ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ ΧΩΡΙΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ Ὃ ἐθνικιστὴς 'Ο ὅρος «ἐθνικιστής» εἶναι νεότευκτος, μετάφραση τοῦ ξενικοῦ (πα(Ιοηα]151) καὶ δὲν ἀπαντᾶται στὰ λεξικὰ τῆς Ἑλληνικῆς, τῆς ἑλληνιστικῆς καὶ τῆς βυζαντι- νῆς ἀκόμη περιόδου. Σημαίνει δὲ τὸν προσηλωμένο στὶς ἀρχὲς τοῦ «ἐθνικισμοῦ» (πα Ιοηα]ἱσπι), τὸν πατριδοφύλακα, ποὺ ἀγρυπνεῖ γιὰ τὰ ἔθνικὰ ἰδεώδη, τὰ ἐθνικὰ σύμβολα, τὴν ἐθνικὴ παράδοση κι ὅσα ἄλλα θεωρεῖ ὅτι συνθέτουν τὴν ἐθνικὴ καὶ πολιτιστική του ταυτότητα. 4 4. Ὃ ἐθνικιστὴς µόνο γιὰ τὴ χώρα του ἐνδιαφέρεται, τὴν ὁποία ὁραματίζεται µε- γάλη, ἰσχυρὴ καὶ ὑπεράνω ὅλων τῶν ἄλλων, ἱκανὴ νὰ παίζη πρωτεύοντα ρόλο στὶς διεθνεῖς πολιτικο-οικονομικὲς ἐξελίξεις. ᾿Αποδίδει, λοιπόν, µεγάλη σηµα- σία στὴν ὑλικὴ δύναμη, τὴν οἰκονομικὴ ἄνθιση καὶ τὴν τεχνολογικὴ πρόοδο τῆς χώρας του. Χα Χα Χ Ὃ ἐθνικιστὴς τοῦ συνήθους («κλασσικοῦ») τύπου πιστεύει στὸ δόγμα τῆς κα- θαρότητας τοῦ αἵματος τῆς φυλῆς, στὴν ὀνωτερότητα τῶν ἰδεωδῶν τοῦ ἔθνους του, στὴ μοναδικότητα τῶν λαϊκο-θρησκευτικῶν παραδόσεων καὶ στὴν ἔξαιρετι- κὴ σημασία καὶ ὡραιότητα τῶν διαφόρων ἐθνικῶν, θρησκευτικῶν καὶ κοινωνι- κῶν ἑορτῶν, πανηγύρεων καὶ ἐκδηλώσεων γενικά. Οἱ παρελάσεις γιὰ παράδειγµα ἐνθουσιάζουν καὶ συγκινοῦν βαθύτατα τὸν τύπον αὐτό, ποὺ τὴν τελική του ἴδεο- λογικὴ φυσιογνωμία ἀπέκτησε μετὰ τὸν Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ταυτόχρονα μὲ τὸν διεθνιστή. ΧΧΧ Ὃ ἔἐθνικιστὴς εἶναι συντηρητικός, τυπικὸς στὶς σχέσεις του, μετρημένος στὰ λόγια του καὶ συνεπἠς στὴν ἐκτέλεση τῶν καθηκόντων του. Η αὐστηρὴ τήρηση τοῦ πρωτοκόλλου, ἡ διατήρηση τῶν ἐθίμων καὶ τοῦ παραδοσιακοῦ τρόπου ζωῆς, ἡ διάσωση τῆς πολιτιστικῆς κληρονομιᾶς καὶ προπαντὸς τῶν ἔργων λαϊκῆς τέ- χνης ἀπασχολοῦν τὸν τύπο µας ζωτικά. Στὶς διάφορες ἐθνικὲς ἐκδηλώσεις, τὶς ὁ- ποῖες παρακολουθεῖ μὲ θρησκευτικἡ εὐλάβεια, φροντίζει νὰ καταλάβη περίβλε- πτον θέση καί, ἂν καταστῆ δυνατόν, λαμβάνει µέρος στὰ δρώμενα. Μὲ περηφά- νεια φέρει τὰ ἐθνικὰ σύμβολα καὶ μὲ συγκίνησι ἐκφωνεῖ τὸν πανηγυρικὸ τῆς ἡμέ- ρας. ΟΝ Ὃ ἐθνικιστὴς μὲ καχυποψία παρακολουθεῖ κάθε ἐξελικτικὴ διαδικασία καὶ κά- θε πρωτοποριακὴ δημιουργία καὶ κίνηση. Η παράδοση ἀποτελεῖ γι᾿ αὐτὸν τὴν μόνη ἀσφαλῆ καὶ ὀρθῆ ὀδό, ἐνῶ κάθε νέο τὸν τρομάζει. Μιὰ νέα ἰδέα, γιὰ παρά- δειγμα, ἢ μιὰ νέα ἐφεύρεση, ἕνα νέο περιοδικὸ ἢ μιὰ νέα ἐφημερίδα προκαλοῦν ἀνησυχία στὸν τύπο μας, ποὺ σπεύδει νὰ τὰ χαρακτηρίση ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν ὁ- μαλὴ πορεία τοῦ ἔθνους. ἋΚΑ