ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ ἐθνικιστὴς 'Ο ὅρος «ἐθνικιστής» εἶναι νεότευκτος, μετάφραση τοῦ ξενικοῦ (πα(Ιοηα]151) καὶ δὲν ἀπαντᾶται στὰ λεξικὰ τῆς Ἑλληνικῆς, τῆς ἑλληνιστικῆς καὶ τῆς βυζαντινῆς ἀκόμη περιόδου. Σημαίνει δὲ τὸν προσηλωμένο στὶς ἀρχὲς τοῦ «ἐθνικισμοῦ» (πα Ιοηα]ἱσπι), τὸν πατριδοφύλακα, ποὺ ἀγρυπνεῖ γιὰ τὰ ἔθνικὰ ἰδεώδη, τὰ ἐθνικὰ σύμβολα, τὴν ἐθνικὴ παράδοση κι ὅσα ἄλλα θεωρεῖ ὅτι συνθέτουν τὴν ἐθνικὴ καὶ πολιτιστική του ταυτότητα. 4 4. Ὃ ἐθνικιστὴς μόνο γιὰ τὴ χώρα του ἐνδιαφέρεται, τὴν ὁποία ὁραματίζεται μεγάλη, ἰσχυρὴ καὶ ὑπεράνω ὅλων τῶν ἄλλων, ἱκανὴ νὰ παίζη πρωτεύοντα ρόλο στὶς διεθνεῖς πολιτικο-οικονομικὲς ἐξελίξεις. ̓Αποδίδει, λοιπόν, μεγάλη σημασία στὴν ὑλικὴ δύναμη, τὴν οἰκονομικὴ ἄνθιση καὶ τὴν τεχνολογικὴ πρόοδο τῆς χώρας του. Χα Χα Χ Ὃ ἐθνικιστὴς τοῦ συνήθους («κλασσικοῦ») τύπου πιστεύει στὸ δόγμα τῆς καθαρότητας τοῦ αἵματος τῆς φυλῆς, στὴν ὀνωτερότητα τῶν ἰδεωδῶν τοῦ ἔθνους του, στὴ μοναδικότητα τῶν λαϊκο-θρησκευτικῶν παραδόσεων καὶ στὴν ἔξαιρετικὴ σημασία καὶ ὡραιότητα τῶν διαφόρων ἐθνικῶν, θρησκευτικῶν καὶ κοινωνικῶν ἑορτῶν, πανηγύρεων καὶ ἐκδηλώσεων γενικά. Οἱ παρελάσεις γιὰ παράδειγμα ἐνθουσιάζουν καὶ συγκινοῦν βαθύτατα τὸν τύπον αὐτό, ποὺ τὴν τελική του ἴδεολογικὴ φυσιογνωμία ἀπέκτησε μετὰ τὸν Α ́ Παγκόσμιο Πόλεμο, ταυτόχρονα μὲ τὸν διεθνιστή. ΧΧΧ Ὃ ἔἐθνικιστὴς εἶναι συντηρητικός, τυπικὸς στὶς σχέσεις του, μετρημένος στὰ λόγια του καὶ συνεπἠς στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του. Η αὐστηρὴ τήρηση τοῦ πρωτοκόλλου, ἡ διατήρηση τῶν ἐθίμων καὶ τοῦ παραδοσιακοῦ τρόπου ζωῆς, ἡ διάσωση τῆς πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς καὶ προπαντὸς τῶν ἔργων λαϊκῆς τέχνης ἀπασχολοῦν τὸν τύπο μας ζωτικά. Στὶς διάφορες ἐθνικὲς ἐκδηλώσεις, τὶς ὁποῖες παρακολουθεῖ μὲ θρησκευτικἡ εὐλάβεια, φροντίζει νὰ καταλάβη περίβλεπτον θέση καί, ἂν καταστῆ δυνατόν, λαμβάνει μέρος στὰ δρώμενα. Μὲ περηφάνεια φέρει τὰ ἐθνικὰ σύμβολα καὶ μὲ συγκίνησι ἐκφωνεῖ τὸν πανηγυρικὸ τῆς ἡμέρας. ΟΝ Ὃ ἐθνικιστὴς μὲ καχυποψία παρακολουθεῖ κάθε ἐξελικτικὴ διαδικασία καὶ κάθε πρωτοποριακὴ δημιουργία καὶ κίνηση. Η παράδοση ἀποτελεῖ γι ̓ αὐτὸν τὴν μόνη ἀσφαλῆ καὶ ὀρθῆ ὀδό, ἐνῶ κάθε νέο τὸν τρομάζει. Μιὰ νέα ἰδέα, γιὰ παράδειγμα, ἢ μιὰ νέα ἐφεύρεση, ἕνα νέο περιοδικὸ ἢ μιὰ νέα ἐφημερίδα προκαλοῦν ἀνησυχία στὸν τύπο μας, ποὺ σπεύδει νὰ τὰ χαρακτηρίση ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν ὁμαλὴ πορεία τοῦ ἔθνους. ἋΚΑ