Η ΚΙΝΗΣΙΣ Π. Κ. ΓΕΩΡΓΟΥΝΤΖΟΣ, Η Παιδευτική καὶ Γλωσσικὴ ”Αμπωτις «Ἢ σπουδαιοτέρα ζημία τῆς κοινωνίας µας ποὺ ἔγινε ἀπὸ τὸ [976 καὶ ἔπειτα εἶναι ἡ πτῶσις τοῦ ἔργου τοῦ σχολείου καὶ τὰ ἐκφυλιστικὰ φαινόμενα εἰς τὴν γλωσσικὴν ἔκφρα- σιν τοῦ κοινοῦ καὶ τῆς διοικήσεως. Ἔχει ὑποβαθμισθῆ εἰς ἀπειλητικὸν βαθμὸν ἡ µόρφω- σις, ὅπως τὸ ἔχει πιστοποιήσει τὸ Πανελλήνιον, ὁ κόσμος τῶν γονέων καὶ αἱ στατιστικαὶ τῶν ἐξετάσεων. Ως πρός τὴν γλωσσικὴν δὲ ἔκφρασιν ᾖ...) πρόκειται γιὰ κατάντημα ἀπο- γοητευτικόν.... Οἱ παραπάνω σκέψεις καὶ διαπιστώσεις δὲν ἀνήκουν σ᾽ ἕναν τυχαῖο Ἓλληνα, ἀλλὰ στὸν Πρόεδρο τῆς "Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων καὶ ᾿Επίτιμο Πρόεδρο τοῦ 'Ανωτά- του ᾿Εκπαιδευτικοῦ Συμβουλίου τοῦ Κράτους κ. Παν. Κ. Γεωργοῦντζο (Δελτίον τῆς ΕΕΦ- «Πλάτων», τόμος 40, τεύχη 79-80), γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς καὶ ἔχουν ἰδιαίτερη βαρύτητα καὶ σημασία. Χα κ «Εἶναι καταπληκτικόν», παρατηρεῖ ὁ καθηγητής, «ὅτι ἕνας εὐφυὴς λαὸς εἰς μίαν στιγ- μὴν ἀτυχοῦς κρίσεως ἠνέχθη νὰ τοῦ ἀνατρέψουν θεσμοὺς ἀθίκτους ὑπὸ νομοθεσίας ἀν- θρωπίνης, παρὰ τὰ διδάγματα τῆς γλωσσικῆς ᾿Επιστήμης καὶ παρὰ τὸ ἀντίθετον παρά- δειγμα τῶν ἐχόντων πνευματικὴν παράδοσιν κρατῶν» (ὅ.π. σελ. 245). Εἶναι καταπληκτικό, πράγματι, ὅτι, ἐνῶ λέμε καὶ ξαναλέμε ὅτι ἡ Γλῶσσα ἀποτελεῖ πρωταρχικὸ ὄργανο καλλιέργειας τοῦ νοῦ καὶ τοῦ ὕφους καὶ ἤθους τοῦ ἀνθρώπου, «τὸ ὄρ- γανον ποὺ θὰ μάθουν πῶς λειτουργεῖ ἡ σκέψις διὰ νὰ μεταμορφωθῆ εἰς λόγον, εἶναι τὸ μονόζυγον καὶ τὸ πολύζυγον τῆς γυμναστικῆς τοῦ νοῦ των», ἡ ᾿Εκπαίδευσή μας τὴν ἔχει Τὰ μυστήρια τοῦ Κόλπου καὶ ἡ ᾿Ελληνικότης Ἢ περιοχὴ τοῦ Κόλπου τῶν πετρελαίων ἤ, ὅπως ἀλλιῶς ὀνομάζεται, ἡ Μέση ᾿Ανατολὴ ἀνέκαθεν καὶ γιὰ τοὺς ἴδιους ἢ διαφορετικοὺς λόγους «ἔβραζε». Στὶς μέ- ρες µας ἐμπλέκονται ἄμεσα στὸ παιχνίδι τοῦ Κόλπου καὶ μὲ ἐπίκεντρο τὸ ᾿Ιράκ: τὸ ᾿Ιράν, τὸ Κουβέιτ, ἡ Σαουδαραβία, ἡ Συρία, ἡ ᾿Ιορδανία καὶ τὸ ᾿Ισραήλ. Ὅλοι οἱ ἄλλοι ἐμπλέκονται ἔμμεσα καὶ ἀπὸ ὑπερβολικὸ ζῆλο χάριν δῆθεν τοῦ «δικαίου» καὶ τῆς «διεθνοῦς νομιμότητας», ὅπως γλαφυρά, λακωνικὰ καὶ διαφωτιστικὰ ἀναπτύ- χθηκε στὸ «Δαυλὸ» (τεύχη 105 καὶ 107). Τὸ περίεργο μὲ τὴν ἱστορία εἶναι, ὅτι στὴν ἴδια ἀκριβῶς περιοχὴ πρὶν δυόμισυ ἕως πεντέμισυ χιλιάδες χρόνια ἐκτυλίσσονταν ἐπίσης παρόμοια δραματικὰ γεγονό- τα ἀνάμεσα (κατὰ καιροὺς) στοὺς Σουμερίους, ᾿Ασσυρίους, ᾿Ασσυριο-Βαβυλω- νίους, ᾿Εβραίους, Βαβυλωνίους, Χαλδαίους κ.λ.π., μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἐξαφανιστοῦν ἀπὸ τὴν ἱστορία ὅλοι οἱ λαοὶ αὐτοὶ ἐκτὸς τῶν ᾿Εβραίων, ποὺ εὐδοκίμως ἐπιβιώνουν ἀνὰ τὶς χιλιετίες, συνεχίζοντας τὸ «ἔργο» τους. Καὶ ἐνῶ τὰ γεγονότα τῆς Μέσης ᾿Ανατολῆς στὰ τελευταῖα 80 περίπου χρόνια δὲν ἔπαψαν καθημερινὰ νὰ ἀπασχολοῦν τὴν ἀνθρωπότητα λόγω πετρελαίων, γιὰ νὰ λέμε τὰ πράγματα μὲ τὸ ὄνομά τους, ξαφνικὰ βρυκολάκιασαν οἱ ᾿Ασσύριοι, οἱ Σουμέριοι, οἱ Χαλδαῖοι, οἱ Χετταῖοι, οἱ Βαβυλώνιοι καὶ βεβαίως οἱ 'Εβραῖοι, οἱ ὁ- ποῖοι ἐπέστρεψαν στὴ Γῆ τῆς ᾿Επαγγελίας ὕστερα ἀπὸ περιπλάνηση τεσσάρων πε- ρίπου χιλιετιῶν. ᾿Αλλὰ ἐνῶ οἱ Ἑβραῖοι ὄντως ὑπάρχουν, καὶ μάλιστα μὲ δικό τους κράτος, ὅλοι οἱ ἄλλοι λαοὶ ὑπάρχουν ὡς φαντάσματα καὶ φαντασιώσεις στὰ μυαλὰ --»