ΠΑΝΟΣ ΤΣΙΝΑΣ3 Ὃ πόλεμος κατὰ τῆς “Ελληνικῆς Γλώσσας ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΙ ΚΑΤ ̓ ΕΝΤΟΛΗΝ ΤΗΣ ΕΟΚ ΤΗΝ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΛΑΤΙΝΙΚΟΥ ΑΛΦΑΒΗΤΟΥ; Ἰ ̓Απὸ τῆς ̓Επαναστάσεως τοῦ 182 καὶ τῆς ἀπελευθερώσεως ἑνὸς μικροῦ τμήματος τῆς ̓Ελληνικῆς Γῆς οἱ κάθε λογῆς ἐχθροὶ τῶν "Ἑλλήνων μέσα στὶς πάσης φύσεως προσπάθειές τους γιὰ τὸν ἀφανισμὸ τοῦ 'Ἑλληνικοῦ Ἔθνους δὲν παρέλειψαν νὰ ἐξαπολύσουν πολλὲς φανερὲς ἢ ἀφανεῖς ἐπιθέσεις κατὰ τῆς ̓ Αρχαίας "Ἑλληνικῆς Γλώσσας, μὲ σκοπὸ νὰ μᾶς ἀποτρέψουν ἀπὸ τὴ μελέτη τῆς προγονικῆς μας κληρονομιᾶς. Ἢ πρώτη συντονισμένη ἐπίθεση ἔγινε ἀπὸ τὸν αὐτοαποκληθέντα ἀρχηγό τοῦ Δημοτικισμοῦ Γιάννη Ψυχάρη στὶς ἀρχὲς τοῦ παρόντος αἰῶνος. 'Ο Γιάννης Ψυχάρης, ποὺ ἔζησε ὅλα του τὰ χρόνια στὸ Παρίσι καὶ ἐνυμφεύθη τὴ θυγατέρα τοῦ ̓Ἐρνέστου Ρενάν, ἐστάλη στὴν "Ἑλλάδα ἐξωπλισμένος μὲ ἀνεξάντλητα οἱκονομικὰ μέσα, γιὰ νὰ κηρύξει τὸ μῖσος κατὰ τῆς ̓Αρχαίας Ἑλληνικῆς Γλώσσας, μὲ πρόσχημα τάχα τὸν «ἀφόρητο ἔρωτά» του γιὰ τὴ γλῶσσα τοῦ λαοῦ, τοῦ λαοῦ ποὺ ποτὲ δὲν καταδέχτηκε νὰ γνωρίση, ἀφοῦ ἀπὸ τὰ νεανικά του χρόνια ἐγκατεστάθη στό Παρίσι ὡς οἰκόσιτος τῶν ἀνθελληνικῶν παρασκηνίων. Τὸ κίνημα τοῦ Ψυχάρη ἀπέβλεπε σ ̓ ἕναν καὶ μόνο στόχο: στὴν ἀπομάκρυνσι τῶν "Ἑλλήνων ἀπὸ τὶς γλωσσικές τους προσβάσεις, ποὺ ἦταν δυνατὸν νὰ τὶς ἀξιοποιήσουν γιὰ νὰ προσεγγίσουν τὴν προγονική τους κληρονομιά. Καὶ ἂς μὴν σπεύσουν οἱ κάθε εἴδους ἀφελεῖς νὰ μηρυκάσουν τὶς γνωστὲς καὶ τετριμμένες ψευδοδικαιολογίες τῆς χρησιμότητος τοῦ κινήματος τοῦ Δημοτικισμοῦ. Ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ κόσμου ἀντιμετωπίζουν προβλήματα «διγλωσσίας». Σὲ ὅλα τὰ κράτη τῆς γῆς ἄλλη εἶναι ἡ γλῶσσα τῆς ̓Επιστήμης καὶ ἄλλη ἡ γλῶσσα τῆς Λογοτεχνίας καὶ τοῦ προφορικοῦ Λόγου. Σὲ ὅλα τὰ κράτη ὑπάρχουν πολλὲς διάλεκτοι, ποὺ ἐκπορεύονται ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς γεωγραφικὲς συνθῆκες τῆς κάθε περιοχῆς. Διαφορετικὰ μιλᾶ ὁ κάτοικος τῶν ὀρεινῶν περιοχῶν, διαφορετικὰ ὁ κάτοικος μιᾶς παραθαλάσσιας περιοχῆς καὶ ἀλλιῶς ὁ κάτοικος τοῦ κάμπου. Αὐτὰ ὅμως εἶναι δεδομένα, ποὺ τὰ ἀντιμετωπίζουν καὶ θὰ τὰ ἀντιμετωπίζουν ὅλοι οἱ λαοὶ τοῦ πλανήτη, ἀλλὰ σὲ κανένα κράτος τοῦ κόσμου, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν "Ἑλλάδα, δὲν ὠργανώθηκε ποτὲ ὁλόκληρος γλωσσικὸς πόλεμος. Ἔνας πόλεμος, ποὺ παρουσιάζεται μὲν ὡς «ἐμφύλιος», ἀλλὰ προέρχεται ἔξωθεν. ̓ Απεναντίας, μάλιστα, σὲ κράτη ποὺ αἰσθάνονται τὴ γλωσσική τους παράδοσι καὶ συνειδητοποιοῦν ὅτι αὐτὴ ἡ παράδοσι ἀποτελεῖ τὸ πιὸ σημαντικὸ στοιχεῖο γιὰ τὴν ἐθνική τους ἐπιβίωσι, γίνονται τεράστιες προσπάθειες, γιὰ νὰ στρέψουν τοὺς πολίτες τους στὸ γλωσσικὸ παρελθόν. Στὴν ὑπερανεπτυγμένη ̓Ἱαπωνία π.χ. ἐπανέφεραν ἐδῶ καὶ λίγον καιρὸ τὰ ἰδεογράμματα, καταργώντας ἀντίστοιχα τὸ λατινικὸ ἀλφάβητο, κ Ἢ κ. Π.Τσ. εἶναι νομικὸς καὶ πρώην διευθυντὴς τῆς ̓Εθνικῆς Βιβλιοθήκης.