ἢ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ἢ Ἂς βοηθήσουμε τὸν ᾿Εξουσιασμὸ νὰ ἐξαλείψη τὴν “Ελλάδα! Κάποτε ὁ ᾿Εξ-ουσιασμός, ὅταν (μέσω ὅλων ὅσα ἡ διανοητικὴ διαστροφή, μισοκαλία καὶ μισαν- θρωπία του μηχανεύθηκε) αἰσθάν- θηκε ἑαυτὸν ἀρκετὰ ἰσχυρό, κατά- λαβε ὅτι ἔπρεπε νὰ ἐξαφανίση ἀπὸ προσώπου γῆς τὴν "Ελλάδα, ἂν {- θελε νὰ ἐπιβιώση ὁ ἴδιος. Ελλάδα βέβαια ὡς κράτος ἐπὶ Ρωμαιοκρα- τίας καὶ μετὰ εἶχε παύσει νὰ ὃ- πάρχη. Προσπάθησε λοιπὸν νὰ καταλάβη ποιά εἶναι ἡ "Ελλάδα, ποιός ἀκριβῶς δηλαδὴ εἶναι ὁ ἐ- χθρὸς ποὺ ἔπρεπε νὰ ἐξοντώση. Σήμερα μποροῦμε νὰ ἀντιληφθοῦ- µε τί ὁ ᾿Εξουσιασμὸς θεώρησε τό- τε ᾿Ελλάδα, ἂν ἀνακαλύψουμε μέ- σω τῆς “Ιστορίας τί ἑλληνικὸ ἐ- ξώντωσε καὶ ἐξαφάνισε. Βλέπουμε λοιπόν, ὅτι συνέτρι- ψε καὶ ἐξάλειψε: 1) Τὴν ᾿Ελληνικὴ ᾿Επιστήμη (μὲ ἐπακόλουθο τὸν χιλιόχρονο Μεσαίωνα). 2) Τὴν Ελληνικὴ Φιλοσοφία (μὲ τὴν ἐξόντωση τῶν ἐλεύθερα φιλοσοφούντων, σφάζοντας κατὰ ἑ- Κατοντάδες ἀκόμη καὶ τοὺς «τρί- βωνι χρωμένους», ὅπως γράφει ὁ Σωζομενός, κλείνοντας τὶς φιλο- σοφικὲς σχολὲς καὶ ἀπελαύνοντας τοὺς καθηγητές τοὺς στὴν Περ- σία). 3) Τὴν ᾿Ελληνικὴ πανάρχαια ὁ- ντογονική-ἀνθρωπογονικὴ παρά- δοση (ποὺ δὲν ἦταν «θρησκεία» μὲ τὴν σημερινὴ ἐξουσιαστικὴ ἔν- νοια, ἀφοῦ δὲν εἶχε δόγμα οὔτε ἐ- παγγελματικὸ κλῆρο οὔτε «ἱερὸ βιβλίο») κλείνοντας τοὺς ναούς, τὰ ἱερὰ καὶ τὰ μαντεῖα καὶ κατα- διώκοντας ἢ σφάζοντας τοὺς .««εἰδωλολάτρες», τοὺς «ἐθνικοὺς» καὶ τοὺς «ἕλληνες», 4) Τὴν "Ελληνική Τέχνη. (Δὲν θὰ δῆτε σήµερα σχεδὸν πουθενὰ κανένα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα σωζόμε- να, ἀπὸ ἕνα τεράστιο καλλιτεχνι- κὸὺ πλοῦτο, ἀγάλματα, ἀρχιτεκτο- νήματα, βωμοὺς κ.λπ. ἑλληνικὰ αἰσθητικὰ μνημεῖα, ποὺ νὰ μὴ φέ- ρη τὰ ἴχνη καὶ τὶς κακώσεις τοῦ ἐ- ξουσιαστικοῦ βανδαλικοῦ φθόνου, μίσους καὶ φανατισμοῦ). 5) Τὶς διάφορες ἑλληνικὲς μορφὲς πολιτισμοῦ (π.χ. τραγωδία, κωμωδία, ἀθλητισμὸς καὶ πλεῖστα ἄλλα). 6) Τὸ μέγιστο καὶ πιθανῶς τὸ σημαντικώτατο μέρος τῶν ἕλληνι- κῶν ἐπιστημονικῶν, φιλοσοφικῶν, φιλολογικῶν καὶ ἱστορικῶν συγ- γραμμάτων. (Μόνο στὴν Βιβλιοθή- κη ᾿Αλεξανδρείας ἐκάησαν 750.000 ἔργα, στὴν Βιβλιοθήκη τῆς Περγά- μου 250.000 ἔργα καὶ σὲ ἄλλες Βι- βλιοθῆκες πολλὲς μυριάδες ἔργα). ᾿Εκτελώντας τὸ ὡς ἄνω «θεάρε- στο» ἔργο του ὁ ᾿Εξ-ουσιασμὸς αἰσθάνθηκε τότε ἥσυχος, θεωρώς- ντας ὅτι τὸ «᾿Ελληνικὸ» ἔσβησε διὰ παντός. Χ χᾺ Ὃ ἴδιος ὁ ᾿Εξ-ουσιασμὸς ἀργό- τερα καταλαβαίνει ἔκπληκτος, ὅτι τὸ «᾿Ελληνικὸ» δὲν ἦταν αὐτὸ ποὺ ἐξαφάνισε, ἀλλὰ ὑπάρχει ὁλοζώ- ντανο καὶ παντοδύναμο. Τὴν ἔκ- πληξή του αὐτὴ μποροῦμε μὲ βε- βαιότητα καὶ ἀκρίβεια νὰ γνωρί-