ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ Κι ΓΑΤΣΙΑΣ Οἱ ἑλληνικὲς λέξεις ἀρχή, ἄρχων, κεφαλὴ ὑπάρχουν παρεφθαρμένες σ ̓ ὅλες τὶς γλῶσσες ΜΕΡΟΣ Α: Διερεύνησις Στὰ νεοελληνικὰ ἡ λ. ἀρχὴ ἀποτελεῖται ἀπὸ 4 γράμματα: Α, Β, Χ, Η, ἕνα πνεῦμα (ψιλὴ) στὴν ἀρχὴ τῆς λέξης κι ἕναν τόνο (ὀξεῖα) στὸ τελευταῖο γράμμα τῆς λέξης. ̓Ὑποψιάζομαι, ὅτι τὸ Α δὲν εἶναι τυχαῖα τοποθετημένο στὴν ἀρχὴ τῆς λ. «ἀρχή». ̓Επίσης ἡ θηλυκὴ κατάληξις ἑνικοῦ τῆς λέξεως -Η (Ξ ἥ, αὐτὴ ἡ ὁποία εἶναι ΑΡΧ-), ποὺ νοιηματοδοτεῖ μιὰ ἀπὸ τὶς πολλὲς ἔννοιες τῆς ρίζας ΑΡΧ-, ἀφαιρουμένη μᾶς ἐπιτρέπει νὰ ἐξετάσουμε αὐτὴ καθ ̓ αὑτὴ τὴν ῥίζα ΑΡΧ-. Κι ἂν ἡ ὑποψία μου, ὅτι τὸ Α στὴν ἀρχὴ τῆς λ. «ἀρχὴ» εἶναι πρόσθετο, εὐσταθῆ, τότε ἡ ρίζα τῆς λ. περιορίζεται στὰ δύο σύμφωνα ΡΧ, ποὺ θὰ μεταγραφόταν στὰ λατινικὰ ΕΧ. Στὸ μεταξὺ τῶν δύο συμφώνων χάσμα θὰ μποροῦσε νὰ ἀναπτυχθῆ ἕνα φωνῆεν: ΕἾ Χ [ὅπου τὸ ἔ δηλώνει ὁποιοδήποτε φωνῆεν] π.χ. τὸ Ε. "Ετσι βρισκόμαστε μπροστὰ στὴν λατινικὴ λ. ποὺ νοηματοδοτεῖ τὸν τίτλο τῆς ἀρχῆς τῶν ὑπηκόων ἑνὸς κράτους, δηλαδὴ ἡ λ. ΒΕΧ (Ξ βασιλεύς). Τὸ ἀχριβὲς ἀντίστοιχο τοῦ λατ. ΕΕΧ εἶναι τὸ μέσο ἑλληνικὸ “Ρὴξ ἣ “Ρήγας. Ὁ ῥήγας ἐμφανίζει τὸ λεγόμενο ἰωνικὸ Η στὴν ρίζα του «ΡΗΓ.», ποὺ εἶναι ταὐτὸ μὲ τὸ λατ. Εἰ τῆς ρίζας ΒΕΟ- (ἀπὸ γεν. ΒΕΟΙ5 τῆς ὀνομ. ΒΕΧ). Τὸ ἰωνικὸ Η θὰ μποροῦσε νὰ ὁμολογήση μὲ τὸ δωριχὸ Α π.χ. στὴν ἰνδικὴ ἀπόδοση τῆς ἀντιστοίχου λ. ΚΑΙΑΝ (Ξ βασιλεύς), ποὺ στὴν ἁπλουστευμένη της μορφὴ «Μαχα ῥαγιᾶς» εἶναι γνωστὴ σ ̓ ὅλους τοὺς ἕλληνες καὶ σημαίνει: μάχα Ξ μέγας, ῥαγιᾶς Ξ ῥήξ, δηλαδὴ μέγας βασιλεύς. Τί ἄλλο θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτὸ τὸ δωρικὸ Α ἣ ἰωνικὸ Η ἣ λατινικὸ Ε; Τὸ λεξικὸ (Ποκόρνυ, σελ. 855) μᾶς λέει, ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι καὶ 1, ἐφ ̓ ὅσον ΕΙ στὰ ἀρχαῖα ἰρλανδικὰ εἶναι ὁ ῥὴ(ξ). Θὰ μποροῦσε ὅμως νὰ εἶναι καὶ ΕΙ, ἐφ ̓ ὅσον ΒΕΙΚς εἶναι στὰ γοτθικὰ ὁ ῥήξ. Υπάρχουν γενικῶς ὅλες οἱ δυνατότητες, ὅπως θὰ δοῦμε καὶ πιὸ κάτω, «μεταμορφώσεως» αὐτοῦ τοῦ φωνήεντος. ̓Αναζητώντας ἄλλες μορφὲς τῆς λ. αὐτῆς, ἔχουμε στ ̓ ἀρχαῖα ἰνδικὰ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ῥάτζαν (ΕΑ1ΙΑΝ.) τῆς σανσκρητικῆς καὶ τὸ ῥάτζ (ΒΑ]-), γνωστὸ στοὺς νεοέλληνες π.χ. στὴν λ. Μαχαράτζι (- Μαχαραγιᾶς/Μέγας "Ῥήγας). Στὴν ὀνομαστικὴ ἑνικοῦ Ἡ ἀρχ. ἰνδ. ρίζα ΕΑ]., εἶναι ῥὰτ (ΒΑΤΞ ὁ ρὴξ). Τὸ θηλυχὸ ἀντίστοιχο εἶναι ῥάζνι (ΒΑΙΝῚ Ξ ἡ βασίλισσα, ἡ ρήγινα, λατ. ΒΕΟΙΝΑ ἀπὸ ρηγίνη τοι: βασιλικὴ σύζυγος) καὶ τὸ ρῆμα σὲ γ ́ πρ. ἑνικοῦ, δηλ. «βασιλεύει», εἶναι ῥάστι καὶ ῥάτζατι (Ξ ΒΑΦΤΙ, ΒΑΙΑΤΙ). Τὸ ἐπίθετο βασιλικὸς εἶναι ῥατζγιὰ (ΕΑΙΥΑ), ἀνάλογο τῶν λατ. ΕΕΟΙΟς [πρβλ. "Ῥήγι-ον] καὶ ἀρχ. ἄνω γερμ. ΒΙΗΗΙ. ̓Ἡ ἴδια ρίζα ρατζγιὰ ἢ ράτζγια (ΕΑ1ΥΑ-) δηλώνει τὴν «κυριαρχία». Στὰ μέσα ἱρλανικὰ ἡ κυριαρχία εἶναι ΕΙΟΕ καὶ στὰ Υοτθικά ΕΕΙΚΙ. Πράγματι στὰ γερμανικὰ ΕΕΙΟΕ/ῥάιχ, εἶναι τὸ βασίλειο, ἡ (πε)ριοχ(ὴ) τοῦ (ὑπε)ρέχίοντος) πάντων ρηγός, τουτέστιν τὸ κράτος. Στὴν ἀβάστα ἐπίσης ῥάσταρ (ὁ ἡγέτης). Στὰν ἰνδικὰ: ῥάστρι καὶ ῥαστρὰ σημαίνουν τὴν χυριαρχία.