ΔΑΥΛΟΣ/112, ᾿Απρίλιος 199] πὸ τὴν βουλὴ τῆς Κύπρου καὶ τὴν καταδί- κη τῆς Τουρκίας. β. Τὴν εἰσαγωγὴ τῆς ἵ- στορίας τοῦ ποντιακοῦ ἑλληνισμοῦ στὰ σχολεῖα, ἀνώτατα ἐκπαιδευτικὰ ἱδρύματα καὶ στὰ µέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης τῆς Κύ- πρου. γ. Τὴν συνδρομὴ τῆς Κυπριακῆς Δημοκρατίας στὴν ἀναγνώριση τῆς Ύγενο- κτονίας τῶν Ποντίων ἀπὸ τὸ Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης, τὴν Ε.Ο.Κ. καὶ τὴν γενικὴ συνέλευση τοῦ Ο.Η.Ε. καθὼς καὶ ἀπὸ τὰ κοινοβούλια ὅλων τῶν φίλων χωρῶν ποὺ' 6441 εἶναι ἀντίθετες στὶς γενοκτονίες. ὃ. "Αμεσα µέτρα γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῶν Ποντίων προσφύγων ἀπὸ τὴν Σοβιετικὴ Ἔνωση καὶ τὴν ἐγκατάστασή των ὡς ἀκριτῶν στὴν Κύ- προ. Μετὰ τιμῆς Κέντρον ᾿Ερεύνης καὶ Μελέτης “Ἑλληνισμοῦ 'Ο Πρόεδρος Ὃ Γεν. Γραμματέας Δημ. Ν. Πάνου Θεόδ. Μηλογιαννάκης: «Φεμινισμὸς καὶ ᾿Εξ-ουσία» ᾿Αγαπητὴ Αἶσα, Συμφωνῶ μὲ τὸ «Φεμινισμὸς καὶ ᾿Εξ- ουσία» καὶ τὰ ὅσα γράφεις γιὰ τὴν κ. Τσὰ- ντ καὶ τὶς περὶ αὐτὴν φλύαρες καὶ προπε- τεῖς τσαπερδόνες («Λαυλός», τεῦχος 107, σ. 6155). Θὰ ἤθελα καὶ ἐγὼ νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμα, ἀλλὰ δὲ βαρυέσαι, δὲν ἀξίζει τὸν κό- πο. Μπόρα ἦταν καὶ πέρασε. Τέτοια γρή- γορα περαστικὰ μακάρι νὰ εἴχαμε καὶ «εἰς ἄλλα». ᾿Επίτρεψέ µου ὅμως νὰ σταθῶ στὴν τε- λευταία φράση, παρακάμπτοντας σὲ πρώτη φάση τὸ «ήταν»: «Ἢ ἑλληνίδα γυναῖκα πρῶτα ἀπ᾽ ὅλα καὶ πάνω ἀπ᾿ ὅλα ...καὶ πα- ῥραμένει μητέρα καὶ σύζυγος» (σελ. 6158). Ναί!.. Τόσο πολύ, ὥστε σὲ εἴκοσι χρόνια θὰ ἔχουμε κατρακυλήσει στὰ ἑπτάμισυ ἓ- κατομμύρια, καὶ γιὰ νὰ γλυτώσουμε ἀπὸ τὶς «γάτες ᾿ Αγκύρας», ποὺ θὰ ἔχουν αἰσίως φθάσει τὰ ἑκατὸ ἑκατομμύρια (100.000.000 ὁλοστρόγγυλα σὰν πανσέληνοι), θὰ τρέ- χουμε νὰ κρυφτοῦμε στοὺς βρώµικους ὑπο- νόμους τῆς ΕΟΚ, ποὺ μᾶς γράφει «ὅπου δεῖν ἢ μᾶλλον δὲ μᾶς γράφει πουθενά. Γιὰ “Ἑλλάδα οὔτε ἄκουσε οὔτε ξέρει τίποτα. Τὰ γνωστά. ᾿Εμεῖς ὅμως ξέρουμε πολὺ κα- λά, πὼς τὰ διαζύγια εἶναι στὸ φόρτε τους καὶ ἐλάχιστοι ἀπὸ τοὺς μὴ διαλυµένους ἀ- κόμη γάμους τηροῦν τοῦ λόγου τὸ ἀληθές. 