ΔΑΥΛΟΣ/112, ̓Απρίλιος 199] 6441 πὸ τὴν βουλὴ τῆς Κύπρου καὶ τὴν καταδίκη τῆς Τουρκίας. β. Τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ἵστορίας τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ στὰ σχολεῖα, ἀνώτατα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα καὶ στὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Κύπρου. γ. Τὴν συνδρομὴ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας στὴν ἀναγνώριση τῆς Ύγενοκτονίας τῶν Ποντίων ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης, τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ τὴν γενικὴ συνέλευση τοῦ Ο.Η.Ε. καθὼς καὶ ἀπὸ τὰ κοινοβούλια ὅλων τῶν φίλων χωρῶν ποὺ' εἶναι ἀντίθετες στὶς γενοκτονίες. ὃ. "Αμεσα μέτρα γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν Ποντίων προσφύγων ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴ Ἔνωση καὶ τὴν ἐγκατάστασή των ὡς ἀκριτῶν στὴν Κύπρο. Μετὰ τιμῆς Κέντρον ̓Ερεύνης καὶ Μελέτης “Ἑλληνισμοῦ 'Ο Πρόεδρος Ὃ Γεν. Γραμματέας Δημ. Ν. Πάνου Θεόδ. Μηλογιαννάκης: «Φεμινισμὸς καὶ ̓Εξ-ουσία» ̓Αγαπητὴ Αἶσα, Συμφωνῶ μὲ τὸ «Φεμινισμὸς καὶ ̓Εξουσία» καὶ τὰ ὅσα γράφεις γιὰ τὴν κ. Τσὰντ καὶ τὶς περὶ αὐτὴν φλύαρες καὶ προπετεῖς τσαπερδόνες («Λαυλός», τεῦχος 107, σ. 6155). Θὰ ἤθελα καὶ ἐγὼ νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμα, ἀλλὰ δὲ βαρυέσαι, δὲν ἀξίζει τὸν κόπο. Μπόρα ἦταν καὶ πέρασε. Τέτοια γρήγορα περαστικὰ μακάρι νὰ εἴχαμε καὶ «εἰς ἄλλα». ̓Επίτρεψέ μου ὅμως νὰ σταθῶ στὴν τελευταία φράση, παρακάμπτοντας σὲ πρώτη φάση τὸ «ήταν»: «Ἢ ἑλληνίδα γυναῖκα πρῶτα ἀπ ̓ ὅλα καὶ πάνω ἀπ ̓ ὅλα ...καὶ παῥραμένει μητέρα καὶ σύζυγος» (σελ. 6158). Ναί!.. Τόσο πολύ, ὥστε σὲ εἴκοσι χρόνια θὰ ἔχουμε κατρακυλήσει στὰ ἑπτάμισυ ἓκατομμύρια, καὶ γιὰ νὰ γλυτώσουμε ἀπὸ τὶς «γάτες ̓ Αγκύρας», ποὺ θὰ ἔχουν αἰσίως φθάσει τὰ ἑκατὸ ἑκατομμύρια (100.000.000 ὁλοστρόγγυλα σὰν πανσέληνοι), θὰ τρέχουμε νὰ κρυφτοῦμε στοὺς βρώμικους ὑπονόμους τῆς ΕΟΚ, ποὺ μᾶς γράφει «ὅπου δεῖν ἢ μᾶλλον δὲ μᾶς γράφει πουθενά. Γιὰ “Ἑλλάδα οὔτε ἄκουσε οὔτε ξέρει τίποτα. Τὰ γνωστά. ̓Εμεῖς ὅμως ξέρουμε πολὺ καλά, πὼς τὰ διαζύγια εἶναι στὸ φόρτε τους καὶ ἐλάχιστοι ἀπὸ τοὺς μὴ διαλυμένους ἀκόμη γάμους τηροῦν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. 'Ὑπὸ τὴν ἄποψη, βέβαια, ὅτι γάμος σημαίνει οὐσία ζωῆς καὶ ὄχι συμβίωση ἑτεροφύλων στηριζόμενη στὰ δεκανίκια ἀμοιβαίων σκοπιμοτήτων καὶ ἐξυπηρετήσεων, κατάσταση ποὺ παραμένει φαινομενικὰ σταθερὴ καὶ ἀμετάβλητη, «πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» ἢ γιὰ τὴ γλάστρα ποὺ ἀναγκα- στικὰ ποτίζεται γιὰ χάρη τοῦ βασιλικοῦ. Κι ἔχει τοὺς λόγους του ὁ συνονόματός μου τραγουδιστής, ποὺ στέλνει χαιρετίσματα στὴν ἐξουσία, κρατάει, λέει, τὴν οὐσία, μὰ δὲν παντρεύεται. Τί συμβαίνει καὶ τί σχέση ἔχει ὁ γάμος μὲ τὴν ἐξουσία; Μήπως ἡ οὐσία «τὰ στήλωσε) καὶ ἔμεινε ἐκτὸς γάμου; Οπότε τί γίνεται; Μπερδεμένα καὶ δύσκολα τὰ πράγματα. ̓Εγὼ ποὺ τὰ λέω αὐτὰ «παραμένω πρῶτα ἀπ ̓ ὅλα» κ.τ.λ., ἔτσι νομίζω τουλάχιστον, κι ἔχω μιὰ κόρη παντρεμένη ἑφτὰ χρόνια τώρα, ποὺ ἔχει μὲ τὴ σειρά της ἕνα ξανθόμαλλο χερουβείμ, χάρμα τῶν ματιῶν καὶ τῆς ψυχῆς μου. --- Μά, στὸ ἕνα θὰ μείνεις, τὴ ρωτῶ. Καὶ ἡ ἀπάντηση κεραυνός: --Αν εἶναι νὰ καταντήσω σὰν κι ἐσένα, μάνα μου, ναί, στὸ ἕνα καὶ καλό. Καὶ προχωρεῖ ἀκάθεκτη: --- Σὲ ποιό κόσμο νὰ φέρω τὰ παιδιά μου, μάνα; Καὶ δὲν τῆς ἔχω ἀπαντήσει ἀκόμα. ̓Αλλ ̓ ἂς πᾶμε τώρα καὶ στὸ «ἦταν». ταν πράγματι ἡ ἑλληνίδα «πρῶτα ἀπ ̓ ὅλα» κ.τ.λ. ἢ ἔπαιζε θέατρο, σκύβοντας τὸ κεφάλι στὴ μαύρη τῆς τὴ μοίρα, ὅταν πάντα, ἢ ἔστω σχεδὸν πάντα, δὲν εἶχε ἄλλη ἐπιλογὴ ἔξω ἀπὸ τὴν περίφημη «ἀποκατάσταση», ἕνα δράμα μὲ τέσσερις-πέντε πράἕξεις (συνοικέσιο, παζαρέματα προίκας, ἐπιστροφὴ πολλὲς φορὲς προικοσυμφώνου γιὰ πανωπροίκι, κλείσιμο συμφωνίας ἢ διάλυση πάλι μὲ ἀφορμὴ τὴν προίκα καὶ τέλος ἡ παράσταση στῆς ἐκκλησιᾶς τὰ σκαλοπάτια μὲ τὴ νύφη νὰ περπατάει στηριζόμενη στὸ μπράτσο τοῦ πατέρα της μέχρι ν ̓ ἀκουμπήσει στὸ μπράτσο τοῦ γαμπροῦ, λὲς