Δημοσίως ὑπερήφανοι ἢ ὑπερηφάνως δημόσιοι Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω, ποιός ἀνιστόρητος ὠνόμασε τὸ μπάσκετ ἐθνικό μας σπόρ. ̓Εντάξει! Κάτι κάνουμε ἐκεῖ. "Όμως τὸ ἄθλημα ποὺ σίγουρα ταιριάζει στὴν ψυχοσύνθεση τοῦ Νεοέλληνα εἶναι τὸ ρουσφέτι. Οἱ ἐπιδόσεις μας ἔχουν συντρίψει ἀπὸ συστάσεως τοῦ ̓Ελληνικοῦ κράτους ὅλα τὰ παγκόσμια ρεκόρ. Κι ἂν ἦταν ὁλυμπιακὸ ἀγώνισμα, μονίμως καὶ οἱ τρεῖς ἀνερχόμενοι στὸ βάθρο θὰ ἦταν “Ελληνες. Μὲ τὴν πεῖρα τῆς μακραίωνής μας παράδοσης (κάτι τὸ Βυζάντιο, κάτι ἡ Τουρκοκρατία) τὸ ρουσφέτι, παρ ̓ ἡμῖν, ἔχει λάβει ἐπιστημονικὸν χαρακτῆρα ὑψηλοῦ ἐπιπέδου καὶ διαστάσεις πανδημίας. Οὐδόλως θεωρεῖται ἀξιοπρεπές, καὶ εἶναι ἄλλως τε «ντεμοντέ», νὰ πορεύεται κανεὶς μὲ τὸν «σταυρὸ στὸ χέρι». ̓Αφοῦ τὰ πράγματα εἶναι ἁπλᾶ: Τί θέλεις, κύριε; ̓Επαγγελματικὴ ἐπιτυχία, ξεκούραστα λεφτά, βραβεῖα, νὰ σοῦ σβήσῃ ἡ τροχαία τὴν κλήση, νὰ διορίσουν τὸ παιδί σου; 'Η συνταγὴ εἶναι μιά, ἁπλῆ, γρήγορη καὶ δοκιμασμένη: ̓Οργανώσου σὲ κάποιο κόμμα. Μὲ τὰ πλούσια προσόντα τοῦ φωνακλᾶ, τοῦ ἐπαγγελματία καὶ καθ ̓ ἕξιν χειροκροτητῆ καὶ τὴν ὑψηλὴ κατάρτιση τοῦ γρήγορου ἀφισσοκολλητῆ, τί διάολο, δὲν δικαιοῦσαι μιὰ θέση στὸ Δημόσιο καὶ μερικές, κατ ̓ ἔτος, μικρότερης σημασίας διευκολύνσεις; Ἔτσι ἡ καθημερινή μας ζωὴ εἶναι ἕνας διαρκῆς μαραθώνιος κομματικῶν διευκολύνσεων πρὸς τοὺς λυσσαλέους ὁὀπαδούς, μὲ κρατικὴ ὅμως ἐπιβάρυνση. Ασε δὲ πού, ὅπως πληροφοροῦμαι, σύντομα ψηφίζεται καὶ Νόμος στὴν Βουλή, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον: «Πᾶς ὅστις δὲν ἀκολουθεῖ ἐφεξῆς τὴν ρουσφετολογικὴν πεπατημένην καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν δι ̓ ἰδίων δυνάμεων πρόοδόν του θὰ τιμωρῆται μὲ πέντε ἐτῶν φυλάκισιν καὶ πρόστιμον ἴσον πρὸς τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἡμερῶν ποὺ εἰργάσθη, ὅταν οἱ ὑπόλοιποι ἔτρεχαν εἰς κομματικᾶς συγκεντρώσεις, πανηγύρεις καὶ φιέστας». Οχι, δηλαδή, θὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ μᾶς χαλάσουν τὰ ἁγνά μας ἤθη καὶ ἔθιμα. Τὸ τραγικώτερον ὅμως ὅλων εἶναι, ὅτι οὐδεὶς τῶν τριακοσίων ἐθνοπατέρων ἐπιθυμεῖ τὸ ρουσφέτι. Θεὸς φυλάξοι! Κάνουν ὁ,τιδήποτε γιὰ τὴν πάταξή του. Τὸ μόνο ποὺ ἐπιθυμοῦν εἶναι, λίγο νὰ τακτοποιήσουν τοὺς Ψηφοφόρους τους, λίγο νὰ βολέΨουν τοὺς συγγενεῖς τους καὶ κάπως νὰ διευθετήσουν τὶς ὑποχρεώσεις τους. Ξέρετε μὲ τί πόνο ψυχῆς πέρασαν ὁμοφώνως αὐτὴν τὴν τροπολογία στὸν Νόμο περὶ Δημοσίας Διοικήσεως, δυνάμει τῆς ὁποίας οἱ συγγενεῖς τους ποὺ ὑπηρέτησαν δύο χρόνια στὸ πολιτικό τους γραφεῖο, μετὰ τὴν παρέλευση τῆς διετίας θὰ καθίστανται αὐτομάτως (καὶ ἐφ ̓ ὅσον, βέβαια, τὸ ἐπιθυμοῦν) δημόσιοι ὑπάλληλοι; Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοήσῃ κανεὶς τὴν τεράστια ψυχική τους δοκιμασία, ὅταν ὑποχρεώθηκαν νὰ ψηφίσουν, καὶ πάλιν ὁμοφώνως, καὶ μάλιστα σὲ ἐποχὴ σκληρῆς οἴκονομικῆς Λλιτότητος, τὴν αὔξηση τῆς βουλευτικῆς ἀποζημιώσεως, ἀλλὰ καὶ τὴν αὔξηση τῶν ἀφορολόγητων κυβικῶν στὰ δικαιούμενα ἀπὸ τοὺς βουλευτὲς αὐτοκίνητα. ́ ̓Ἠταν, πράγματι, νὰ τοὺς λυπᾶσαι. Τώρα θὰ μοῦ πεῖτε, ὅτι κάτι τέτοια βλέπει ὁ ἁπλὸς πολίτης καὶ λατρεύει μὲ θρησκευτική εὐλάβεια κράτος, θεσμούς, ἠθική, ἀρχὲς καὶ νόμους θυσιάζοντας τὰ πάντα ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ συμφέροντος καὶ ἀδιαφορώντας ἀπολύτως γιὰ τὸ πῶς, ὡς ᾱτομο, θὰ ἐπιβιώσῃ μὲ κάθε μέσο, θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο (καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα «φοῦρνος νὰ μὴ καπνίσῃ»). Εἴμεθα τῷ ὄντι δημοσίως ὑπερήφανοι ἢ ὑπερηφάνως δημόσιοι γιὰ τὸν δημόσιον βίον μας, τοὺς δημοσίους ἄνδρας μας καὶ τὰ δημόσια ἤθη μας. Νὰ τὰ χαιρώμεθα καὶ τὰ τρία μας. Γιῶργος Πετρόπουλος