ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Τ. ΤΕΩΡΙΓΑΝΑΣ Οἱ ἑλληνικὲς ρίζες τῆς "Ιπποσύνης Προϊστορικοὶ δεσμοὶ τῶν ἱπποτικῶν ἐπῶν [Περὶ ἱπποσύνης καί ἱπποτισμοῦ πολλά ἔχουν γραφῆ, ἀλλὰ ὅλοι, ὅταν χρησιμοποιοῦν αὐ- τὸν τὸν ὅρον, ἐννοοῦν τὴν ἱπποσύνην καί τοὺς ἱππότας τοῦ µεσαίωνος, κυρίως τῶν Ιου μέχρι δου αἰῶνος μ.Χ. Ὅμως ἡ ἱπποσύνη εἶναι φαινόμενο προϊστορικὸ καὶ ἔχει καὶ αὐ- τὴ τὶς ρίζες της εἰς τὴν ἑλληνικὴν προϊστορίαν. ᾿Εσχάτως (6-10 "Ιουν. 1990) διωργανώθη τριήµερο συμπόσιο, τὸ ὀνομασθὲν «Πρῶτο Διεθνὲς Διεπιστημονικὸ Συνέδριο, Μεσαιωνι- κῶν Σπουδῶν», μὲ θέµα « ΠΙπποσύνη: Φιλοσοφικὲς καὶ κοινωνικὲς ἀρχὲς» εἰς Δελφούς, ὑπὸ τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ Πολιτιστικοῦ Κέντρου Δελφῶν καὶ τῆς Διεθνοῦς ᾿Επιτροπῆς Μελέτης τῆς ᾿Ιπποσύνης. Εἰς αὑτὸ τὸ συνέδριο µετέσχουν μὲ τὴν κατωτέρω ἀνακοίνωση]. Πιστεύω, ὅτι τίποτε δὲν εἶναι τυχαῖο, ὅτι ὑπάρχει νοµοτέλεια. Δὲν εἶναι τυ- χαῖο, ὅτι τὸ συμπόσιο αὐτὸ ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸ Πολιτιστικὸ Κέντρο Δελφῶν, στοὺς Δελφούς, τὸν ὀμφαλὸ τῆς Γῆς, ποὺ κατὰ Πλούταρχον «τὸ χρηστήριον ἔχει “Ἱστορίαν 3.000 ἐτῶν», δηλ. 5.000 ἐτῶν µέχρι σήμερον. Εἰς τὸ βιβλίον τῶν «᾽Η- θικῶν) «Περὶ τῶν ἐκλελοιπότων χρηστηρίων» γράφει ὁ Πλούταρχος (σ. 474 τ Ν καὶ 433 Ὦ): «ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ἡγοῦντο θεὸν ᾿Απόλλωνα καὶ ΄ΗἨλιον»... 43. «Οἱ μέντοι δοξάζοντες ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν θεὸν εἶναι, εἰκότως ᾿Απόλλωνι καὶ Γῇ κοι- νῶς ἀνέθεσαν τὸ χρηστήριον, οἱόμενοι τὴν διάθεσιν καὶ κρᾶσιν ἐμποιεῖν τῇ γῆ τὸν ἥλιον, ἀφ᾽ ἧς ἐκφέρεσθαι τὰς μαντικᾶς ἀναθυμιάσεις». [Δηλ.: Αὐτοὶ λοιπόν, ποὺ ἐνόμιζαν ὅτι ὁ θεός εἶναι ἕνας καὶ ὁ αὐτός, φυσικὰ ἀφιέρωσαν τὸ χρηστήριο (τῶν Δελφῶν) ἀπὸ κοινοῦ εἰς τὸν ᾿Απόλλωνα καὶ τὴν Γῆν θεωροῦντες, ὅτι ὁ Ἥ- λιος ἐμποιεῖ εἰς τὴν Γῆν, τὴν διάθεσιν καὶ κρᾶσιν, ἀπὸ τὶς ὁποῖες ἐξέρχονται οἱ μαντικὲς ἀναθυμιάσεις]. Δημιουργοὶ τῆς ᾿ἱπποσύνης εἶναι οἱ ᾿Ϊππόται, δηλ. ἄνθρωποι, ποὺ ἐπιτυγχά- νουν κατορθώματα θαυμαστὰ καὶ βοηθοῦνται ἀπὸ τὸν Ἵππον, ζῶον, ποὺ τοὺς ἔ- δωσε τὸ προσωνύμιον τοῦ “Ἱππότου. Εἶναι δὲ τόσον ἀξιόλογα τὰ ἐπιτεύγματα τῶν ἱπποτῶν, ὥστε ἡ ἀνθρωπότης ἀπὸ τοὺς προϊστορικοὺς ἀκόμη χρόνους διδά- σκεται μὲ τὶς ἔμμετρες τῶν ἀοιδῶν διηγήσεις. 'Ἡ δημιουργία τοῦ θεσμοῦ τῶν “Ἱπποτῶν καὶ τῆς 'Ιπποσύνης ἀνάγεται εἰς τὰ βάθη τῆς προϊστορίας. “ἱππότης σημαίνει τὸν ἔχοντα καὶ ἐπιβαίνοντα Ἵππου. ᾿Ανάλογον εἶναι καὶ τὸ ἐπίθετον Κέλτης, ποὺ καὶ αὐτὸς ἦτο Διογενής, καὶ σημαίνει τὸν ἱππεύοντα Κέλητα (Ξ τα- χύν, ἰαι. οαἰεῖ, ἵππον). ᾿Απὸ τοὺς πρώτους ἱππότες εἶναι οἱ ᾿Ἱππεῖς ὌἛἝλλοπες- ᾿Ελλοὶ (θηρευταί), ᾿Ιππεῖς-ἐλλοί, ᾿Ιππεισελλοί, Σελλοί, ἐκ τῶν ὁποίων πιθανό- τατα καὶ ἡ σέλλα. «Ὃ ἵππος ἡλιακόν ἐστι ζῶον ὡς εὔδρομον» (Πλουτάρχου ἵτγαρτη. 107 σελ. 218, «Ηθικά» τ. ΧΝ) [δηλ.: ὁ ἵππος εἶναι ἡλιακὸν ζῶον λόγω τῆς ταχύτητος]. ᾽Εξ αἰτίας αὐτοῦ καὶ οἱ ἀρχαῖοι (προϊστορικοὶ) ἥρωες ᾿ Ἡρακλῆς, Θησεύς, Βελ- λερεφόντης, Περσεύς, Φαέθων, Κάστωρ καὶ Πολυδεύκης, ᾿Ιάσων κ.λπ. θεωροῦ- νται ἡλιακοὶ ἥρωες. Η «᾿Αργὼ» τῶν ᾿Αργοναυτῶν ἡλιακὴν ἔχει τροχιάν: «καὶ τὸ πλοῖον, ὃ καλοῦσιν οἱ Ἕλληνες ᾿Αργώ, τῆς ᾿Οσίριδος νεὼς εἴδωλον ἐπὶ τιμῇ