δ ́ ΜΕΤΕΩΡΙΣΜΟΙ ᾧ Ἢ ἐξορία τοῦ Λόγου «ἐκτὸς τοῦ Κόσμου τούτου» λονότι τὸ «ζοῦσε» ἔντονα, δὲν μπόρεσε νὰ τὸ περιγράψη ἀντικειμενικά, ὅπως ἔκανε ἡ ἑλληνικὴ σκέψη. Πολὺ περισσότερο δὲν μπόρεσε νὰ δώση συγκεκριμένη πρακτικὴ λύση, ὅπως δὲν μπόρεσαν καὶ οἱ κλασσικοὶ Ἕλληνες. Ἔτσι τὸ Πνεῦμα, ὁ Λόγος, παραμένει ἀμέτοχος στὸ πολιτικὸ γίγνεσθαι σ ̓ ὅλη τὴν “Ἱστορία. ̓Απόπειρες συνεργασίας Λόγου καὶ ̓Εξ-ουσίας κατέληγαν πάντοτε σὲ παραχάραξη τῆς ἐννοίας τοῦ Λόγου καὶ κατάργησή του, ὅπως π.χ. συνέβη στὴν πολιτικὴ ὑπόσταση τῆς Χριστιανικῆς ̓Εκκλησίας. Θὰ μποροῦσε κανείς, προωθώντας τὴν παροῦσα προβληματική, νὰ διαβλέψη ὅτι ὁ «παράγων» Λόγος καθίσταται ἄνενεργὸς στὰ συμβάντα τῆς ἱστορίας, διότι ἐθεωρήθη ὅτι βρίσκεται ἐκτὸς τοῦ Κόσμου τούτου. Πράγματι ὁ Λόγος στὴν ἰουδαιοχριστιανικὴ σκέψη εἷναι ἐξωκοσμικός, εἶναι κτίστης τοῦ Κόσμου. Ως τέτοιος δὲν μπορεῖ νὰ πάρη «ὀργανικὴ θέσῃ» στὸν κόσμο μας, δὲν μπορεῖ δηλαδὴ νὰ ἀποτελέση ᾧὕπαρκτὸν θεσμὸν συνυπάρχων ὡς ἴσος πρὸς ἴσον μὲ τὰ ἀνθρώπινα. Ζεύξη Λόγου καὶ ̓Εξ-ουσίας ἀποκλείεται ἐξ ὁρισμοῦ. Γιὰ τὴν ἑλληνικὴ σκέψη ὁ Λόγος εἶναι ξυνός, κοινός, διάχυτος μέσα στὸν κόσμο καὶ σ ̓ ὅλα. Εἴτε ὡς Λόγος τοῦ “Ηρα- Εἶναι πολὺ εὔγλωττη ἡ διαμάχη μεταξὺ τῶν ̓Ιουδαίων προφητῶν καὶ τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας («βασιλέων» ἢ «κριτῶν») τοῦ ̓Ισραήλ. Ὅταν ἐγκύψη κανεὶς μὲ ἐλεύθερη κι ἀδογμάτιστη διάθεση ἑρμηνείας τοῦ φαινομένου αὐτοῦ, θὰ βεβαιωθῆή ὅτι ἕνας θεσμός, ὁ τῶν «σκεπτομένων» (προφητῶν), βρίσκεται σὲ συνεχῆ πάλη μ ̓ ἕναν ἄλλο θεσμό, τῶν «βουλητικῶν» (διοικητικῶν), χωρὶς ποτὲ νὰ Ἄπάρχη ταύτιση καὶ ἕνιση τῶν δύο. Κατὰ καιροὺς ἄλλοτε οἱ προφῆτες ἀποκτοῦν πλήρη ἰσχὺ καὶ παύουν βασιλεῖς (ὁ Σαμουὴλ τὸν Σαοὺλ π.χ.) χρίοντες ἄλλους τῆς ἀρεσκείας τῶν (ὁ Σαμουὴλ π.χ. τὸν Δαβὶδ) κι ἄλλοτε οἱ πολιτικοὶ σφάζουν τοὺς προφῆτες, ὅταν γίνωνται ἰδιαιτέρως ἐνοχλητικοί. Ὅμως ὁριστικὸ πολιτικὸ ἀποτέλεσμα τῆς διαμάχης αὐτῆς δὲν ὑπάρχει, μὲ συνέπεια τοὺς θρήνους καὶ τοὺς ὀδυρμοὺς τῶν προφητῶν καὶ τὴν μετατόπιση τῶν ἐλπίδων τους πάντοτε στὸ μέλλον. Θὰ μπορούσαμε μὲ τὰ μέτρα τῆς ἑλληνικῆς σκέψεως νὰ θεὠρήσουμε, ὅτι πρόκειται γιὰ τὸ πρόβλημα τοῦ «πῶς νὰ φιλοσοφήσουν οἱ βασιλεῖς ἢ νὰ βασιλεύσουν οἱ φιλόσοφοι» τοῦ Πλάτωνος. Πράγματι ἡ ἰουδαϊκἢἣ σκέψη δὲν μπόρεσε νὰ συνειδητοποιήση ἔλλογα τὸ φαινόμενο τῆς διαστάσεως μεταξὺ Λόγου καὶ Δυνάμεως, καί, μο-