ΕΟΘΝΙΚΑ Παιδιὰ ἑνὸς ἐξωγγινου «Θεοῦ» 1] τῆς Ι αίας Π[αμμήτειρας; Μεῖζον θέμα, ἀπ ̓ ὅ,τι φαίνεται, τῆς κοινωνικῆς μας ζωῆς θὰ ἐξελιχθεῖ στὰ προσεχῆ χρόνια ἡ ὑπόθεσις τῆς σωτηρίας τοῦ περιβάλλοντος καὶ κατ ̓ ἐπέκτασιν τῆς ζωῆς στὸν πλανήτη μας. Κινήματα ζεφυτρώνουν σ ̓ ὅλο τὸν κόσμο σὰν μανιτάρια προσπαθώντας νὰ δώσουν ἕνα τέλος στὴ μόλυνση καὶ τὸν ἀφανισμὸ τῆς γῆς. ̓Ανώνυμοι κι ἐπώνυμοι προσπαθοῦν νὰ περισώσουν ὅ,τι ἀπέμεινε. Πασχίζουν, φωνάζουν, διαμαρτύρονται. Σὲ ποιόν ὅμως καὶ γιατί; Μήπως πρέπει νὰ ψάξουμε πιὸ βαθειὰ καὶ νὰ δοῦμε τί μᾶς ὁδήγησε ἐκεῖ; ἀκόμα περισσότερο, μήπως ὁ δρόμος ποὺ ἀκολουθοῦμε εἶναι λανθασμένος; Οἰκολογία καὶ ἐπιφανειολογία. Σῶστε τώρα ὅ,τι ἐσεῖς οἱ ἴδιοι πρὶν μερικὰ χρόνια καταστρέφατε. Τότε βέβαια οἱ κίνδυνοι δὲν ἦταν ὁρατοί. Σήμερα, βλέπετε, μᾶς ἀπειλοῦν, πολλὲς φορὲς καὶ σὲ προσωπικὸ ἐπίπεδο. Λύσεις τῆς τελευταίας στιγμῆς ἀναζητοῦμε. Νὰ φτιάξουμε τώρα τὸ περιβάλλον, γιὰ νὰ μπορέσουμε νὰ ἔχουμε τὴν εὐκαιρία στὸ μέλλον νὰ τὸ ξαναχαλάσουμε! Χρειάζονται λύσεις πιὸ ριζικές, πρέπει καὶ πάλι ἡ φύση νὰ ξαναπάρει τὴ θέση ποὺ δικαιωματικὰ τῆς ἀνήκει. Νὰ γίνει καὶ πάλι ἡ μάνα όλων μας. Μκὰ μάνα, ποὺ ὅλοι πρέπει νὰ σεβόμαστε. ̓Αλλὰ ἂς γυρίσουμε μερικὲς χιλιάδες χρόνια πίσω. Τὴν ἐποχή ποὺ ἀρχίζει νὰ δημιουργεῖται ὁ καταστροφέας τοῦ πλανήτη μας --ὄχι, δὲν μιλᾶμε γιὰ κάποια ἄλλη μορφὴ ζωῆς, μιλᾶμε δυστυχῶς γιὰ ἀνθρώπινη ὕπαρξη. Πρῶτα μετακλασσικὰ χρόνια. ̓Η μέχρι τότε ἐπικρατοῦσα παγανιστικὴ ἡθικὴ ἀρχίζει νὰ γκρεμίζεται μπροστὰ στὴν ἐμφάνιση μιᾶς καινούργιας φιλοσοφίας καὶ ἑνὸς διαφορετικοῦ τρόπου ζωῆς. Τὰ ποτάμια, οἱ θάλασσες καὶ ὅλη ἡ φύση γενικότερα ἔχουν ἀρχίσει νὰ γάνουν τὴ σημασία ποὺ εἶχαν, καὶ ὁ ρόλος ποὺ διαδραματίζουν στὸ ἑξῆς εἶναι αὐτὸς τοῦ ἁπλοῦ παρατηρητῇ τῆς κατώτερης μορφῆς ζωῆς. Καὶ σὰ νὰ μὴν ἔφθανε αὐτό, μέσα ἀπὸ τὴν οὐσιαστικὴ ἀνυπαρξία τῆς ξεπροβάλλει καὶ ὁ καταστροφέας της. ο Ποπιο Γαπαιίοις. Οἱ γήινοι θεοὶ καὶ ἡ θρησκεία τους ἔσβησαν σιγὰ σιγά, ξεχάστηκαν μαζὶ κι ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴ μάνα φύση. Ο Ποσειδῶνας πέρασε στὴν ἀφάνεια, μαζὶ καὶ ἡ ἀγάπη καὶ ὁ σεβασμὸς πρὸς τὴ θάλασσα. ̓Η Δήμητρα, ἡ προστάτιδα τῆς γῆς, τὸ ἴδιο, ὁ Πάν, ὁ θεὸς τῶν δασῶν, ἡ "Αρτεμις, ἡ θεὰ τοῦ κυνηγίου καὶ τόσοι ἄλλοι, ποὺ κάνουν τὸν κατάλογο μακρὺ καὶ ἀτελείωτο. Σὲ κάθε δάσος, κάθε φαράγγι, κάθε λίμνη καὶ ποτάμι κι ἕνας θεός" καὶ γιὰ τὸν ἀρχαῖο Ἕλληνα, μὲ τὸ σεβασμὸ ποὺ τὸν διέκρινε στὴ σχέση του μὲ τὸ θεῖο, θὰ ἦταν πράγματι πράξη ἱεροσυλίας νὰ μολύνει αὐτὸν τὸν ἱερὸ χῶρο ὁποὺ ζοῦσαν οἱ θεοί του. ̓Ακόμη καὶ οἱ ὄρκοι ποὺ ἔδινε εἶχαν σχέση μὲ τὴ φύση. Τοὺς ἐπικύρωνε κρατώντας κλαδὲ ἐλαίας, τὴν ἱκετηρί-