'Ὑπὸ τὴν ἄποψη, βέβαια, ὅτι γάμος σημαί- νει οὐσία ζωῆς καὶ ὄχι συμβίωση ἑτεροφύ- λων στηριζόµενη στὰ δεκανίκια ἀμοιβαίων σκοπιµοτήτων καὶ ἐξυπηρετήσεων, κατά- σταση ποὺ παραμένει φαινομενικὰ σταθερὴ καὶ ἀμετάβλητη, «πρὸς τὸ θεαθῆναι τοῖς ἀνθρώποις» ἢ γιὰ τὴ γλάστρα ποὺ ἀναγκα- στικὰ ποτίζεται γιὰ χάρη τοῦ βασιλικοῦ. Κι ἔχει τοὺς λόγους του ὁ συνονόµατός µου τραγουδιστής, ποὺ στέλνει χαιρετί- σµατα στὴν ἐξουσία, κρατάει, λέει, τὴν οὐ- σία, μὰ δὲν παντρεύεται. Τί συμβαίνει καὶ τί σχέση ἔχει ὁ γάμος μὲ τὴν ἐξουσία; Μή- πως ἡ οὐσία «τὰ στήλωσε) καὶ ἔμεινε ἐκτὸς γάμου; Οπότε τί γίνεται; Μπερδεμένα καὶ δύσκολα τὰ πράγματα. ᾿Εγὼ ποὺ τὰ λέω αὐτὰ «παραµένω πρῶτα ἀπ᾿ ὅλα» κ.τ.λ., ἔτσι νομίζω τουλάχιστον, κι ἔχω μιὰ κόρη παντρεμένη ἑφτὰ χρόνια τώρα, ποὺ ἔχει μὲ τὴ σειρά της ἕνα ξανθό- μαλλο χερουβείμ, χάρμα τῶν ματιῶν καὶ τῆς ψυχῆς μου. --- Μά, στὸ ἕνα θὰ μείνεις, τὴ ρωτῶ. Καὶ ἡ ἀπάντηση κεραυνός: --Αν εἶναι νὰ καταντήσω σὰν κι ἐσένα, μάνα μου, ναί, στὸ ἕνα καὶ καλό. Καὶ προχωρεῖ ἀκάθεκτη: --- Σὲ ποιό κόσμο νὰ φέρω τὰ παιδιά μου, μάνα; Καὶ δὲν τῆς ἔχω ἀπαντή- σει ἀκόμα. ᾿Αλλ᾽ ἂς πᾶμε τώρα καὶ στὸ «ἦταν». ταν πράγματι ἡ ἑλληνίδα «πρῶτα ἀπ᾽ ὅ- λα» κ.τ.λ. ἢ ἔπαιζε θέατρο, σκύβοντας τὸ κεφάλι στὴ μαύρη τῆς τὴ μοίρα, ὅταν πά- ντα, ἢ ἔστω σχεδὸν πάντα, δὲν εἶχε ἄλλη ἐ- πιλογὴ ἔξω ἀπὸ τὴν περίφημη «ἀποκατά- σταση», ἕνα δράμα μὲ τέσσερις-πέντε πρά- ἕξεις (συνοικέσιο, παζαρέματα προίκας, ἐ- πιστροφὴ πολλὲς φορὲς προικοσυμφώνου γιὰ πανωπροίκι, κλείσιμο συμφωνίας ἢ διά- λυση πάλι μὲ ἀφορμὴ τὴν προίκα καὶ τέλος ἡ παράσταση στῆς ἐκκλησιᾶς τὰ σκαλοπά- τια μὲ τὴ νύφη νὰ περπατάει στηριζόμενη στὸ μπράτσο τοῦ πατέρα της μέχρι ν᾿ ἀ- κουμπήσει στὸ μπράτσο τοῦ γαμπροῦ, λὲς