ΜΕΤΑΞΥ ΣΟΒΑΡΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΕΙΟΥ Τοῦ ᾿Αριστοφάνη Καρφιᾶ πιστροφὴ εἰς τὴν φασολάδα! Αὐτὸ εἶναι ἓν ὀλίγοις τὸ νόηµα τῶν «σφαι- ουιῶν καὶ «ιαθέτων Λλεκτυιῶν ποµφο- λύγων περὶ «ἑτεροχρονισμῶ» καὶ τῶν συνοδευτυιῶν «μετεωρολογικῶν δελτίων περὶ «ἐπερχομένης θυέλληο, τὰ ἁποῖα οἱ ἰθύνοντες ἔρριψαν ἐπὶ τῶν κεφαλῶν τῶν κατοίκων τοῦ φαιδραπορτοκαλεῶνος µας. 'Ἡ Ψωροκώσταινα καλεῖται ἤδη νὰ «τσου- καλομαγειρεύσηω τὸ «βροντῶδες ἐθνυιὸν ἔδεσμω καὶ νὰ δοκιμάση εἰς τοὺς πόδας της τὸ ἀπὸ δθιαετιῶν ἐγκαταλειφθὲν γουρ- νοτσάρουχον, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ τὸ πατροπα- ράδοτον τσόκαρον! 'Οποία ἀπογοήτευσις διὰ τὴν δυστυχῆ, ἥτις καὶ τὸ ὄνομά της εἰς «Λακόσταιναν εἶχεν μεταβάλει τὰ τελευταῖα ἔτη! Οὐχὶ μόνον «εἶχε λιγδώσει τὸ ἄντερό» της, ἀλλὰ καὶ εὐρωπανιὰς συνηϑείας εἶχεν ἀπο- κτήσει ἡ ἀφελής. Καὶ μοδέλα τοῦ Ντιόρ καὶ τοῦ Σαὶν Λωρὰν ἐνεδύϑη, καὶ γαλλι- κούς τυρούς καὶ σκωτυζὰ οἰνοπνευμα- τώδη ἐγεύϑη, καὶ ὡς «ἰσότιμοῳ. παρε- κάθησεν εἰς τὰς «μεγάλαφ τραπέζας, εἰς Παρισίους καὶ εἰς Βρυξέλλας. δὶο ἰΓ8ηδίί β]οτία... 'Ἡ δραχμή, ὠχρὰ καὶ καταπονημένη τὰ τελευταῖα ἔτη, δὲν ἤν- θεξε εἰς τὴν παρατεταμένην ἐπί Ιδμηνον πρασινοηλιοϑεραπείαν καὶ ἤδη, ἐν μέσω χειμῶνος, ἔκαμεν τὴν πρώτην δραματικήν της αἱμόπτυσιν. Θεράποντες ἰατροὶ καὶ κομπογιαννίται προσπαϑοῦν ἀπεγνωσμέ- νὼς νὰ τὴν διασώσουν, διὰ συνεχῶν με- ταγγίσεων, αὐξάνοντες καϑημερινῶς καὶ δραστικῶς τὰς ἀφαιμάξεις, ἐν εἴδει φό- ρων. Η μπορεῖτε, φίλοι, νὰ ἀμφισβητῆτε τὸ εἰς τάς σχολικὰς ἑορτὰς ἀκουόμενον περὶ τοῦ τραχήλου τοῦ ἕλληνος ὅστις δὲν ὑπομένει ζυγόν, ὅμως δὲν δύνασϑε νὰ ἀρνηϑῆτε, ὅτι ἕν ἄλλο σημεῖον τοῦ σώμα- τός του, ἡ μέση του, ὑπομένει καὶ πα- ραὐπομένει ζυγούς, καὶ μέγγενην ἀκό- μη. Τὸ πρόσφορον τοῦτο σημεῖον εὑρόν- τες οἱ κρατοῦντες ἤρχισαν νὰ τὸ περι- σφίγγουν ἀνηλεῶς. Φορολογήσαντες δὲ πᾶν ἀντικείμενον, ἀκίνητον, κινητὸν ἤ αὐτοκίνητον, ἤρχισαν φορολογοῦντες καὶ τὰς ἀφῃρημένας ἐννοίας, ὡς τὴν ἀξίαν, ὑπεραξίαν, χρῆσιν, προσφοράν, ὑπηρε- σίαν κιλπ. κιλπ. Ἤδη ὅμως καὶ αἱ πρόσ- φοροι εἰς φορολόγησιν ἔννοιαι ἐξαντλοῦν- ται, ἡ δὲ ἀνακαλυφϑεῖσα φορολογία ἐπὶ τοῦ φόρου καὶ ἐπί τῷ φόρῳ ἐξαντλεῖται καὶ αὕτη, ἀφοῦ καὶ ὁ φόρος - ὡς ὅλα τὰ ὀνόματα - πέντε μόνον πτώσεις διαϑέτει καὶ ἑπομένως, ἀναγκαστικῶς ἡ ἀφαίμαξις εἰς τὴν κλητικὴν -- ὦ φόρε! - σταματᾶ. Νέας, λοιπόν, μεϑόδους, ὀφείλει νὰ ἀνακαλύψη τὸ σεβαστὸν κράτος μας, ἐὰν ϑέλη νὰ συντηρηϑῆ εὐπρεπῶς, καὶ δὴ ἐν μέσω «ϑυέλλης». ὰ ἠμποροῦσε, βεβαίως, νὰ ἐπανα- φέρη τὸν ὑπὸ τοῦ Ρωμαίου αὐτο- κράτορος Βεσπασιανοῦ ἐπιβληϑέντα γνω- στὸν φόρον, πλὴν ἡ εἴσπραξίς του θὰ ἦτο δυσχερεστάτη. ᾿Εφ᾽ ὅσον ὅλαι αἱ οἰκίαι διαϑέτουν σήμερον τοὺς τὸ ὄνομα τοῦ αὐτοκράτορος ἐκείνου λαβόντας γνωσ- τοὺς χώρους, ἡ καταμέτρησις τῆς χρήσεώς τῶν καὶ ἡ εἴσπραξις τῆς σχετικῆς φορο- λογίας θὰ ἀπήτει τὴν παρουσίαν ἑνός ἐφοριακοῦ εἰς ἑκάστην οἰκίαν. Δυστυχῶς, ὁ ὑπό τῶν Τούρκων ἐπι- βληϑείς κεφαλικὸς φόρος - χαράτσι - ἔχει τεθή ἤδη ἐν ἰσχύι ὑπὸ τὸ ὄνομα φορολογία