ἵ Ἢ ΚΙΝΗΣΙΣΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΠΑΝ. ΧΡΗΣΤΟΥ, Ἡ ἑλληνικὴ παρουσία στὴν Παλαιστίνη “Ο ὁμότιμος καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ. κ. Παναγιώτης Χρήστου ἐξέδωσε πρὸ ὀλίγων μηνῶν τὸ βιβλίο «ἢ ̓Ελληνικὴ Παρουσία στὴν Παλαιστίνη»( Ἐκδόσεις Κυρομμάνος, Θεσσαλονίκη). Εἶναι ἕνα σπανίας ἀρτιότητας καὶ πλήρους τεκμηριόσεως βιβλίο. 'Ο συγγραφεύς, βαθὺς γνώστης καὶ ἔμπειρος ἐρευνητὴς κειμένων καὶ ἴστορικῶν στοιχείων, κατώρθωσε ν ̓ ἀποδείξη ἐναργέστατα ὅτι ἡ παρουσία καὶ ἡ ἐπίδραση τοῦ "Ελληνισμοῦ στὴν περιοχὴ τῆς Παλαιστίνης καὶ στὸν ̓Ιουδαϊκὸ κόσμο ὑπῆρξε ἔντονήη, διαρκὴς καὶ ἀποφασιστικὴ ἀπὸ τῶν ἀρχαϊκῶν χρόνων (12ος π.Χ. αἰ.) μέχρι καὶ τοῦ Του μ.Χ. αἰῶνος. Γράφει χαρακτηριστικῶς ὁ κ. Χρήστου εἰς τὸ προοίμιό του: «Κατὰ τὸ ξετίναγμα τοῦ ̓Ελληνισμοῦ ἀπὸ τὸν 4ο π.Χ. αἰῶνα κι ἔπειτα καμμιὰ χώρα τῆς Μ. ̓Ανατολῆς δὲν ἄντιστάθηκε μὲ τόση σφοδρότητα ἐναντίον τοῦ 'Ελληνισμοῦ μὲ ὅσην ἡ Παλαιστίνη!’ ἀλλὰ τελικῶς καμμιὰ χώρα δὲν ἐξελληνίσθηκε σὲ τόση ἔκταση σὲ ὅση ἡ Παλαιστίνη. Τὸ φαινόμενο τοῦτο θὰ παρέμενε ἀνεξήγητο, ἂν τὴν ἐποχὴ τῆς μεγάλης κατὰ τοῦ ̓Ελληνισμοῦ ᾱντιστάσεως δὲν ἦταν ἤδη πολὺ βαθιὰ ριζωμένος ὁ ̓Ελληνισμὸς στὸν τόπον ἐκεῖνο' καὶ οἱ ρίζες δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ ἦταν τόσο βαθειές, ἂν ἡ παρουσία τοῦ 'Ελληνισμοῦ δὲν ἦταν παλαιότερη τῆς ἐποχῆς τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου». Πράγματι μὲ σοβαρά, πολλὰ καὶ εὔγλωττα στοιχεῖα ὁ κ. Χρήστου ἀποδεικνύει, ὅτι ὁ “Ἑλληνισμὸς ἦταν ριζωμένος στὴν περιοχὴ ποὺ σήμερα ὀνομάζεται Παλαιστίνη δέκα αἰὤνες πρὸ τοῦ Μ. ̓Αλεξάνδρου καὶ σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας. Πόλεις, ὀνόματα, λέξεις, νομίσματα, εὑρήματα καὶ πρὸ πάντων κείμενα μαρτυροῦν αὐτὲς τὶς πανάρχαιες καταβολὲς τοῦ "Ελληνισμοῦ ἐκεῖ. 'Η ἀκτινοβολία τοῦ ἑλληνικοῦ πνεύματος ἦταν τόση, ὥστε καὶ αὐτὸν τὸν ̓Ιουδαϊσμὸ νὰ ἐπηρεάση. Πρὶν ἀπὸ τὴν τελικὴ σύγκρουση τοῦ ̓Αντιόχου Δ ́ καὶ τῶν Μακκαβαίων ὑπῆρξε ἁρμονικὴ συμβίωση τῶν δύο Περὶ «δωρικῆς ἁρμονίας» «...τὸ νικᾶν αὑτὸν αὐτὸν πασῶν νικῶν πρώτη τε καὶ ἀρίστη' τὸ δὲ ἡττᾶσθαι αὐτὸν ὕφ ̓ ἑαυτοῦ πάντων αἴσχιστόν τε ἅμα καὶ κάκιστον...» (Πλάτωνος «Νόμοι» 626ε) Κάποιος φίλος θέλει νὰ μάθει, ἂν ἡ Τελέσιλλα (βλ. «Δαυλὸν» τ. 109) κατάφερε τελικὰ νὰ ἐπικρατήσει τοῦ ἔρωτά της. Τοῦ ἀπαντῶ, παραθέτοντας τὸ χτεσινό της γράμμα: «.. Θὰ ἀνησύχησες γιὰ μένα στὴν τελευταία μας συνάντηση. Αδικα ὅμως, ἀφοῦ ξέρεις, πόσο θυμᾶμαι καὶ σέβομαι τὸ ἱστορικὸ ὄνομά μου. Καὶ ξέρεις ἐπίσης, πὼς δὲ θέλω νὰ τὸ ντροπιάζω. Σὲ πληροφορῶ λοιπόν, ὅτι ἔβαλα κατέναντί μου τὸν ἑαυτό μου καὶ τὸν ... ἐνίκησα! Σὰν σκληρὸς δημόσιος κατήγορος τοῦ παρατήρησα αὐστηρά: “Ποῦ εἶναι λοιπὸν ἡ προσπάθειά σου στὴν ἄσκηση τῆς δωρικῆς ἁρμονίας"; Καὶ θυμᾶσαι; Μὲ ρώτησες κάποτε, τί ση--»