ΓΙΩΡΓΟΣ Κ. ΠΑΠΠΑΣ “Ἢ ὁλιστικὴ διάρκεια τῶν ἀνθρώπων 1ον «Οἱ ἄνθρωποι πλάστηκαν, γιὰ νὰ διαρχέσουν... ̓Εκεῖνοι ποὺ τοὺς πιστεύουν πλασμένους γιὰ τὸ τίποτα πλανιῶνται». ( ̓Αμποῦ "Αργκ ὁ Σύρος, 976-1088, ̓Αραβικὴ ποίηση, ὁ Σουφισμός: «Αὐτὸς ὁ κόσμος») Συνεχίζουμε τὴν ἐπίπονη πορεία τῆς σκέψης πάνω στὸν κόσμο, τὸν ἄνθρωπο καὶ τὸ λυτρωτικὸ πρόβλημά του. Ἠλέπουμε μὲ δέος τὴν ἀσυγκράτητη ἐκτροπή, τὴν ἀταξία καὶ τὸ χάος τοῦ σημερινοῦ κόσμου, ἐμεῖς ποὺ ἔλαχε νὰ εἴμαστε μάρτυρες μιᾶς ἐπερχόμενης βιβλικῆς καταστροφῆς, μιᾶς πρωτόγνωρης πτώσης τοῦ πνεύματος, ὅπου ἡ ἀδικία, ἡ ἀχαριστία καὶ τὸ ἔγκλημα βραβεύονται καὶ σμιλεύονται πάνω στὴν πιὸ πολύτιμη πέτρα, ἐνῶ ἡ εὐγένεια, ἡ εὐεργεσία καὶ ἡ ἁγιότητα χάνονται μέσα στὸ ρεῦμα τοῦ πιὸ ἄγριου ποταμοῦ. "Ολες οἱ κατακτήσεις τοῦ κάλλους (Τέχνης καὶ Λόγου) τοῦ ̓ Ἑλληνικοῦ πνεύματος «κατ ̓ ἀδικίαν» ἔχουν πάρει τὴ θέση τους. “Ὅλη τὴν πτώση τοῦ κατ ̓ εὖὐφημισμὸν (λεγόμενου) πολιτισμοῦ μας τὴν σημαδεύει ἡ «ὕβρις», ἡ «θεία δίκη», ὁ «ὄρχκος τῆς Στυγός». “ἕνα ἀπέραντο κολαστήριο εἶναι ὁ κόσμος. "Όλοι κουβαλᾶμε ἕναν χκοινωνικὸ νεκρό, χωρὶς νὰ βλέπουμε νεχρόν, ὅλους μᾶς τυλίγει ἡ θλίψη, ποὺ σὰν ἀτέλειωτη γραμμὴ ἁπλώνει καὶ δένει τὸν κόσμο, πάντα μιὰ χίμαιρα κι ἕνας τραγικὸς θεὸς στὴν πόρτα τοῦ σπιτιοῦ μας περιμένει... -- Ὥ, σὲ ποιόν, τώρα, τραγικὸ Οἰδίποδα θὰ προσφέρουμε τὸ κρασί μας, σὲ ποιὰ καταδιωγμένη ̓Εκάβη τὸ ψωμί μας...; Ποιός, ποιός θὰ εἶναι ὁ «ἀναμενόμενος» δικαστής, ποὺ θὰ ρίξει τὴν ἀθωωτικὴ ψῆφο του στὸ καπέλο τοῦ δημίου μας, ποιό «εὐεργετικὸ χέρι» θὰ μᾶς σώση ἀπὸ τὶς Αἰσχύλειες Εὐμενίδες, θὰ λύσει τὰ δεσμὰ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἔχουν γεννηθεῖ δεμένοι; - ̓Αλλὰ γιατὶ πέσαμε τόσο, γιατὶ γίναμε λάσπη κι ὄχι ἰδέα καὶ Φῶς! Κι ὅμως, κι ὅμως «οἱ ἄνθρωποι πλάσθηκαν γιὰ νὰ διαρκέσουν...». 2ον «Ναὲ τώρα τὄμαθες, τώρα τὸ ξέρεις! Αὐτὸ θὰ πεῖ νὰ εἶσαι ζωντανός: Νὰ τριγυρνᾶς μέσα σ ̓ ἕνα σύννεφο ἄγνοιας. Νὰ πηγαίνεις πάνω-κάτω τσαλαπατῶντας τὰ αἰσθήματα ἐκείνων ποὺ εἶναι γύρω σου. Νὰ χάνεις καὶ νὰ σπαταλᾶς τὸν καιρό σου, σὰν νὰ ἔχεις μπροστά σου χίλια χρόνια». (Θόρτον Οὐάιλντερ: « ́Η μικρή μας πόλη»). Γνωρίσαμε σὲ προηγούμενο πόνημά μας («Δαυλὸς»/109), α) γιατὶ ὁ ἐρχομὸς τῆς « Ολιστικῆς» θεωρίας εἶναι ἀναπόφευκτος, πὼς δὲν γίνεται ἀλλιῶς, πὼς ἡ ἀνθρωπότητα σήμερα, τώρα, καλεῖται νὰ ἐπιλέξει: ἢ τὴν πυρηνικὴ νύχτα, ἣ γιὰ τὴν σωτηρία καὶ τὴν λύτρωσή τής νὰ πισωγυρίσει στὰ οἰκουμενικὰ νάματα, στὰ ̓Αρχικὰ Πρότυπα-Ριζώματα τοῦ "Ελληνικοῦ πνεύματος, β) πὼς ἡ «' Ολιστικὴ» θεωρία θὰ ἐνηλικιώσει τὸν ἄνθρωπο, θὰ τὸν σηκώσει ψηλὰ στὶς Δελφικὲς οἰκουμενικὲς ἐ-