ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Τ. ΤΕΩΡΙΓΑΝΑΣ Οἱ ἑλληνικὲς ρίζες τῆς "Ιπποσύνης Προϊστορικοὶ δεσμοὶ τῶν ἱπποτικῶν ἐπῶν [Περὶ ἱπποσύνης καί ἱπποτισμοῦ πολλά ἔχουν γραφῆ, ἀλλὰ ὅλοι, ὅταν χρησιμοποιοῦν αὐτὸν τὸν ὅρον, ἐννοοῦν τὴν ἱπποσύνην καί τοὺς ἱππότας τοῦ μεσαίωνος, κυρίως τῶν Ιου μέχρι δου αἰῶνος μ.Χ. Ὅμως ἡ ἱπποσύνη εἶναι φαινόμενο προϊστορικὸ καὶ ἔχει καὶ αὐτὴ τὶς ρίζες της εἰς τὴν ἑλληνικὴν προϊστορίαν. ̓Εσχάτως (6-10 "Ιουν. 1990) διωργανώθη τριήμερο συμπόσιο, τὸ ὀνομασθὲν «Πρῶτο Διεθνὲς Διεπιστημονικὸ Συνέδριο, Μεσαιωνικῶν Σπουδῶν», μὲ θέμα « ΠΙπποσύνη: Φιλοσοφικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀρχὲς» εἰς Δελφούς, ὑπὸ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου Δελφῶν καὶ τῆς Διεθνοῦς ̓Επιτροπῆς Μελέτης τῆς ̓Ιπποσύνης. Εἰς αὑτὸ τὸ συνέδριο μετέσχουν μὲ τὴν κατωτέρω ἀνακοίνωση]. Πιστεύω, ὅτι τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὑπάρχει νομοτέλεια. Δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι τὸ συμπόσιο αὐτὸ ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Δελφῶν, στοὺς Δελφούς, τὸν ὀμφαλὸ τῆς Γῆς, ποὺ κατὰ Πλούταρχον «τὸ χρηστήριον ἔχει “Ἱστορίαν 3.000 ἐτῶν», δηλ. 5.000 ἐτῶν μέχρι σήμερον. Εἰς τὸ βιβλίον τῶν « ̓Ηθικῶν) «Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων» γράφει ὁ Πλούταρχος (σ. 474 τ Ν καὶ 433 Ὦ): «ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ἡγοῦντο θεὸν ̓Απόλλωνα καὶ ́ΗἨλιον»... 43. «Οἱ μέντοι δοξάζοντες ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν θεὸν εἶναι, εἰκότως ̓Απόλλωνι καὶ Γῇ κοινῶς ἀνέθεσαν τὸ χρηστήριον, οἱόμενοι τὴν διάθεσιν καὶ κρᾶσιν ἐμποιεῖν τῇ γῆ τὸν ἥλιον, ἀφ ̓ ἧς ἐκφέρεσθαι τὰς μαντικᾶς ἀναθυμιάσεις». [Δηλ.: Αὐτοὶ λοιπόν, ποὺ ἐνόμιζαν ὅτι ὁ θεός εἶναι ἕνας καὶ ὁ αὐτός, φυσικὰ ἀφιέρωσαν τὸ χρηστήριο (τῶν Δελφῶν) ἀπὸ κοινοῦ εἰς τὸν ̓Απόλλωνα καὶ τὴν Γῆν θεωροῦντες, ὅτι ὁ Ἥλιος ἐμποιεῖ εἰς τὴν Γῆν, τὴν διάθεσιν καὶ κρᾶσιν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐξέρχονται οἱ μαντικὲς ἀναθυμιάσεις]. Δημιουργοὶ τῆς ̓ἱπποσύνης εἶναι οἱ ̓Ϊππόται, δηλ. ἄνθρωποι, ποὺ ἐπιτυγχάνουν κατορθώματα θαυμαστὰ καὶ βοηθοῦνται ἀπὸ τὸν Ἵππον, ζῶον, ποὺ τοὺς ἔδωσε τὸ προσωνύμιον τοῦ “Ἱππότου. Εἶναι δὲ τόσον ἀξιόλογα τὰ ἐπιτεύγματα τῶν ἱπποτῶν, ὥστε ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς ἀκόμη χρόνους διδάσκεται μὲ τὶς ἔμμετρες τῶν ἀοιδῶν διηγήσεις. 'Ἡ δημιουργία τοῦ θεσμοῦ τῶν “Ἱπποτῶν καὶ τῆς 'Ιπποσύνης ἀνάγεται εἰς τὰ βάθη τῆς προϊστορίας. “ἱππότης σημαίνει τὸν ἔχοντα καὶ ἐπιβαίνοντα Ἵππου. ̓Ανάλογον εἶναι καὶ τὸ ἐπίθετον Κέλτης, ποὺ καὶ αὐτὸς ἦτο Διογενής, καὶ σημαίνει τὸν ἱππεύοντα Κέλητα (Ξ ταχύν, ἰαι. οαἰεῖ, ἵππον). ̓Απὸ τοὺς πρώτους ἱππότες εἶναι οἱ ̓Ἱππεῖς ὌἛἝλλοπες̓Ελλοὶ (θηρευταί), ̓Ιππεῖς-ἐλλοί, ̓Ιππεισελλοί, Σελλοί, ἐκ τῶν ὁποίων πιθανότατα καὶ ἡ σέλλα. «Ὃ ἵππος ἡλιακόν ἐστι ζῶον ὡς εὔδρομον» (Πλουτάρχου ἵτγαρτη. 107 σελ. 218, «Ηθικά» τ. ΧΝ) [δηλ.: ὁ ἵππος εἶναι ἡλιακὸν ζῶον λόγω τῆς ταχύτητος]. ̓Εξ αἰτίας αὐτοῦ καὶ οἱ ἀρχαῖοι (προϊστορικοὶ) ἥρωες ̓ Ἡρακλῆς, Θησεύς, Βελλερεφόντης, Περσεύς, Φαέθων, Κάστωρ καὶ Πολυδεύκης, ̓Ιάσων κ.λπ. θεωροῦνται ἡλιακοὶ ἥρωες. Η « ̓Αργὼ» τῶν ̓Αργοναυτῶν ἡλιακὴν ἔχει τροχιάν: «καὶ τὸ πλοῖον, ὃ καλοῦσιν οἱ Ἕλληνες ̓Αργώ, τῆς ̓Οσίριδος νεὼς εἴδωλον ἐπὶ τιμῇ