κι ἂν βρίσκεται, στιγμὴ δὲν παύει νὰ παρενεργῆ, νὰ πρα- κτορεύη καὶ νὰ διαφθείρη τὰ πάντα’ ἀνθρώπους καὶ θεσμούς. "Ως ἔμπορος προω- θεῖ τοὺς συναδέλφους του στὴν κλοπή, ὡς δημόσιος ὑπάλληλος στὴν κατάχρηση ἐξουσίας, ὡς πολιτικάντης στὰ σκάνδαλα. Κι ὅλα αὐτά, γιὰ νὰ τοὺς ἐλέγχη κατό- πιν, ἐκβιάζοντάς τους. Ο φοινικιστής, ὄντας πλησιέστερος πρὸς τὸ ζῶον, ἔχει ὑπερανεπτυγμένα τὰ πλέον κατωτερικὰ ἔνστικτα καὶ ἰδιότητες. Εἶναι πονηρὸς καὶ καχύποπτος, ρα- διοῦργος καὶ ψεύτης, συκοφάντης καὶ χαφιές, δουλόφρων καὶ κόλαξ, ξεσκονι- στὴς ὑποδημάτων καὶ χειροκροτητής, προαγωγὸς καὶ σωματέμπορος... Μὲ τὴ δύ- ναµη τῶν «ὅπλων» αὐτῶν ὁ φοινικιστὴς ἐπιτυγχάνει ὄχι ἁπλῶς νὰ ἐπιβιώνη -κι αὐτὸ εἶναι τὸ περίεργο - ἀλλὰ καὶ νὰ πλουτίζη, καὶ νὰ ἐπικρατῆ, καὶ ν᾿ ἀνεβαί- νη, καθέτως μάλιστα, τὰ σκαλιὰ τῆς κοινωνικῆς ἱεραρχίας. Ὃ φοινικιστὴς εἶναι ἄμοιρος πρὸς αὐτὸ ποὺ λέγεται θεωρητικὸς νοῦς ἢ συν- θετικὴ σκέψη καί, γιὰ ν᾿ ἀκριβολογοῦμε, στερεῖται παντελῶς θέασης καὶ ἐπιστή- µης. ᾿Αδυνατεῖ νὰ ἐννοήση λογικοὺς συλλογισμοὺς καὶ ἀφηρημένες ἔννοιες. 'Ο κόσμος του περιορίζεται στὰ ἁπτὰ καὶ συγκεκριµένα πράγματα καί, βέβαια, στὸν οἰκονομισμὸ καὶ τὴν ᾿Εξ-ουσία. Ὃ φοινικιστὴς μόνο ὡς ἔμπορος εὐδοκιμεῖ, ὅπως ἀκριβῶς καὶ τὰ ἰδεολογικο- πολιτικὰ πρότυπά του, οἱ Φοίνικες. ᾿Εμπορεύεται τὰ πάντα: ὑλικὰ ἀγαθά, ἔργα τοῦ πνεύματος καὶ τῆς τέχνης, θεσμοὺς καὶ δημόσιες θέσεις, ἀνθρώπους καὶ ...ἀέ- ρα. Εἶναι ἀσυναγώνιστος στὸν τομέα αὐτόν, καθότι ἀναίσχυντος καὶ ἀδίστακτος. Οἱ ποντικοειδεῖς ὀφθαλμοί του, ἀσκημένοι στὴν ἀπάτη καὶ μόνο, περιφέρονται ἐξεταστικά, καὶ χωρὶς δυσκολία ἀνακαλύπτουν τὰ θύματά του, συνήθως μεταξὺ