ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ . ΤΟΥ «ΑΔ» ΄᾿Η σπηλιὰ ἦταν ξαπλωτὴ σἂν κλεψύδρα, σκύβαν, περνοῦσαν τὸ λαιμὸ τοῦ βράχου, τὸν περνοῦσαν ἕρποντας κυνηγηµένοι ἀπὸ τὴν ἹἹερὴ ᾿Εξέταση, φωτίζοντάς την μὲ πυρσοὺς καὶ δαδιὰ καπνίζοντα. Μαζευόταν γιὰ νὰ ρωτήσουν τὸ Δάσκα- λο. Ἔβγαινε κεῖνος πίσω ἀπὸ ρήγματα βουνοῦ πλάι στὸ ὑπόγειο νερό, ὅπου ἀσκή- τευε, κόκκαλα μὲ ράσο, τὰ γένεια διχαλῶ- τά, τὰ μάτια τυφλὰ ἀπ᾽ τὰ σκοτάδια, ἀνοι- χτὰ σ᾽ ἄλλα φῶτα ποὺ τὰ πυρπόλαγαν. Γύρω του [5 ἄνδρες καὶ 2 -3 γυναῖκες. Πασπάτευε ὁ γέρος, καθόταν στὸν σταλαγ- µίτινο θρόνο του, τὸν ἰριδίζοντα χιλιάδες χρώματα πέτρας π᾿ ἀντανακλοῦσε τὸ φῶς τῶν πυρσῶν, ἐδῶ στὰ αἰώνια σκότη... ᾽Ε- κεῖνος δὲν τὸ ἤξερε. Κάθησε, σήκωσε τὸ κεφάλι, τ᾿ ἀπλανῆ τοῦ μάτια ἀντιμετώπισαν ἀτρεμούλιαστα τὶς δᾶδες. -- Κάποιος... εἶπε. Σβῆστε τὶς δᾶδες, μή- πως σᾶς λείψουν στὸ γυρισμό. ᾿Αφῆσαν μία. Σκύψαν, ἤπιαν μὲ τὴ φού- χτα στὸν ὄχθο τοῦ ἀπύθμενου, αἰώνια μαύ- ρου νεροῦ, στὴν κοιλιὰ τοῦ βουνοῦ. - Ὅλα τοῦ Κυρίου, εἶπ᾽ ὁ γέρος, κι᾽ ἡ φωνή του πολλαπλασιάζονταν σὲ κρυ- στάλλους, -- Κι ὁ Κύριος εἶν᾽ ἀγάπη. Γαλήνη στὸν σχεδὸν ὁλοσκότεινο χῶ- ρο, τὸ γιγάντιο. Καθῆσαν στὰ πόδια του κοντά-κοντά, νὰ νοιώθη ὁ ἕνας τὸ χνῶτο τοῦ ἄλλου, σὲ µαλακώτατη ἄμμο γλίνας πά- νω. -- Δάσκαλε, ἐξήγησέ µας τὸ σύμβολο. Τί εἶναι Θεός; --Ἓνα ἀτέλειωτο φῶς. Τὸ Πᾶν καὶ τὸ να ποὺ τιμοῦμε στ᾿ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ' Αγίου Πνεύματος... -- Διηγήσου µας, Δάσκαλε. Πές µας γιὰ τὸν Πατέρα. --- Εἶναι τὸ τέλειο. 'Ο ἄγνωστος, ἀόρα- τος, ἀδιανόητος, ἀσχήματος, ἀπέραντος, ᾱ- περιόριστος, ἀγέννητος, ἀμέτρητος, ἀπό- Σ«Κατάρερ» τῆς Ν. Γαλλίας (12ος αἰώνας)' ἵστο- ρία-θεωρία τῆς Κατάρερ κατὰ Γκαντάλ. Διήγημα ΕΡΣΗ ΛΑΓΚΕ Οἱ Καθαροὶ λντος, ἄχραντος, ἀπέραστος, ἀξεχώριστος, ἀναίτιος, ἄσωμος, ἀμετάκλητος, ἀδέκαστος καὶ ἀδίκαστος, ἀνεξιχνίαστος, ἄναρχος, ᾱ- χρονος, ἀθάνατος, ἀπρόσωπος, ἄσπιλος, ἄυλος, ἅγιος, ἁγνός. "Ολα