ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ἂς βοηθήσουμε τὸν ̓Εξουσιασμὸ νὰ ἐξαλείψη τὴν “Ελλάδα! Κάποτε ὁ ̓Εξ-ουσιασμός, ὅταν (μέσω ὅλων ὅσα ἡ διανοητικὴ διαστροφή, μισοκαλία καὶ μισανθρωπία του μηχανεύθηκε) αἰσθάνθηκε ἑαυτὸν ἀρκετὰ ἰσχυρό, κατάλαβε ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξαφανίση ἀπὸ προσώπου γῆς τὴν "Ελλάδα, ἂν {θελε νὰ ἐπιβιώση ὁ ἴδιος. Ελλάδα βέβαια ὡς κράτος ἐπὶ Ρωμαιοκρατίας καὶ μετὰ εἶχε παύσει νὰ ὃπάρχη. Προσπάθησε λοιπὸν νὰ καταλάβη ποιά εἶναι ἡ "Ελλάδα, ποιός ἀκριβῶς δηλαδὴ εἶναι ὁ ἐχθρὸς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἐξοντώση. Σήμερα μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦμε τί ὁ ̓Εξουσιασμὸς θεώρησε τότε ̓Ελλάδα, ἂν ἀνακαλύψουμε μέσω τῆς “Ιστορίας τί ἑλληνικὸ ἐξώντωσε καὶ ἐξαφάνισε. Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι συνέτριψε καὶ ἐξάλειψε: 1) Τὴν ̓Ελληνικὴ ̓Επιστήμη (μὲ ἐπακόλουθο τὸν χιλιόχρονο Μεσαίωνα). 2) Τὴν Ελληνικὴ Φιλοσοφία (μὲ τὴν ἐξόντωση τῶν ἐλεύθερα φιλοσοφούντων, σφάζοντας κατὰ ἑΚατοντάδες ἀκόμη καὶ τοὺς «τρίβωνι χρωμένους», ὅπως γράφει ὁ Σωζομενός, κλείνοντας τὶς φιλοσοφικὲς σχολὲς καὶ ἀπελαύνοντας τοὺς καθηγητές τοὺς στὴν Περσία). 3) Τὴν ̓Ελληνικὴ πανάρχαια ὁντογονική-ἀνθρωπογονικὴ παράδοση (ποὺ δὲν ἦταν «θρησκεία» μὲ τὴν σημερινὴ ἐξουσιαστικὴ ἔννοια, ἀφοῦ δὲν εἶχε δόγμα οὔτε ἐπαγγελματικὸ κλῆρο οὔτε «ἱερὸ βιβλίο») κλείνοντας τοὺς ναούς, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ μαντεῖα καὶ καταδιώκοντας ἢ σφάζοντας τοὺς .««εἰδωλολάτρες», τοὺς «ἐθνικοὺς» καὶ τοὺς «ἕλληνες», 4) Τὴν "Ελληνική Τέχνη. (Δὲν θὰ δῆτε σήμερα σχεδὸν πουθενὰ κανένα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα σωζόμενα, ἀπὸ ἕνα τεράστιο καλλιτεχνικὸὺ πλοῦτο, ἀγάλματα, ἀρχιτεκτονήματα, βωμοὺς κ.λπ. ἑλληνικὰ αἰσθητικὰ μνημεῖα, ποὺ νὰ μὴ φέρη τὰ ἴχνη καὶ τὶς κακώσεις τοῦ ἐξουσιαστικοῦ βανδαλικοῦ φθόνου, μίσους καὶ φανατισμοῦ). 5) Τὶς διάφορες ἑλληνικὲς μορφὲς πολιτισμοῦ (π.χ. τραγωδία, κωμωδία, ἀθλητισμὸς καὶ πλεῖστα ἄλλα). 6) Τὸ μέγιστο καὶ πιθανῶς τὸ σημαντικώτατο μέρος τῶν ἕλληνικῶν ἐπιστημονικῶν, φιλοσοφικῶν, φιλολογικῶν καὶ ἱστορικῶν συγγραμμάτων. (Μόνο στὴν Βιβλιοθήκη ̓Αλεξανδρείας ἐκάησαν 750.000 ἔργα, στὴν Βιβλιοθήκη τῆς Περγάμου 250.000 ἔργα καὶ σὲ ἄλλες Βιβλιοθῆκες πολλὲς μυριάδες ἔργα). ̓Εκτελώντας τὸ ὡς ἄνω «θεάρεστο» ἔργο του ὁ ̓Εξ-ουσιασμὸς αἰσθάνθηκε τότε ἥσυχος, θεωρώςντας ὅτι τὸ « ̓Ελληνικὸ» ἔσβησε διὰ παντός. Χ χᾺ Ὃ ἴδιος ὁ ̓Εξ-ουσιασμὸς ἀργότερα καταλαβαίνει ἔκπληκτος, ὅτι τὸ « ̓Ελληνικὸ» δὲν ἦταν αὐτὸ ποὺ ἐξαφάνισε, ἀλλὰ ὑπάρχει ὁλοζώντανο καὶ παντοδύναμο. Τὴν ἔκπληξή του αὐτὴ μποροῦμε μὲ βεβαιότητα καὶ ἀκρίβεια νὰ γνωρί-