ΔΑΥΛΟΣ/ 113, Μάιος [99] 6505 μιουργία-συντήρησις-καταστροφή), ἐν ἀ- ντιθέσει μὲ τὸν Δύο, ὁ ὁποῖος μὴ διαθέτο- ντας τὴν «διάρκεια» ἐμφανίζεται ταυτοχρό- νως ὡς ἀρχὴ-τέλος, συνεπῶς ἀσταθής. Προσθέτω ἀκόμη, ὅτι ὁ διαχωρισμὸς αὐτὸς ἐδημιούργησε: α) τὸ «ΕΝΑ», τὴν συνείδησι τῆς ὑπάρξεως, τὸ ΥΠΟ-ΚΕΙΜΕΝΟΝ, β) τὸ «ΔΥΟ», ἄλλως τὸ ΑΝΤΙ-ΚΕΙΜΕΝΟΝ, ὅπως ἡ ἴδια ἡ λέξις προσδιορίζει καὶ γ) τὸ «ΤΡΙΑ», τὴ σχέσι δηλαδὴ ποὺ τὰ συνέδεε, ἀλλὰ καὶ τὰ διεχώριζε. Χωρὶς τὴν ὕπαρξη τοῦ ΤΡΙ͂Α θὰ ἦσαν ἢ ἄσχετα μεταξύ των ἢ θὰ ἐπανε- νώνοντο εἰς τὴν ἀρχικὴ Μονάδα. Τὸ Τρία λοιπὸν εἶναι ἐξ ἴσου ἀπαραίτητο ὅσο τὸ ἝἛνα καὶ τὸ Δύο γιὰ τὴ Δημιουργία, ὅπως καὶ γιὰ κάθε εἴδους δημιουργία, ὕπαρξι, σχέσι κ.λπ. Πιστεύω, ὅτι μὲ τὰ ὅσα ἐξέθεσα, γίνεται εὔκολη ἡ κατανόησις τῆς ἑρμηνείας τῶν συμβόλων τοῦ Διός, τοῦ Ποσειδῶνος καὶ τοῦ Πλούτωνος, τὰ ὁποῖα, ὡς γνωστόν, εἷ- ναι ἀντίστοιχα: τὸ τρι-κέραυνο, ἡ τρία-ἕνα καὶ ὁ τρι-κέφαλος Κέρβερος. Τὰ ἀνωτέρω ἀποτελοῦν, νομίζω, ἀδιά- σειστον ἀπόδειξιν τῆς γνώσεως ποὺ κατεῖ- χον οἱ πρόγονοί μας περὶ τῆς τριαδικῆς μορφῆς, τὴν ὁποίαν ἔλαβεν ἡ Μονὰς κατὰ τὴν ἐκδήλωσή τῆς πρὸς τὴ Δημιουργία. (Συνεπῶς, ὅπως καὶ τόσα ἄλλα, οὔτε αὐτὸ δὲν συγκαταλέγεται στὶς ...ἐϕευρέσεις τῶν Φοινίκων). "Ας μὴν διαφύγη ἀκόμα τῆς προσοχῆς µας, ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα τῆς Δη- µιουργίας, οἱ σοφοὶ καὶ ἄγνωστοι εἰς ἡμᾶς πλάσται τῆς γλώσσης µας τὸ ἀπεκάλεσαν «ΚΟΣΜΟΝ», λέξις ἡ ὁποία σηµαίνει ταυτό- χρονα καὶ κόσμημα, κάλλος. Ποιός πράγ- ματι δύναται ν᾿ ἀμφισβητήση τὴν εὖ-μορ- φία τοῦ Σύμπαντος; Μὲ τὰ ὅσα, ἐν πλήρει συντομία, ἐξέθε- σα, προσεπάθησα νὰ συμπληρώσω τήν, εἰς τὸ προαναφερθὲν ἄρθρο, εἰκόνα τῆς Δη- µιουργίας. Συμφωνῶ, ὅθεν, ἀπόλυτα μὲ τὴν ἑρμηνείαν ὅτι τὸ Α (Ξ!) συμβολίζει τὸ ᾱ- γέννητον, ἀκόμα ὅτι τὸ Β (Ξ2) συμβολίζει τὴν