ἰδιότητες συλ- λαβικές, γιὰ νὰ καταλάβουμε τὸ ᾿ Ασύλλα- βο, ὅλες μὲ τὸ α τὸ στερητικό, γιατὶ δὲν εἷ- ναι τοῦ κόσμου τούτου κι ὅμως µέσα στὸν κόσμο αὐτό. Πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἐξηγήση ὁ ἄνθρωπος τὸν ᾿Ωκεανὸ περιορισμένος σ᾽ ἕνα παιδικὸ κουβαδάκι; Εἴχανε πεῖ οἱ ᾿Από- στολοι στὸ Χριστό, «Δεῖξε μας τὸν Πατέ- ρα». Καὶ κεῖνος ἀπάντησε: «Βλέπετε μένα». Μόνο διὰ μέσου τοῦ Υἱοῦ μποροῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι ν᾿ ἀντικρύσωμε τὸν Πατέρα. Σ᾽ αὐτὴν τήν Υἱὸ-εἰκόνα, τοῦ ἀπρόσωπου. Μὲ τὸ ἐνσχήματο, τὸ ἀσχήματο. Πατέρας εἶν᾽ ὁ Θεὸς ὁ τυλιγμένος τὴν αἰωνιότητα. Υἱὸς εἶν᾽ ὁ Θεὸς ὁ ὁρατὸς στὸ χρόνο. --- Αλλά, Δάσκαλε, ἂν ὁ Θεὸς εἶν᾽ ἕνα Πνεῦμα χωρὶς ὅρια, πρέπει νὰ εἶναι τέλεια μοναδικός. Τότε ὁ Ὑἱός; --- Ἔχει ἕναν Υἱό, εἶπε μαλακὰ ὁ γέρος, γιατὶ εἶναι πατέρας, δὲ γίνετ᾽ ἀλλιῶς. 'Ο ὁ- ποῖος ὅμως, ὄντας ὁμοειδὴς καὶ αἰώνιος, πρέπει νάναι κι αὐτὸς ἐκ τῶν πραγμάτων μοναδικός, κατώτερος ὅμως ἀπ᾽ τὸν Πατέ- ρα, μιὰ καὶ εἶναι Υἱός. ᾿Αναγνωρίζουµε δύο ἀκόμα θεῖϊκὲς ἰδιότητες. ᾿Ας ποῦμε δύο ἐνεργοῦσες δυνάμεις δημιουργίας. ᾿Απ᾽ αὐ- τὲς ἡ δεύτερη εἶναι ἀρνητική, ἀντικαθρέ- φτισμα καὶ σκιὰ τοῦ μὴ Εἶναι. 'Ἡ σκοτεινὴ ἀντανάκλαση τοῦ Τίποτα. Μὰ προσέξτε. Ο Θεὸς δὲν ὑπόκειται στὸν κανόνα τοῦ νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι καλύτερο, ἀπ᾿ ὅ- σο τέλειο τὸ ἔκανε ἤδη. 'Ο Θεὸς δὲν ἔχει ὅρια. Ἔτσι ὅσο καλὰ κι᾽ ἂν ἔχη κάνει κἄ- τι, πάντα θὰ μπορῆ νὰ τὸ ξανακάνη καλύ- τερα κι᾿ αὐτὸ ὡς τ᾽ ἄπειρο. Η θεϊκὴ δύ- ναµη δὲν ἐξαντλιέται μὲ μιὰ πεπερασμένη πραγματικότητα. ᾿Απ᾿ τὴν ἄλλη τὸ κακὸ δὲ βρίσκεται ἐνάντια στὴ θεϊκὴ παντοδυ- ναμία καὶ παναγαθότητα. Θὰ ἔρθη μιὰν ἐ- ποχή, ποὺ ὅλα θὰ γυρίσουν στὴν τάξη. Γύρω του σιωπή. Οἱ βράχοι στὴν πολὺ ἀργή τους ἀντίδραση, ζωὴ πέτρας ποὺ στὴ λύτρωση δὲν τολμᾶ νὰ πιστέψη, οἱ βράχοι πλαταίνανε.