ΔΑΥΛΟΣ/ 113, Μάιος [99] 6505 μιουργία-συντήρησις-καταστροφή), ἐν ἀντιθέσει μὲ τὸν Δύο, ὁ ὁποῖος μὴ διαθέτοντας τὴν «διάρκεια» ἐμφανίζεται ταυτοχρόνως ὡς ἀρχὴ-τέλος, συνεπῶς ἀσταθής. Προσθέτω ἀκόμη, ὅτι ὁ διαχωρισμὸς αὐτὸς ἐδημιούργησε: α) τὸ «ΕΝΑ», τὴν συνείδησι τῆς ὑπάρξεως, τὸ ΥΠΟ-ΚΕΙΜΕΝΟΝ, β) τὸ «ΔΥΟ», ἄλλως τὸ ΑΝΤΙ-ΚΕΙΜΕΝΟΝ, ὅπως ἡ ἴδια ἡ λέξις προσδιορίζει καὶ γ) τὸ «ΤΡΙΑ», τὴ σχέσι δηλαδὴ ποὺ τὰ συνέδεε, ἀλλὰ καὶ τὰ διεχώριζε. Χωρὶς τὴν ὕπαρξη τοῦ ΤΡΙ͂Α θὰ ἦσαν ἢ ἄσχετα μεταξύ των ἢ θὰ ἐπανενώνοντο εἰς τὴν ἀρχικὴ Μονάδα. Τὸ Τρία λοιπὸν εἶναι ἐξ ἴσου ἀπαραίτητο ὅσο τὸ ἝἛνα καὶ τὸ Δύο γιὰ τὴ Δημιουργία, ὅπως καὶ γιὰ κάθε εἴδους δημιουργία, ὕπαρξι, σχέσι κ.λπ. Πιστεύω, ὅτι μὲ τὰ ὅσα ἐξέθεσα, γίνεται εὔκολη ἡ κατανόησις τῆς ἑρμηνείας τῶν συμβόλων τοῦ Διός, τοῦ Ποσειδῶνος καὶ τοῦ Πλούτωνος, τὰ ὁποῖα, ὡς γνωστόν, εἷναι ἀντίστοιχα: τὸ τρι-κέραυνο, ἡ τρία-ἕνα καὶ ὁ τρι-κέφαλος Κέρβερος. Τὰ ἀνωτέρω ἀποτελοῦν, νομίζω, ἀδιάσειστον ἀπόδειξιν τῆς γνώσεως ποὺ κατεῖχον οἱ πρόγονοί μας περὶ τῆς τριαδικῆς μορφῆς, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἡ Μονὰς κατὰ τὴν ἐκδήλωσή τῆς πρὸς τὴ Δημιουργία. (Συνεπῶς, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα, οὔτε αὐτὸ δὲν συγκαταλέγεται στὶς ...ἐφευρέσεις τῶν Φοινίκων). "Ας μὴν διαφύγη ἀκόμα τῆς προσοχῆς μας, ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς Δημιουργίας, οἱ σοφοὶ καὶ ἄγνωστοι εἰς ἡμᾶς πλάσται τῆς γλώσσης μας τὸ ἀπεκάλεσαν «ΚΟΣΜΟΝ», λέξις ἡ ὁποία σημαίνει ταυτόχρονα καὶ κόσμημα, κάλλος. Ποιός πράγματι δύναται ν ̓ ἀμφισβητήση τὴν εὖ-μορφία τοῦ Σύμπαντος; Μὲ τὰ ὅσα, ἐν πλήρει συντομία, ἐξέθεσα, προσεπάθησα νὰ συμπληρώσω τήν, εἰς τὸ προαναφερθὲν ἄρθρο, εἰκόνα τῆς Δημιουργίας. Συμφωνῶ, ὅθεν, ἀπόλυτα μὲ τὴν ἑρμηνείαν ὅτι τὸ Α (Ξ!) συμβολίζει τὸ ᾱγέννητον, ἀκόμα ὅτι τὸ Β (Ξ2) συμβολίζει τὴν βιαία ἀπαρχὴ τῆς Δημιουργίας. ̓Επιτρέψατέ μου ὅμως νὰ θέσω ὑπὸ κρίσιν τὴν ἑπομένη παράγραφο: «Ἢ διάσπασι τέλος τῆς ἔσγατης μορφῆς ἑνὸς σημείου καὶ ἡ ᾱποκάλυψι τοῦ “δύο” ὡς σταθερῆς ἐκδηλώσεὼς τῆς ὑπάρξεως τοῦ ὄν-τος ἐν τῷ χώρῳ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ θεωρήσουμε τὸ δύο” ὡς τὶς δύο κορυφὲς τοῦ ἄξονος, πέριξ τοῦ ὁποίου σχηματίζονται οἱ μορφές». Βασιζόμενος λοιπὸν στὰ ὅσα προανέφερα προτείνω τὴν ἀντικατάστασι τοῦ «δύο» μὲ τὸ «τρία», ἀφοῦ καὶ πρακτικῶς ἂν τὸ θεωρήσωμε, μεταξὺ τῶν δύο κορυφῶν τοῦ ἄξονος μεσολαβεῖ κάποιο στέλεχος. Παραδέχομαι συνεπῶς, ὅτι ἡ Δημιουργία ὀφείλει τὴν ἀπαρχή της εἰς τὸ βίαιο «Δύο», ὅμως ὑποστηρίζω ὅτι ἡ ἐξέλιξί της θὰ ἦτο δυνατὴ μόνον πέριξ τοῦ ἄξονος τοῦ «Τρία». Τέλος οἱ δύο διαστάσεις ἀποτελοῦν γνώρισμα μιᾶς ἀφηρημένης σκέψεως, ἡ ὁποία, γιὰ νὰ συγκεκριμενοποιηθῆ, γιὰ νὰ πάρη ὑλικὴ μορφι. χρειάζεται ἀπαραιτήτως καὶ τὴν τρίτη διάστασι. ̓Ελπίζω, οἱ θέσεις μου νὰ ἔγιναν κατανοητές, παρ ̓ ὅλο τὸ «λακωνίζειν» ποὺ προσεπάθησα νὰ ἐφαρμόσω στὶς διατυπώσεις μου. Μετ) ἐκτιμήσεως Παναγιώτης Χατζηιωάννου ̓Αριστείδου 20 Βούλα Ἢ κατάστασις τῆς Παιδείας καὶ ἡ πολιτικὴ ἡγεσία Κύριε διευθυντά, ̓Απὸ πολλῶν ἐτῶν ἡ "Ἑλληνικὴ ̓ ̓Εκπαίδευσις βαίνει συνεχῶς ἀπὸ τοῦ κακοῦ εἰς τὸ χειρότερον. Κυρίως ὅμως ἀπὸ τῆς μεταπολιτεύσεως τοῦ [974 ἡ πολιτικὴ ἦγεσία ἐν τῷ συνόλῳ της ὑπὸ τὸ κράτος τῆς δικαίας ἴσως ἐν πολλοῖς ὀργῆς τῆς κατὰ τῶν καταλυσάντων τοὺς ἐλευθέρους θε- σμούς, ἀποτυχόντων δὲ τραγικῶς καὶ εἰς τὰ ἐθνικὰ θέματα, παρεσύρθη εἰς μοιραίας ἐνεργείας. Οἱονεὶ ταυτίζουσα πρὸς αὐτοὺς τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη, ὑπὲρ ὧν οὗτοι προηγουμένως ἐκόπτοντο, καὶ πιστεύουσα ὅτι ὁ κίνδυνος ἐσωτερικῶς τοῦ λοιποῦ προέρχεται μόνον ἐκ δεξιῶν, ἐξυπηρετοῦνται δὲ οὔτω καὶ τὰ κομματικά τῆς συμφέροντα, ἐ-