βιαία ἀπαρχὴ τῆς Δημιουργίας. ᾿Επι- τρέψατέ µου ὅμως νὰ θέσω ὑπὸ κρίσιν τὴν ἑπομένη παράγραφο: «Ἢ διάσπασι τέλος τῆς ἔσγατης μορφῆς ἑνὸς σημείου καὶ ἡ ᾱ- ποκάλυψι τοῦ “δύο” ὡς σταθερῆς ἐκδηλώ- σεὼς τῆς ὑπάρξεως τοῦ ὄν-τος ἐν τῷ χώρῳ μᾶς ἐπιτρέπει νὰ θεωρήσουμε τὸ δύο” ὡς τὶς δύο κορυφὲς τοῦ ἄξονος, πέριξ τοῦ ὁ- ποίου σχηματίζονται οἱ μορφές». Βασιζό- µενος λοιπὸν στὰ ὅσα προανέφερα προτεί- νω τὴν ἀντικατάστασι τοῦ «δύο» μὲ τὸ «τρία», ἀφοῦ καὶ πρακτικῶς ἂν τὸ θεωρή- σωμε, μεταξὺ τῶν δύο κορυφῶν τοῦ ἄξονος μεσολαβεῖ κάποιο στέλεχος. Παραδέχοµαι συνεπῶς, ὅτι ἡ Δημιουργία ὀφείλει τὴν ἀ- παρχή της εἰς τὸ βίαιο «Δύο», ὅμως ὑπο- στηρίζω ὅτι ἡ ἐξέλιξί της θὰ ἦτο δυνατὴ µόνον πέριξ τοῦ ἄξονος τοῦ «Τρία». Τέλος οἱ δύο διαστάσεις ἀποτελοῦν γνώρισμα μιᾶς ἀφηρημένης σκέψεως, ἡ ὁποία, γιὰ νὰ συγκεκριμενοποιηθῆ, γιὰ νὰ πάρη ὑλικὴ µορφι. χρειάζεται ἀπαραιτήτως καὶ τὴν τρίτη διάστασι. ᾿Ελπίζω, οἱ θέσεις µου νὰ ἔγιναν κατα- νοητές, παρ᾽ ὅλο τὸ «λακωνίζειν» ποὺ προσεπάθησα νὰ ἐφαρμόσω στὶς διατυπώ- σεις µου. Μετ) ἐκτιμήσεως Παναγιώτης Χατζηιωάννου ᾿Αριστείδου 20 Βούλα Ἢ κατάστασις τῆς Παιδείας καὶ ἡ πολιτικὴ ἡγεσία Κύριε διευθυντά, ᾿Απὸ πολλῶν ἐτῶν ἡ "Ἑλληνικὴ ᾿᾽Εκ- παίδευσις βαίνει συνεχῶς ἀπὸ τοῦ κακοῦ εἰς τὸ χειρότερον. Κυρίως ὅμως ἀπὸ τῆς μεταπολιτεύσεως τοῦ [974 ἡ πολιτικὴ ἦγε- σία ἐν τῷ συνόλῳ της ὑπὸ τὸ κράτος τῆς δικαίας ἴσως ἐν πολλοῖς ὀργῆς τῆς κατὰ τῶν καταλυσάντων τοὺς ἐλευθέρους θε- σμούς, ἀποτυχόντων δὲ τραγικῶς καὶ εἰς τὰ ἐθνικὰ θέματα, παρεσύρθη εἰς μοιραίας ἐ- νεργείας. Οἱονεὶ ταυτίζουσα πρὸς αὐτοὺς τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη, ὑπὲρ ὧν οὗτοι προηγου- μένως ἐκόπτοντο, καὶ πιστεύουσα ὅτι ὁ κίνδυνος ἐσωτερικῶς τοῦ λοιποῦ προέρχε- ται μόνον ἐκ δεξιῶν, ἐξυπηρετοῦνται δὲ οὔ- τω καὶ τὰ κομματικά τῆς συμφέροντα, ἐ-