Δημοσίως ὑπερήφανοι ἢ ὑπερηφάνως δημόσιοι Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω, ποιός ἀνιστόρητος ὠνόμασε τὸ μπάσκετ ἐθνικό μας σπόρ. ᾿Εντάξει! Κάτι κάνουμε ἐκεῖ. "Όμως τὸ ἄθλημα ποὺ σίγουρα ταιριάζει στὴν ψυχοσύνθεση τοῦ Νεοέλληνα εἶναι τὸ ρουσφέτι. Οἱ ἐπιδόσεις μας ἔχουν συντρίψει ἀπὸ συστάσεως τοῦ ᾿Ελληνικοῦ κράτους ὅλα τὰ παγκόσμια ρεκόρ. Κι ἂν ἦταν ὁ- λυμπιακὸ ἀγώνισμα, μονίμως καὶ οἱ τρεῖς ἀνερχόμενοι στὸ βάθρο θὰ ἦταν “Ελλη- νες. Μὲ τὴν πεῖρα τῆς μακραίωνής μας παράδοσης (κάτι τὸ Βυζάντιο, κάτι ἡ Τουρ- κοκρατία) τὸ ρουσφέτι, παρ᾽ ἡμῖν, ἔχει λάβει ἐπιστημονικὸν χαρακτῆρα ὑψηλοῦ ἐ- πιπέδου καὶ διαστάσεις πανδημίας. Οὐδόλως θεωρεῖται ἀξιοπρεπές, καὶ εἶναι ἄλλως τε «ντεμοντέ», νὰ πορεύεται κανεὶς μὲ τὸν «σταυρὸ στὸ χέρι». ᾿Αφοῦ τὰ πράγματα εἶναι ἁπλᾶ: Τί θέλεις, κύριε; ᾿Επαγγελματικὴ ἐπιτυχία, ξεκούραστα λεφτά, βρα- βεῖα, νὰ σοῦ σβήσῃ ἡ τροχαία τὴν κλήση, νὰ διορίσουν τὸ παιδί σου; 'Η συνταγὴ εἶναι μιά, ἁπλῆ, γρήγορη καὶ δοκιμασμένη: ᾿Οργανώσου σὲ κάποιο κόμμα. Μὲ τὰ πλούσια προσόντα τοῦ φωνακλᾶ, τοῦ ἐπαγγελματία καὶ καθ᾿ ἕξιν χειροκροτητῆ καὶ τὴν ὑψηλὴ κατάρτιση τοῦ γρήγορου ἀφισσοκολλητῆ, τί διάολο, δὲν δικαιοῦσαι μιὰ θέση στὸ Δημόσιο καὶ µερικές, κατ᾽ ἔτος, μικρότερης σημασίας διευκολύνσεις; Ἔτσι ἡ καθημερινή µας ζωὴ εἶναι ἕνας διαρκῆς μαραθώνιος κομματικῶν διευκο- λύνσεων πρὸς τοὺς λυσσαλέους ὁὀπαδούς, μὲ κρατικὴ ὅμως ἐπιβάρυνση. Ασε δὲ πού, ὅπως πληροφοροῦμαι, σύντομα ψηφίζεται καὶ Νόμος στὴν Βουλή, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον: «Πᾶς ὅστις δὲν ἀκολουθεῖ ἐφεξῆς τὴν ρουσφετολογικὴν πεπατηµένην καὶ ἐπιθυμεῖ τὴν δι᾿ ἰδίων δυνάμεων πρόοδόν του θὰ τιμωρῆται μὲ πέντε ἐτῶν φυλά- κισιν καὶ πρόστιμον ἴσον πρὸς τὰς ἀποδοχὰς τῶν ἡμερῶν ποὺ εἰργάσθη, ὅταν οἱ ὑ- πόλοιποι ἔτρεχαν εἰς κομματικᾶς συγκεντρώσεις, πανηγύρεις καὶ φιέστας». Οχι, δηλαδή, θὰ τοὺς ἀφήσουμε νὰ μᾶς χαλάσουν τὰ ἁγνά µας ἤθη καὶ ἔθιμα. Τὸ τραγικώτερον ὅμως ὅλων εἶναι, ὅτι οὐδεὶς τῶν τριακοσίων ἐθνοπατέρων ἐπι- θυμεῖ τὸ ρουσφέτι. Θεὸς φυλάξοι! Κάνουν ὁ,τιδήποτε γιὰ τὴν πάταξή του. Τὸ µόνο ποὺ ἐπιθυμοῦν εἶναι, λίγο νὰ τακτοποιήσουν τοὺς Ψηφοφόρους τους, λίγο νὰ βολέ- Ψουν τοὺς συγγενεῖς τους καὶ κάπως νὰ διευθετήσουν τὶς ὑποχρεώσεις τους. Ξέρετε μὲ τί πόνο ψυχῆς πέρασαν ὁμοφώνως αὐτὴν τὴν τροπολογία στὸν Νόμο περὶ Δη- µοσίας Διοικήσεως, δυνάμει τῆς ὁποίας οἱ συγγενεῖς τους ποὺ ὑπηρέτησαν δύο χρό- νια στὸ πολιτικό τους γραφεῖο, μετὰ τὴν παρέλευση τῆς διετίας θὰ καθίστανται αὐ- τοµάτως (καὶ ἐφ᾽ ὅσον, βέβαια, τὸ ἐπιθυμοῦν) δημόσιοι ὑπάλληλοι; Καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ κατανοήσῃ κανεὶς τὴν τεράστια ψυχική τους δοκιμασία, ὅταν ὑποχρεώ- θηκαν νὰ ψηφίσουν, καὶ πάλιν ὁμοφώνως, καὶ μάλιστα σὲ ἐποχὴ σκληρῆς οἴκονο- μικῆς Λλιτότητος, τὴν αὔξηση τῆς βουλευτικῆς ἀποζημιώσεως, ἀλλὰ καὶ τὴν αὔξη- ση τῶν ἀφορολόγητων κυβικῶν στὰ δικαιούµενα ἀπὸ τοὺς βουλευτὲς αὐτοκίνητα. ΄᾿Ἠταν, πράγματι, νὰ τοὺς λυπᾶσαι. Τώρα θὰ μοῦ πεῖτε, ὅτι κάτι τέτοια βλέπει ὁ ἁπλὸς πολίτης καὶ λατρεύει μὲ θρησκευτική εὐλάβεια κράτος, θεσμούς, ἠθική, ἀρχὲς καὶ νόμους θυσιάζοντας τὰ πάντα ὑπὲρ τοῦ κοινοῦ συμφέροντος καὶ ἀδιαφορώντας ἀπολύτως γιὰ τὸ πῶς, ὡς ᾱ- τοµο, θὰ ἐπιβιώσῃ μὲ κάθε µέσο, θεμιτὸ καὶ ἀθέμιτο (καὶ γιὰ τὰ ὑπόλοιπα «φοῦρνος νὰ μὴ καπνίσῃ»). Εἴμεθα τῷ ὄντι δημοσίως ὑπερήφανοι ἢ ὑπερηφάνως δημόσιοι γιὰ τὸν δημόσιον βίον μας, τοὺς δημοσίους ἄνδρας μας καὶ τὰ δημόσια ἤθη μας. Νὰ τὰ χαιρώμεθα καὶ τὰ τρία μας. Γιῶργος Πετρόπουλος