Η ΚΙΝΗΣΙΣ Π. Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΝΤΖΟΣ, Η Παιδευτική καὶ Γλωσσικὴ ”Αμπωτις «Ἢ σπουδαιοτέρα ζημία τῆς κοινωνίας μας ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸ [976 καὶ ἔπειτα εἶναι ἡ πτῶσις τοῦ ἔργου τοῦ σχολείου καὶ τὰ ἐκφυλιστικὰ φαινόμενα εἰς τὴν γλωσσικὴν ἔκφρασιν τοῦ κοινοῦ καὶ τῆς διοικήσεως. Ἔχει ὑποβαθμισθῆ εἰς ἀπειλητικὸν βαθμὸν ἡ μόρφωσις, ὅπως τὸ ἔχει πιστοποιήσει τὸ Πανελλήνιον, ὁ κόσμος τῶν γονέων καὶ αἱ στατιστικαὶ τῶν ἐξετάσεων. Ως πρός τὴν γλωσσικὴν δὲ ἔκφρασιν ᾖ...) πρόκειται γιὰ κατάντημα ἀπογοητευτικόν.... Οἱ παραπάνω σκέψεις καὶ διαπιστώσεις δὲν ἀνήκουν σ ̓ ἕναν τυχαῖο Ἓλληνα, ἀλλὰ στὸν Πρόεδρο τῆς "Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων καὶ ̓Επίτιμο Πρόεδρο τοῦ 'Ανωτάτου ̓Εκπαιδευτικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους κ. Παν. Κ. Γεωργοῦντζο (Δελτίον τῆς ΕΕΦ«Πλάτων», τόμος 40, τεύχη 79-80), γι ̓ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἔχουν ἰδιαίτερη βαρύτητα καὶ σημασία. Χα κ «Εἶναι καταπληκτικόν», παρατηρεῖ ὁ καθηγητής, «ὅτι ἕνας εὐφυὴς λαὸς εἰς μίαν στιγμὴν ἀτυχοῦς κρίσεως ἠνέχθη νὰ τοῦ ἀνατρέψουν θεσμοὺς ἀθίκτους ὑπὸ νομοθεσίας ἀνθρωπίνης, παρὰ τὰ διδάγματα τῆς γλωσσικῆς ̓Επιστήμης καὶ παρὰ τὸ ἀντίθετον παράδειγμα τῶν ἐχόντων πνευματικὴν παράδοσιν κρατῶν» (ὅ.π. σελ. 245). Εἶναι καταπληκτικό, πράγματι, ὅτι, ἐνῶ λέμε καὶ ξαναλέμε ὅτι ἡ Γλῶσσα ἀποτελεῖ πρωταρχικὸ ὄργανο καλλιέργειας τοῦ νοῦ καὶ τοῦ ὕφους καὶ ἤθους τοῦ ἀνθρώπου, «τὸ ὄργανον ποὺ θὰ μάθουν πῶς λειτουργεῖ ἡ σκέψις διὰ νὰ μεταμορφωθῆ εἰς λόγον, εἶναι τὸ μονόζυγον καὶ τὸ πολύζυγον τῆς γυμναστικῆς τοῦ νοῦ των», ἡ ̓Εκπαίδευσή μας τὴν ἔχει Τὰ μυστήρια τοῦ Κόλπου καὶ ἡ ̓Ελληνικότης Ἢ περιοχὴ τοῦ Κόλπου τῶν πετρελαίων ἤ, ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζεται, ἡ Μέση ̓Ανατολὴ ἀνέκαθεν καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους ἢ διαφορετικοὺς λόγους «ἔβραζε». Στὶς μέρες μας ἐμπλέκονται ἄμεσα στὸ παιχνίδι τοῦ Κόλπου καὶ μὲ ἐπίκεντρο τὸ ̓Ιράκ: τὸ ̓Ιράν, τὸ Κουβέιτ, ἡ Σαουδαραβία, ἡ Συρία, ἡ ̓Ιορδανία καὶ τὸ ̓Ισραήλ. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐμπλέκονται ἔμμεσα καὶ ἀπὸ ὑπερβολικὸ ζῆλο χάριν δῆθεν τοῦ «δικαίου» καὶ τῆς «διεθνοῦς νομιμότητας», ὅπως γλαφυρά, λακωνικὰ καὶ διαφωτιστικὰ ἀναπτύχθηκε στὸ «Δαυλὸ» (τεύχη 105 καὶ 107). Τὸ περίεργο μὲ τὴν ἱστορία εἶναι, ὅτι στὴν ἴδια ἀκριβῶς περιοχὴ πρὶν δυόμισυ ἕως πεντέμισυ χιλιάδες χρόνια ἐκτυλίσσονταν ἐπίσης παρόμοια δραματικὰ γεγονότα ἀνάμεσα (κατὰ καιροὺς) στοὺς Σουμερίους, ̓Ασσυρίους, ̓Ασσυριο-Βαβυλωνίους, ̓Εβραίους, Βαβυλωνίους, Χαλδαίους κ.λ.π., μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐξαφανιστοῦν ἀπὸ τὴν ἱστορία ὅλοι οἱ λαοὶ αὐτοὶ ἐκτὸς τῶν ̓Εβραίων, ποὺ εὐδοκίμως ἐπιβιώνουν ἀνὰ τὶς χιλιετίες, συνεχίζοντας τὸ «ἔργο» τους. Καὶ ἐνῶ τὰ γεγονότα τῆς Μέσης ̓Ανατολῆς στὰ τελευταῖα 80 περίπου χρόνια δὲν ἔπαψαν καθημερινὰ νὰ ἀπασχολοῦν τὴν ἀνθρωπότητα λόγω πετρελαίων, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, ξαφνικὰ βρυκολάκιασαν οἱ ̓Ασσύριοι, οἱ Σουμέριοι, οἱ Χαλδαῖοι, οἱ Χετταῖοι, οἱ Βαβυλώνιοι καὶ βεβαίως οἱ 'Εβραῖοι, οἱ ὁποῖοι ἐπέστρεψαν στὴ Γῆ τῆς ̓Επαγγελίας ὕστερα ἀπὸ περιπλάνηση τεσσάρων περίπου χιλιετιῶν. ̓Αλλὰ ἐνῶ οἱ Ἑβραῖοι ὄντως ὑπάρχουν, καὶ μάλιστα μὲ δικό τους κράτος, ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοὶ ὑπάρχουν ὡς φαντάσματα καὶ φαντασιώσεις στὰ μυαλὰ --»