Ν. ΚΕΧΑΓΙΑΣ-ΝΑΙΘΩΝΑΣ ΤΟ ΑΝΕΚΔΟΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ «ἂν . Τὸ Τριάντα χρόνια πέρασαν ἀπὸ τότε, ποὺ ὁ Μανώλης βρίσκεται στὴ σκιὰ τῆς ζωῆς, ξεχασμένος σχεδὸν ἀπὸ ὅλους σὲ κάποιο τρελλάδικο. Κάθε φορὰ ποὺ τὸν βλέπω, εἶναι ὑπερβολικὰ . αἰσιόδοξος καὶ πάντα περιμένει τὸν κὺρ Γιώργη, τὸν πατέρα του, γιὰ νὰ φύγουν γιὰ τὴν πατρίδα, νὰ πᾶνε στὸ νησί, νὰ πάει στὸ σχολειό, νὰ διαβάσει, νὰ γίνει μεγάλος ἐπιστήμονας. Τὸν ἄφησα νὰ ζεῖ στὴν προσδοκία του. Ποιός θὰ μᾶς βεβαιώσει, πὼς ὁ σαλεμένος νοῦς δὲν διατηρεῖ ἐλπίδες; ὋὋ μηχανισμὸς τοῦ χρόνου τῆς προσμονῆς, θαρρεῖ κανείς, πὼς εἶναι τὸ λύτρο λύπης τῆς ψυχῆς γιὰ τοὺς ἀπόκοσμους. Μεγάλη εὐεργεσία εἶναι τὸ νὰ μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος τῆς σκιᾶς, νὰ προσμένει τὸ καλύτερο αὔριο καὶ νὰ μετράει τὴ ζωή του, σὰν ἀπὸ τὸ χθὲς ὡς τὸ σήμερα. Μοιραῖο θύμα ὁ Μανώλης τῆς κοινωνικῆς συνείδησης μιᾶς κλειστῆς κοινωνίας, ποὺ ὅποιος δὲν ἀκολουθεῖ τὶς ἀρχές τῆς περνάει μόνιμα στὴν ἀπομόνωση, στὸ περιθώριο καὶ στὴν περιφρόνηση καὶ τὸ μόνο ποὺ τοῦ ἀπομένει εἶναι ἢ νὰ φύγει σ ̓ ἄλλη γῆ ἢ νὰ τρελλαθεῖ. Ὃ κὺρ Γιώργης τὸ εἶχε κρυφὸ καμάρι καὶ ὄνειρο, νὰ μεγαλώσει ὁ Μανώλης καὶ νὰ μάθει πολλὰ γράμματα, ποὺ θὰ τὸν κάμουν μεγάλο καὶ δακτυλοδεικτούμενο ἐπιστήμονα. Τόσα καὶ τόσα ἀγροτόπαιδα καὶ εἶναι πρῶτοι στὰ γράμματα καὶ παίρνουν βραβεῖα, γιατὶ ὄχι καὶ ὁ μονάκριβος γιὸς τοῦ κὺρ Γιώργη; "Οχι, ὄχι! “Ο Μανώλης θὰ γίνει σπουδαῖος καὶ τρανός, ἀρκεῖ νὰ μὴ σηκώνει μάτι ἀπὸ τὸ βιβλίο. 'Ο Μανώλης, ὅμως, εἶχεν ἄλλα διαφέροντα. 'Η Μουσικὴ ἦταν γι ̓ αὐτὸν ἡ μόνη προσδοκία καὶ τὰ γράμματα κατιτὶ τὸ δευτερότερο. Καὶ τότε ἄρχισε ἡ τραγωδία τοῦ κὺρ Γιώργη καὶ τὸ κρῖμα μιᾶς στοργῆς δράμα τοῦ Μανώλη. Ξύλο τὸ ξύλο, ὁ κὺρ Γιώργης κατατρόμαξε τὸ παιδὶ καὶ τὸ «φόβισε» σὲ τέτοιο σημεῖο, ὥστε ἡ ζωή του μεταβλήθηκε σὲ καθημερινὸ μαρτύριο. Εἶδες ἐκεῖνον ποὺ πῆρε βραβεῖο, εἶδες τὸν ἄλλο ποὺ ἦταν πρῶτος στὴν παρέλαση, γιατί νὰ μὴν εἶσαι καὶ ἐσὺ ἕνας ἀπὸ αὐτούς; Καὶ τὸ ξύλο συμπλήρωνε τὸ μαρτύριο τοῦ ἄμοιρου παιδιοῦ. ̓Απὸ τὸ φόβο τοῦ ξύλου καθόταν σταυροπόδι στὸ σουφᾶ τοῦ σπιτιοῦ. Μπροστά του ἁπλωμένα τὰ βιβλία. Ἕνα βιβλίο πάντα ἦταν ἀνοικτό. Ἔπρεπε νὰ τὸν βρεῖ ὁ κὺρ Γιώργης προσηλωμένο στὴ μελέτη. Σιγὰ σιγὰ τὸ παιδὶ πέρασε στὴν ἐσωτερικὴ ἀφαίρεση καὶ μέρα μὲ τὴ μέρα σὲ μιὰ γνωστικὴ ἀφηρημάδα. Τὰ μάτια του ἔμεναν ἀσάλευτα στὸ ἀνοικτὸ βιβλίο, ἀλλὰ οἱ εἰκόνες δὲν περνοῦσαν στὴ συνείδησή του καὶ οὔτε ὁ νοῦς προχωροῦσε σὲ ἀφαίρεση καὶ σύνθεση τῶν παραστάσεων. "Αλλες ἀντὶ ἄλλων παραστάσεις χόρευαν μονίμως στὴ συνείδησή του. Κάποιες ἀφύσικες γκριμάτσες τοῦ προσώπου συμπλήρωναν τὸ κακό, ποὺ φαινόταν νὰ πλησιάζει. "η μητέρα ἀνησύχησε, μὰ δὲν μποροῦσε νὰ ἀντιδράσει ἀποτελεσματικά. Ὃ κρυφὸς βασανισμὸς τοῦ παιδιοῦ συνεχιζόταν. Μιὰ λαθεμένη κοινωνικὴ νοοτροπία, ἕνας λαθεμένος προσδιορισμὸς τῆς στοργῆς, τῆς πατρικῆς στοργῆς, καὶ ἕνα ἔγκλημα στηνόταν στὸ ὄνομά της. Στοργὴ καὶ ἔγκλημα σὲ βάρος μιᾶς ἀθώας ψυχῆς συμπορεύονταν, γιὰ νὰ κλείσουν γιὰ πάντα μιὰ ζωὴ στὸ φρενοκομεῖο. Ὃ κὺρ Γιώργης ἦταν ἀνυποχώρητος. Τὸ παιδὶ ἔπρεπε νὰ γίνει ἐπιστήμονας. ̓Αλὶ στὸ παιδί, ἂν τὸ εὕρισκε νὰ παίζει ἢ νὰ ἀσχολεῖται μὲ κάτι ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ τὸ βιβλίο! Θρηνητικὸ σύνδρομο, ποὺ καὶ σήμερα ἀκόμα ὁδηγεῖ παιδιὰ σὲ ἀδιέξοδα. Νὰ γίνει τὸ